Loxton

pop 4100

Sitting above a broad loop of the slow-roaming Murray, Loxton proclaims itself the 'Garden City of the Riverland'. The vibe here is lowkey, agricultural and un-touristy, with more tyre distributors, hardware shops and irrigation supply outlets than anything else.

Harvest Trail Lodge

Inside a converted '60s waterworks office are neat four-bed dorms with tvs and fridges, and a barbecue balcony to boot. Staff will find you fruitpicking work, and shunt you to and from the jobs.

Source: Lonely Planet

Loxton ligt in South-Australia, een paar honderd kilometer van Adelaide vandaan. Een klein plaatsje, waar stilte overheerst, ondanks de speakers op alle hoeken van de straten. Het is geen uitzondering dat de temperatuur oploopt tot 40 graden. Het landschap is stoffig, zonder al te veel groen en vooral heel levenloos. De Harvest Trail Lodge is leeg en vrij saai. Wat wij hier doen? Wij vonden hier werk....

De 2 huizen die we maandag, 9 januari, bezichtigden boodden beiden geen uitkomst. Dus, je raadt het al, checkten wij maandagavond weer in bij het Discovery Hotel. Dit keer werd ons een kamer toegewezen op het dak van het hostel. Grote tenten deden daar dienst als kamers. De bedden waren nieuw en dat was zeker een +punt, daarnaast was airco aanwezig en hadden wij uitzicht over de stad!

Toen ik wakker werd dinsdagochtend, verblijdde Danique me met het nieuws dat we een boete hadden. We hadden een wisselbeurt constructie opgezet aangaande het betalen van de parkeerplaats voor de auto (gratis parkeren in Melb is namelijk onmogelijk). Opzich een goed systeem, het enige nadeel was dat degene die de ochtendbeurt had altijd rond 5 uur z'n bed uit moest... Het kon niet anders dan dat het een keer mis zou gaan en dinsdag was dat dan eindelijk zover. Niemand wist wiens beurt het was en niemand realiseerde zich dat niemand aan het betalen dacht. $66,- dollars lichter gingen wij gewoon weer verder... Scheelt dat je als backpacker zwemt in het geld en graag de politie enigszins sponsort! Om enigszins te ontspannen gingen Tina, Deco, Cheese en ik diezelfde ochtend op weg naar the Queen Victoria Market. Een van de grootste openlucht markten van Australie, waar meer dan 600 handelaars hun waar aan de man brengen: geweldig. Als een kind in de snoepwinkel struinden wij de markt af op zoek naar allerlei hebbedingetjes. Na met elkaar geluncht te hebben toch maar weer op weg naar the Victoria State Library, het internet afzoekend naar een baantje en een verblijfplaats. Enige mailtjes de deur uit gedaan die tot nog toe niets hebben opgeleverd. Daarnaast een belletje gepleegd naar Terry. Terry zou backpackers voorzien van een baantje in de kunsthandel: dat klonk als mijn roeping! Echter toen ik Terry aan de lijn kreeg was het een nogal vaag project. Ik moest de volgende ochtend, woensdag 11 januari, om 09.30u. naar St. Kilda komen, daar zou ik olieschilderijen in m'n handen gedrukt krijgen die ik aan de deur voor $200,- per stuk moest verkopen en waarvan $80,- voor mezelf zou zijn... Ik besloot het een gooi te geven en gewoon te kijken wat het was. Voordat het zover was zouden Deco en ik Tina nog naar het treinstation brengen dinsdagnacht. Tina miste Markus te veel en wilde heel graag terug naar Atherton, dus had maandag gelijk een vlucht naar Cairns geboekt toen ze in Melb aan was gekomen... Om half 3 liepen wij het hostel uit, maakten een praatje met de security, brachten Tina weg en kwamen om 3 uur weer terug. De security konden zich het praatje echter niet herinneren waarop wij, naast de kamer passen te laten zien, ons moesten legitimeren. Deco had zijn ID niet op zak, daarnaast vonden wij het vrij overbodig, was het 3 uur 's nachts, wilden we graag gaan slapen en vonden we het vrij frappant dat de security ons zich niet konden herinneren. Tevens hadden wij de random check van vrijdagnacht nog in onze gedachten: een check die inhield: de kamer binnenstormen een paar keer rondkijken en weer vertrekken. Uiteindelijk lagen we 3 kostbare kwartieren later in ons bed. Slapen was er desondanks niet bij met het kunstproject in m'n achterhoofd. Mijn wekker ging die ochtend om 7 uur, die ik uitdrukte en waarop ik vervolgens verder sliep. Half 10 werd ik wakker, in Melbourne CBD, ver verwijderd van St. Kilda...

