Met nog 4 nachtjes op de teller voor ik weer thuis ben wordt het tijd voor een afsluitende blog...

Het streven is om deze blog iets korter te houden dan de vorige. (:

Zaterdag, 31 maart, begonnen Elco en ik aan onze tour van Adelaide naar Alice Springs van ca. 1600 km. Lorry, de tourguide heette ons hartelijk welkom op groovy grape bus! Het feest kon gelijk beginnen, want toen iedereen in de bus aanwezig was werden de whiteboard stiften tevoorschijn getoverd en kon het raamschilderen beginnen. De duitser naast ons, Henning, startte de rivaliteit meteen en maakte een aantekening van NED-GER: 0-3. Elco bracht daarop al snel het ‘schade Deutschland' ten gehore als weerwoord. Eerste stop was in de McLaren Valley, een van de betere wijnstreken in Australie. Laat daar nou net de jaarlijkse uitverkoop aan de gang zijn, waardoor een dozijn wijn voor $35,- over de tafel ging. De keuze was al snel gemaakt en de chardonnay kon worden ingeladen! Na het pitoreske kerkje nog even bezocht te hebben snel door! De vliegen vermenigvuldigden zich ongelofelijk snel en ook de hitte werd steeds intenser. We bezochten de supermarkt om enig proviand in te slaan en vervolgens gingen we op weg naar Flinders Range, wat in mijn ogen een soort van ravijn van rode rotsen was, met hier en daar een dode kangaroo en een levende boom. Lorry droeg al snel de leidersstok aan mij over, en oh, wat voelde ik me vereerd! Versnelling erbij dus en doorstappen maar, want: ‘zet je beste beentje vooooor, want een olifant loopt dooooor!'. Vervolgens op naar het kamp, waar de swags werden uitgerold, de wijn werd ontkurkt en de spagetti aan de kook werd gebracht. Tijd om iedereen iets beter te leren kennen, in onze groep zaten: Rosalie, Kathelijne, Henning, Manuel, Jana, Jana, (geen grap) Valeria, Emilie, Conni (een 48 jaar oude germaan!) Thomas, Ren, Nev en Lorry natuurlijk. Na een gezellige babbel vroeg onder de sterren, want de volgende dag stond als vol op de planning.

Zondagochtend werd de bus weer ingeladen en vervolgden we onze weg omhoog naar Alice Springs. We brachten een bezoekje aan the Salt Lake, wat opzich geen mis meertje was. Toen door naar een lunchplaats. Lorry, ethousiasteling als hij is, dacht ondanks de hitte een leuk potje cricket neer te zetten. Met Elco als teamcaptain boven mij, wisten we het team van (kleine) Jana (Elco's geheime liefde) helemaal plat te spelen. En daar stond die Lorry, die toevallig ook in het team van kleine Jana speelde, toch van te kijken. Toen het andere team het verlies eindelijk had verwerkt nog even snel langs het oude luchtmacht museum en weer door. 's Avonds kwamen we in het mijnstadje van Australie aan: Coober Pedy. Lorry had ondertussen uitgevonden dat ik niet Elco's vriendin was, tegen zijn verwachtingen in, en dat had zo z'n gevolgen... All good! Na een paar punten pizza genuttigd te hebben nam een ieder een snelle douche en gingen we op weg naar de bar, ondergronds natuurlijk. Samen met Kathelijne was dat reuze gezellig! Te gek was het ook dat er een arme ziel aan de bar zat, die zo graag het bezit zou hebben over de Hahn Dry Stubby Holder incl. Speaker. Het te gekke hieraan was dat hij bij elk biertje dat hij kocht een krascode kreeg. Aangezien hij zelf niet zo'n drinker was besloot hij daarom dat hij mij maar voorzien zou van drinken, als ik de stubbyholder maar aan hem zou geven als ik zou winnen. De winst bleef uit, het bier smaakte er niet minder om! Na dat de klok allang de maandag had ingeluid, maakte wij rechtsomkeerd naar de mijn, om daar ons hoofd te rusten te leggen, lekker knus, niet te warm, geen vliegen, toppie joppie.

