Het kan dooien, het kan vriezen, dat is de afgelopen maanden in Nederland letterlijk gebleken. Voor ons was het figuurlijk ook zeer toepasselijk.

Waar te beginnen, na anderhalve maand niet geschreven te hebben.(Excuses daarvoor!)

Ik sloot mijn laatste blog af met: 'we blijven gewoon lekker doorplukken'. Dat zat er echter niet in. De sinaasappeloogst is geweldig dit jaar, de afname van sinaasappels is daarentegen zeer slecht. Dat uitte zich in het feit dat de fabrieken geen lege bins meer leverden om gevuld te worden, omdat de sinaasappels niet nodig waren.Een aantal dagen off was het resultaat. Maandag, 30/01 gingen we weer aan de slag. In de weken die volgden vulden we de ene dag 1 bin, de andere 4 en als we een goede dag hadden 8. Vaker nog werkten we niet of een halve dag. Om de tijd te doden dronken we zo af en toe een biertje met z'n allen, namen een duik in de rivier of genoten van de rust en het halfuurtje internet in de bibliotheek. Daarnaast intorduceerde we de wekelijkse bbq ook hier waar Chris en ik nu de verantwoordelijkheid voor dragen (wat een eer!). Tevens begonnen we moedig aan een workout schema, wat een hele week stand heeft gehouden! Op de dagen dat we konden plukken voelde Barry zich zeer eenzaam (aangezien hij alleen moest plukken, sinds Deco weg was) waarop Barry, Danique en ik met z'n drieen gingen plukken, wat niet bevorderlijk was voor onze pluk snelheid. Op 11 februari besloot ik daarom dat ik alleen zou gaan plukken op aanraden van onze Australische backpackers, Megan en James. Het resultaat was meteen zichtbaar!

Dinsdag, 14 februari, werd de hele pluk weer stop gezet. Niet voor een dag, nee, voor dagen en niemand wist wanneer het weer van start zou gaan. Ze konden ons geen groter plezier doen op Valentijnsdag! Andrew, onze Colombiaanse/Australische supervisor besloot dat hij een einde zou breien aan het sinaasappel avontuur. Iedereen maakte een sprongetje in z'n hart, want laten we eerlijk zijn, het werk niet heel motiverend als je supervisor je komt vertellen dat de indiase plukkers in de rij naast je al 2 keer zoveel hebben geplukt dan jij. Om een vrolijke noot aan de dag te geven dook ik de keuken in en bakte pannenkoeken voor Chris, Aldo, Phil, Barry en Danique. Dinsdagavond kwam Joe (de hosteleigenaar) met het nieuws dat de beste plukkers waren geselecteerd voor een speciaal interview op woensdagochtend (15 feburari), waaronder Barry, Danique en ik. Dat gaf ons hoop, heel veel hoop, op een betere baan. Woensdagochtend werden Chris, Aldo, Phil, Juri, Elena, Barry, Danique en ik toegesproken door een werknemer van MADEC. MADEC is een soort uitzendbureau aangaande farmwork in the riverland. Het betrof werk dat minimaal $19,00 per uur zou betalen en het kon elk moment van start gaan. We maakten een afspraak om donderdagochtend naar het hoofdkantoor in Renmark te komen, om daar al het papierwerk in te vullen. Nog meer hoop! Rond 9 uur was het interview, wat geen interview was, afgerond en hadden we nog een hele dag voor ons. Chris en ik informeerde bij Joe wat te doen op een dag als deze in Loxton. Joe zei: 'Probeer de MAC in Renmark!'. Zie je het voor je: wij, vol goede hoop er een leuke dag van te maken in een of ander geweldig natuurgebied of in een geweldige stad, maar nee, meer dan de MAC hebben ze hier niet. Toch besloten Chris, Aldo en ik dat een dag weg uit het trieste Loxton ons goed zou doen, dus op weg naar Renmark! We hingen de tourist uit, maakten wat foto's terwijl we 'the face' deden (die ene face you know...), bezochten de wereldberoemde Renmarkclub en gaven uiteindelijk toe aan het lonkende MAC bord dat boven dit boerendorp uitstak. Aldo contacte ondertussen zijn tante uit Adelaide die op een camping in de buurt verbleef. We werden uitgenodigd voor een drankje en dat was hartstikke gezellig! Die avond werd een grote pan tevoorschijn getoverd en stond er hutspot op het menu. Rookworst konden we helaas niet vinden, of het kwam door onze vertaling in smokesausage of simpelweg door het feit dat ze dat hier nog niet uitgevonden hebben weet ik niet, maar de hutspot was er niet minder om! Donderdag wederom op weg naar Renmark, naar het hoofdkantoor van MADEC. Het betrof veel rompslomp, zoals 1000 keer invullen hoe je heet, een film over veiligheid kijken en naar instructies luisteren. De test die uiteindelijk werd afgenomen was appeltje eitje met de nodige hulp van onze Aldo. Vervolgens op weg naar de winery voor een rondleiding. Ergens had ik een kleine hoop dat de druiven nog met de voeten geperst werden, maar helaas, grote machines en veel kabaal zijn de kenmerken van een winery anno 2012. Ook het proefgedeelte was niet aan ons besteed. MADEC nam onze telefoonnummers af en beloofde ons meteen te bellen als ze werk hadden, wat tot op heden nog niet het geval is geweest. Diezelfde dag bracht Joe het nieuws dat we vrijdag en zaterdag in een vineyard aan de slag konden, als vervanging voor de sinaasappeltjes. $15,- per uur en een geweldige partner, Ierse Eddie, maakte het plukken van de druiven een feest! Daarnaast was Lance, de 80-jarige supervisor altijd in voor een babbel, dronken we een kopje koffie met hem en zelfs de biscuitjes waren van de partij!