Franziska en Susi besloten die dag om Melbourne te verruilen voor een WWOOF-farm. WWOOF-farms voorzien je van kosten en inwoning waar je ongeveer 5 uur per dag voor moet werken. Het levert je geen geld op, maar je geeft er ook niets aan uit. Ik nam Deco mee naar de bibliotheek waar we opzoek gingen naar alle werkhostels in Tasmanie, Victoria, South-Australia en West Australia. In de tijd dat Deco en ik onze tijd doorbrachten in de bieb kochten Barry, Danique en Cheese een taart en een cadeau voor Deco. Deco was namelijk 26 jaar geworden!! (: Die middag belde Barry alle werkhostels die we hadden gevonden, om precies te zijn 32 hostels, maar geen daarvan kon ons voorzien van werk. Die in Tasmanie en Victoria waren allemaal vol en de hostels in SA en WA hadden nog geen werk. We legden het naast ons neer en zetten het Happy Birthday in om Deco's verjaardag te vieren. Na zijn Bob Marley hoody gepast te hebben zetten wij de avond voort in Equinox. Na wederom heerlijk gegeten te hebben werd de caramelcheesecake met kaarsjes erop gepresenteerd en werd nogmaals het Happy Birtyday ingezet. Een heerlijke avond.

Donderdag besloten we om Melbourne vrijdag te verlaten. Al onze zoekuren naar werk hadden niets opgeleverd, we hadden geen huis gevonden, de peak van het peakseason zou volgende week van start gaan (wat $45,- per nacht per kamer zou betekenen) en daarnaast stond het weer ons ook nog steeds niet aan. Deco, Barry, Danique en ik zouden op weg gaan naar een werkhostel in Loxton, met het idee dat we de grote stroom backpackers dan voor zouden zijn als het plukwerk van start zou gaan. Cheese koos ervoor Melb te verruilen voor haar grote rivaal: Sydney. Vrijdagavond hadden een klein afscheidsdiner voor Cheese en zaterdagochtend genoten voor de laatste keer van Melbourne door nog een keer naar de markt te gaan. Rond 1 uur waren de backpacks weer op de roofracks vastgeknoopt en gingen we met z'n vieren op weg naar Loxton, via the Great Ocean Road welteverstaan!