Maandag, 2 april, kregen wij een rondleiding door de opal mine. Opal is een bepaald soort steen, zeer geliefd, en niet lelijk, wat vooral word verwerkt in sieraden. Leren we toch nog wat op zo'n trip! Rond de middag reden we verder, kregen we nog enige uitleg over the dogfence en zaten we onder een koeienrooster te wachten tot er een auto overheen reed, want wat brengt dat een tof kabaal, haha. Foto's werden geschoten bij het Northern Territory sign en uiteindelijk kwamen we dan om kwart voor 8 in Alice Springs aan. Snel ingecheckt bij YHA, gedoucht en toen door naar Toddy's Backpackers waar we een afsluitend maal met al onze tourgenoten hadden. Vervolgens nog een drankje gedaan in the Rock Bar. Met de taxi terug naar onze verblijfplaats, want ondanks dat het op 2 min. loopafstand is, zijn de abo's kennelijk niet te vertrouwen. Dinsdag regelden wij zelf nog een meeting met alle mensen van de tour die nog in Alice waren. De bikini werd voor de dag getoverd en het bommenfestijn kon beginnen. Ook Lorry kwam nog even langs, die woensdag pas terug zou gaan naar Adelaide, en die gooide er dus nog maar even een gratis bbq in voor die avond. Samen met Lorry, zijn vrienden uit Alice Springs en alle overgebleven tourmensen hadden we toch weer een heerlijke avond. Woensdag ochtend, 6 uur, gingen onze 2^e tour van start. Henning, de duitser en Kathelijne, een Nederlandse hadden deze tour ook geboekt, wij dus even geregeld dat we bij elkaar in de bus zouden zitten en toen op weg naar Kings Canyon. Wookie was dit keer onze tourguide, aardige knul, maar kon zeker niet tippen aan Lorry. Bij de Kings Canyon begonnen we aan de Heart Attack Hill, dwaalden we 3 uur over de Canyon, namen een verfrissende duik in the Garden of Eden en liepen uiteindelijk terug naar the Rocktour Bus. Snel op weg naar een kampeerplaats: swags uitgerold en beginnen met ants dood maken, die waren namelijk overal. En dan niet het soort dat alleen over je heen loopt, nee het soort dat ook z'n tandafdrukken graag in je vlees achterlaat... Elco, Henning, Kathelijne en ik lagen gestationeerd bij het kampvuur, maar werden al snel verjaagd door de regen waardoor we onder een schamel afdakje ons onderkomen zochten.

Wookie schudde ons bruut wakker rond 5 uur om op weg te gaan naar Kata Tjuta en de Uluru! Al van verre zagen we Lorry's bus bij Kata Tjuta staan, Lorry was echter in geen velden of wegen te bekennen. Als enigen kozen, Elco, Henning, Kathelijne en ik voor de lange route door Kata Tjuta, de andere tourgasten incl. de tourguide, zagen de maar 4km lange toch niet zitten, watjes. Anyway, doordat wij die lange route hadden gekozen, je raadt het al, kwamen we Lorry tegen, in een woord: KILLA. Geweldige foto's geschoten en vervolgens door naar het Aboriginal cultural centre. Zeer boeiend! Toen de zonsondergang naderde snel op weg naar een lookout, waar wij perfect zicht op de Uluru hadden. De Uluru zou elke 5 min. van kleur veranderen. Nou, dat heb ik niet gezien, maar het was zeker mooie. Arme Elco kreeg er niet al te veel van mee, want die was na 1 biertje al dronken en stond al snel over te geven (De volgende dag bleek het toch een fikse buikgriep te zijn, die nog een week aanhield en ook Kathelijne en Henning in de macht kreeg...). Die nacht namen de donder en bliksem de touwtjes in handen en besloten Kathelijne, Elco en ik ons swag uit te spreiden op de tafel in het eetgedeelte. Henning zoch zijn heil onder de tafel, maar laat de grond nou net overstromen... Die regen was opzich geen pretje, deed de zonsopgang bij de Uluru ook geen goed, maar bracht wel watervallen op de Uluru, en laten we eerlijk zijn, dat zien de meeste niet tijdens een bezoekje aan de Uluru. Kathelijne, Henning en ik begonnen aan de 9km lange basewalk rond de Uluru. Op sommige plekken was het aanploeteren geslagen en stonden we tot onze knieen in het water, maar het was zeker tof! Dat afgesloten te hebben kon de terugreis naar Alice Springs beginnen. Tijdens het tanken stuitte we per toeval nog op Barry en Danique die met een andere tour op weg waren naar Uluru, super leuk! We deden nog een lookout met een bezoek aan en als afsluiter gingen we nog langs een camelfarm. Kathelijne waagde nog een ritje op een van de vele kamelen, ik daarentegen hield m'n beide voeten stevig op de grond! Weer in Alice Springs aangekomen zat Matt, een van Lorry's vrienden van de bbq van dinsdag, me op te wachten bij het hostel: wat een verrassing! Even een snelle babbel met hem gemaakt en toen door naar het afsluitende avondmaal in Toddy's. Elco nog steeds ziek, zwak en misselijk, dus ik nam op eigen houtje een taxi terug. Iets wat Henning ook gedaan zou moeten hebben, want op zijn weg naar huis werd hij aangevallen door abo's. Eerst werd hij beschoten met rugby ballen en even later werden zijn benen van een paar blauwe plekken voorzien. Super eng! Het liep gelukkig met een sisser af, maar een wijze les is wel: neem altijd een taxi in Alice Springs!