Zaterdagmiddag, we zijn ondertussen op 18 februari, kreeg ik een belletje van Elco Jansen. Elco Jansen is er eentje van de vele Jansen's uit Zeeland die we, pak 'em beet, 5 jaar geleden op een camping in Duitsland tijdens onze vakantie hebben ontmoet. Elco is begin januari in Perth aangekomen, is meteen begonnen in de druivenpluk en komt ergens in maart richting Adelaide. Laat ik daar nou net vlakbij zitten! Hij zocht nog een reisgenoot en ik goed gezelschap, dus hebben we afgesproken dat ik naar Adelaide kom, zodra hij daar aankomt en dat we dan samen omhoog gaan reizen naar Alice Springs en Darwin! Danique en Barry zullen een paar weken later vertrekken uit Loxton richting Alice Springs, van waar Barry naar Cairns zal vliegen en Danique naar Darwin waar we onze reis samen gaan afsluiten.

- Na enig heen en weer gebel met Elco de afgelopen weken heb ik zaterdag, 3 maart, besloten om maandag as, 12 maart te vertrekken uit Loxton. Elco is op dit moment iets ten zuiden van Adelaide en we gaan elkaar in Adelaide treffen! -

De sinaasappels gingen zondag, de 19e, weer van start, waar wij uiteraard volop van genoten, niet voor lang overigens. Op de almondfrarm van Brett Spilsbury moest er maandag werk verzet worden en daarvoor had hij de 2 beste meiden van de lodge nodig, Joe selecteerde ons. Maandagochtend werden wij, uitgeslapen en wel, om 10 uur welkom geheten door Brett op zijn farm in Loxton, wat voor de verandering hier 2 straten verderop is in plaats van 100 km bij ons vandaan. Amandelbomen worden machinaal geschudt en vervolgens worden de almonds met een andere machine van de grond geraapt. Het is niet de bedoeling dat de machine de irrigatie ook meeneemt in dat proces dus aan ons de eer de irrigatie in de bomen op te hangen. Niet het meest makkelijke werk, omdat het enige armkracht vereist en laat het daar bij nou net aan ontbreken, maar de beloning maakte veel goed: $23,- per uur. Brett's broer en vader zitten ook in de amandelbranche en, na dinsdag weer een dagje sinaasappels gedaan te hebben, mocht ik woensdag alleen aan de slag bij Craig. Craig heeft het opzich allemaal redelijk goed voor elkaar. Een lange oprit kwam uit bij een gigantisch huis. De muren in een vrolijk roze gehuld, het water in het zwembad helder blauw en een kabbelend geluid van de waterval langs de rotsen in dat zwembad. De tafeltennistafel, de trampoline en het basketbalveld waren eenzaam en verlaten, want de kinderen waren naar school. De gezinsauto, de auto van Craig en de auto van zijn vrouw stonden geparkeerd in de 3 garages die bij het huis inbegrepen zijn. Voor de jute was plaats in de eveneens zeer grote shed. Daarnaast werd mij een quad toegewezen waarop ik de hele dag mocht rondtouren, lopen gaat immers langzamer. Het betrof een kleine 7 ha grond van het in totaal 90 ha grote bedrijf. Woensdag en donderdag vergezelde Danique mij en donderdag sloten we af met een heerlijk sol biertje. Waren alle boeren maar zo goed gemutst! Vrijdagavond, de 24e, Chris aan z'n mouw getrokken en de bbq weer aangeslingerd. Dit keer het hele hostel maar afgegaan op zoek naar meer leuke mensen, de conclusie: blijven zoeken. Zaterdag hadden we nog een dagje bij Brett, zondag gingen we weer terug naar de sinaasappeltjes. Waar het de afgelopen weken gemiddeld weer 40 graden was, begon het begin deze week af te koelen tot onder 30 graden. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar geloof mij, dat is dan heel koud. De lange broeken en truien werden weer voor de dag gehaald. Op verzoek werden de aardappels, wortels en uien weer in de pan gehakt, zeer toepasselijk!