De Great Ocean Road is de 250 km lange weg die je van Torquay naar Wirnambool brengt (of andersom natuurlijk...) langs de oceaan, langs de rotsen, door de bossen, door de bergen, via kleine vissersdorpjes, grote steden, touristische trekpleisters en vergeten schoonheid. Al snel bereikte wij de start van de road en konden we genieten van een eerste uitkijkpunt. We reden verder in onze Daihatsu en besloten een kampeerplaats te gaan zoeken. De eerste camping die we opreden vroegen een bedrag van $70,- per nacht wat ietwat boven ons budget uitsteeg. Campsixbook dus maar weer geraadpleegd, dat ons keer op keer weet te vertellen waar te gaan voor een gratis kampeerplaats. Lang zoeken, liters benzine en een aantal dirt roads later kwamen we rond 7 uur aan bij de campspot van het Great Otway National Park. Campsixbook liet ons vervolgens echter volledig in de steek, want de beloofde bbq-plaats was in geen velden of wegen te bekennen. Deco en ik maakte dus rechtsomkeert en volgden de tomtom op weg naar een shoppingcentre voor een pan (de gascooker die we voor onze East Coast trip hadden gekocht was nog in prima staat, de pan had het helaas niet overleefd...). Na 30 km kwamen we bij Foodworks, maar afgaande op onze intuitie besloten wij gelijk door te rijden naar het 50 km verderop gelegen shoppingcentre. Om 8 uur kwamen we daar eindelijk aan, maar was alleen de Supa IGA nog open en laten daar nou net alle pannen uitverkocht zijn als wij een pan nodig hebben. Dus nog wat aanvullingen voor ons rantsoen gekocht en toen maar weer terug. Besloten om dit keer Foodworks wel even binnen te lopen, bleek dat daar pannen in overvloed waren, zelfs in de aanbieding! Afgezien van de benzinekosten wisten wij dus uiteindelijk een zeer goedkoop pannetje op de kop te tikken waar een half uurtje later de worstjes in werden gebraden en vervolgens het water voor de koffie in werd gekookt: heerlijk, haha. Na wat gegeten te hebben en nog een geweldig door Deco bedacht spel te spelen gaan slapen: Danique en ik in de auto, Barry en Deco in de tent.

De volgende ochtend, zaterdag 13 januari, een eitje gebakken, het kampeergerei ingeladen en de weg weer op. We namen een kijkje bij the Erskine Falls en bij Teddy's Lookout in Lorne. Vervolgens gingen we op naar Apolla Bay. Op onze weg daarheen kwamen we langs the Kenneth River waar koala's in het wild werden beloofd. Zeker het proberen waard en jawel: naar 100 m. gelopen te hebben zagen we de eerste koala's zitten. Koala's zijn in het echt een stukje groter dan je zou denken, maken een vreselijk geluid en hebben klauwen waar ze je mee kunnen doden. Nog maar een stukje verder en op een gegeven moment vonden we een boom met daarin zelfs 2 koala's, dat was interessant! De grootste koala maakte een grommend geluid en ging op weg naar de kleinere koala. Op zijn tocht door de bomen werd hij afgeleidt door een andere koala die om de hoek was komen kijken. Dat kon de grootste koala natuurlijk niet hebben dus die ging achter de indringer aan. De indringer koos voor het hazenpad en snelde zich uit de boom. Een leuk schauwspel, tot de koala op de vlucht opeens op een paar meter van ons vandaan op de weg boos naar ons aan het kijken was... Dat deed ons wat stappen terug deinzen. Het verhaal liep uiteindelijk met een sisser af: de koala op de vlucht wist te ontkomen aan de grootste koala en de grootste koala vervolgden zijn pad naar de kleinere koala. Eind goed, al goed. Na het koala avontuur waren wij toe aan een hapje eten en een slaapplaats. Nog even langs de super en uiteindelijk aangekomen bij Cape Otway National Park. Een hapje gegeten, nog een potje gekaart en toen naar bed. Het idee was om dit keer met z'n vieren in de 2-persoons tent te slapen. Dat was in de verwachting gezelliger. Zo gezegd zo gedaan. Barry mocht in het hoekje met Danique ernaast op het lekke luchtbed en in tegengestelde richting lagen Deco en ik bij de tentopening op het luchtbed wat nog wel in orde was. Barry kreeg helaas al snel last van claustrofobische trekjes en baande zich een weg naar de auto. Danique kon niet slapen door de hitte en was op een gegeven ogenblik ook verdwenen. Deco en ik daarentegen lagen prima in de tent en genoten van onze nachtrust.

Zondag, 14 januari, stond het hoogtepunt van the Great Ocean Road op het programma: the Twelve Apostles: een serie opzichzelf staande rotsen die door de jaren heen zijn vervormd door erosie, super mooi! Ook Loch Ard Gorge the London Bridge en the Arch waren zeker de moeite waard! Heelijke gewandeld langs de oceaan, de zilte zeelucht opgesnoven en onze huid weer even blootgesteld aan de zon! Bij Portland zouden we overnachten waar we sinds tijden weer eens een kampeerplaats met bbq vonden! Het experiment 'met z'n 4'en in een 2-persoonstent overnachten' werd niet herhaald, waardoor Deco en ik uiteindelijk in de auto eindigden en Danique en Barry dit keer het van het goede luchtbed mochten genieten.