Zaterdag namen we afscheid van Kathelijne en was het verder vooral steady-away. Ook zondag deden we rustig aan. Immers, maandag, 9 april, stond ons een grote reis voor de boeg. 6 uur 's middags sprongen wij op de trein voor een 24 uur durende reis naar Darwin. Het inchecken van mijn 22.5kg backpack, bracht enige problemen aangezien max 20kg was toegestaan, maar een lieve glimlach naar de weegman maakte een hoop goed! Op de trein ontmoette we veel mensen van de eerste tour die hetzelfde plan hadden, het feest kon beginnen! De trein was onderdeel van de Ghantrail, een van de oudste treinroutes in Australie, die nog steeds een keer per week de hoorn blaast. Dinsdag kwamen we, na enige vertraging, om 7 uur in Darwin aan. De humidity was ongelofelijk intens en zweetpareltjes verschenen al snel op een ieders voorhoofd, maar we hadden het in ieder geval gehaald! Snel op naar de Youth Shack, waar Henning, Elco en ik zouden verblijven. Daar was ook Sean, een goude oude uit Atherton, die speciaal naar Darwin was komen vliegen, zodat we elkaar nog konden zien voor ik terug kom naar Nederland. Super tof om hem weer te zien! Hij had speciaal een welkomstcadeautje gekocht: een oranje shirt met de tekst: ‘same same, but different!', held!

Woensdag was zeer steady-away again. We maakten een wandelingetje naar de wharf en huurden een auto voor de volgende 2 dagen zodat we Darwin en omstreken konden vertrekken. Donderdag gingen we met onze bolide op weg naar NP Litchfield! Watervallen in overvloed. We genoten! De jongens moesten zich menigmaal uitsloven door van hoge watervallen af te springen, wat enige schrammen opleverden, maar daar was de pret niet minder om! We hadden verwacht 2 dagen nodig te hebben voor Litchfield, maar dat bleek niet het geval, wat ons de mogelijkheid gaf om op vrijdag Darwin zelf te ontdekken. The harbour, Fannie bay, Alexander lake, Mindil Beach en the Eastpoint warden vastgelegd op de camera! ‘s Avonds kwamen Barry and Danique aan in Darwin en hielden we een groot feestmaal. Ook Isaac, een goede vriend van Elco, kwam even om de hoek kijken! Aardige knul, die Isaac.

Elco en Henning hadden ondertussen besloten een nieuwe wending aan hun reis te geven en zijn zaterdag vertrokken voor 2 weekjes Bali, niet onaardig al zeg ik het zelf... Sean en ik houden nu al 2 dagen lang ‘lazy day' en dat bevalt zeer goed. We springen zo af en toe eens in het zwembad, kijken een filmpje, drinken een biertje en genieten. Morgen verruild Sean Darwin voor Melbourne en zal er weer afscheid genomen moeten worden: hoera! Woensdag vertrekt Barry richting Cairns en donderdag, tsja, dan vertrekken Danique en Mirjam naar Amsterdam... En ik ben bang dat daar het verhaal ophoudt.

We vliegen om kwart over 7 's ochtends van Darwin naar Melbourne, van Melbourne naar Hongkong, van Hongkong naar Londen (waar ik Danique helaas moet achter laten) en van Londen naar Amsterdam, waar ik vrijdag, 20 april, om 09.40u. zal aankomen.

Blij dat ik iedereen heel snel weer ga zien, minder blij, of beter gezegd, helemaal niet blij, dat er (bijna) een einde is gekomen aan mijn backpackavontuur. Wat heb ik hier een te gekke tijd gehad, wat heb ik hier een minder te gekke tijd gehad, wat heb ik hier geweldige mensen ontmoet en ook minder geweldige mensen, wat heb ik ontzettend veel toffe dingen gedaan, en ook minder toffe dingen, maar bovenal, wat heb ik ontzettend veel geleerd!

Het was altijd super fijn om een lief mailtje te krijgen, een lieve reactie op m'n blog, een lieve reactie op foto's, een lief berichtje op m'n fb, aan iedereen: dankjewel daarvoor!

Ik hoop iedereen vrijdag, zaterdag of in de dagen daarna een dikke knuffel te geven! (:

Liefs&xxx