Maandagochtend belden we de Loxton Harvest Trail Lodge voordat we vertrokken. Goed nieuws: want als wij diezelfde dag zouden arriveren konden we dinsdag beginnen in de sinaasappelpluk. Zo gezegd, zo gedaan: maandagavond checkte wij in, kregen wij onze eigen kamer toegewezen met eigen kledingkast voor iedereen, airco, tv en koelkast en werden wij gevraagd de volgende ochtend om 5 uur parraat te staan. Snel nog even boodschappen gedaan, een hapje gegeten en gaan slapen. Om 4 uur op, waar de een iets meer moeite mee had dan de ander, om 5 uur in de auto en om 6 uur kwamen we aan bij Kathy (het is inderdaad een ritje van 100km, maar daar doen ze in Aus niet moeilijk over, voor Deco en mij een prima gelegenheid om nog een uurtje slaap mee te pikken terwijl Barry Danique probeert wakker te houden onder het rijden...). Kathy is de persoon die verschillende boeren voorziet van plukkers. Een vrij chaotisch persoon die zelf vaak niet helemaal weet wat er gaande is. Uiteindelijk konden we aan de slag. Ik pluk met Danique en we proberen zoveel mogelijk bins per dag te vullen. Per bin krijgen wij $25,- betaald en de eerste dag kwamen wij niet verder dan 4 bins: een schamele 50 dollar per persoon was het resultaat. Naast het feit dat we niet veel verdienen, oogde het hostel ons vrij saai en hadden we nog geen leuke mensen ontmoet. Dat was niet heel bevorderlijk voor de sfeer, maar toch sprongen wij elke ochtend moedig weer in onze auto. Vrijdag hadden wij een dagje vrij en dat was zeker fijn, maar zaterdag ging het sinaasappel leven gewoon weer door. Maandag, 23 januari, werd Deco met het idee wakker dat hij het sinaasappel leven niet meer aankon, dus bleef hij thuis en toen wij terug kwamen had hij een ticket naar Melbourne geboekt. Dinsdagochtend vertrok hij, ervan overtuigd dat het hem dit keer wel zou lukken om werk te vinden, wat overigens tot op heden nog niet is gelukt... Deco's vertrek sloeg in als een bom en de stemming daalde tot ver onder het nulpunt. Een lichtpuntje dinsdag was dat we aan de slag konden bij Nippys!! en daar wisten wij 8 bins te vullen wat ons een broodnodige $100,- opleverde.

Donderdag, 26 januari, was het Australia Day. Australia Day is een dag simpelweg in het teken van Australie, wij verwachtte een soort Koninginnedag. Donderdag en vrijdag zouden we dus vrij hebben (vrijdag in verband met het feit dat Australiers een dag nodig zouden hebben om uit te kateren). Hoogtijd om de rest van de backpackers in het hostel toch wat beter te leren kennen op uitnodiging van onze Schotse vriend Chris. Woensdagavond werden er dus wat Tooheys New biertjes ingeslagen en kon het feest beginnen. Dat deed ons erg goed, eindelijk wat mensen ontmoet waar ik het zeker wel mee kan vinden! Donderdag gingen wij op weg naar the Murray River, opzich een vrij vieze rivier, maar daar was de verkoeling niet minder om. Rond etenstijd gingen we terug naar het hostel, aten we een heerlijke australische burger en zijn we als een blok in slaap gevallen. Vrijdag was steady-away en zaterdag kon de pluk weer beginnen. Het begint winter te worden, dus het is hier iets aan het afkoelen, dat maakt het plukken zeker een stukje makkelijker. We blijven gewoon lekker doorplukken tot er hopelijk snel iets anders komt!

Binnenkort hopelijk (nog)meer nieuws!

Liefs&xxxx