We werden ook nog vereerd door een bezoek van de Nederlandse local die op z'n 15e naar Australie kwam. We hadden hem ontmoet in de bieb en even een praatje met hem gemaakt, maar het was een vrij rare snuiter. Nadat we hem ontmoet hadden kwam hij een paar dagen later naar het hostel om ons uit te nodigen voor een Dutch/Aussie party, wij sloegen wijs af. Een week later stond hij echter weer op de stoep en liet een briefje voor ons achter met telelefoon nummer en routebeschrijving, ook dat lieten we wijs links liggen; je weet het immers nooit met die Australiers en daarnaast kon Barry het ook niet echt waarderen.De Nederlandse local is niet de enige die de lodge met bezoekjes vereerd. Zo werden we op een morgen wakker (5 am), liepen naar beneden en vonden een man in enkel ondergoed in de gang. Hij vroeg of de toko open was en of hij misschien kleren aan moest doen. Joe wist hem de deur te wijzen, waarop dit verhaal met een sisser afliep. Later bleek dat hij bij verschillende mensen de kamers was binnengelopen en de hele nacht in het hostel was geweest. Misschien tijd voor nieuwe sloten, JOE!

Maandag, 27 februari, had ik een goede dag: 6 bins in m'n uppie bij Nippys RS. Dinsdag echter beleefde ik absoluut een fenomenale dag! Tony, de tractordriver, liet ons los in een andere patch van Nippy's RS. Stipt 7 uur, toen de maan werd verruild voor de zon, begon ik aan een wedstrijd met mezelf. 9 uur later was ik ca. 175 dollar rijker! Het record onder de Loxton-crew was gevestigd: 7 bins door een individu in 1 dag. BOOM! De vreugde duurde niet voor lang, want woensdag, 29 februari, kwam de regen met bakken uit de hemel vallen. Aldo, Barry, Danique en ik waren er om 6 uur op uitgetrokken richting Waikerie, voor de rest van het hostel uit, want Kathy, de contractor, wilde de beste pickers ergens anders heen sturen. Laat het bij dat 'ergens anders' nou ook net regenen. Geen sinaasappeltjes dus, wel het 1½ uur durende praatje met Kathy uitbetaald gekregen in 2 uur van $18,- per uur, want medelijden kregen wij voor onze barre tocht en het teleurstellende nieuws. Altijd fijn! Donderdag werd er niet geplukt en besloten we de auto een grote schoonmaakbeurt te geven. Vervolgens reden we naar een used car dealer die ons voorzag van een stukje treurige info: als je $1000,- voor je auto krijgt heb je geluk.... Joe hielp ons uit de brand, bood ons $1250,- en we verkochten hem uiteindelijk voor $1300,-. Nu alleen nog het papierwerk in orde maken, en dat is nog niet zo makkelijk als het lijkt. Vandaag heeft dat de hoogste prioriteit. Vrijdag, 1 maart, gingen we gewoon weer van start. Zaterdag, 2 maart, werden Danique, Barry, Aldo en ik weer gescheiden van de rest van de groep en mochten we bij McKreth aan de gang. Ik besloot met Aldo te plukken en dat was een feest! Zondag werd Aldo van ons gescheiden en plukte ik dus met Chris. Maandag weer met Aldo. We zetten die avond de samenwerking voort en toverden een geweldige hutspot op tafel. Dinsdag, 6 maart ondertussen, werden we weer herenigd, toen de pluk dus maar voortgezet met ons drie.

Woensdag, 7 maart was een ietwat merkwaardige dag. De beste pickers werden naar Nippy's lr gestuurd, waar we 4 uur pp over 1 bin deden en gemiddeld 26 bomen nodig hadden om deze ene bin te vullen. Leon, de tractordriver, was nieuw en kon ons niet van verdere info voorzien. Kathy had ondertussen de 2 griekse meiden en ken, onze aziatische collega, meegenomen naar een goed blok, zonder ons te melden hoe of wat. Wij belden dus heen en weer met kathy, Danique en Barry gingen naar haar toe om met haar te praten. En uiteindelijk moesten wij erachter aankomen en in een ander blok gaan plukken. Nog steeds kathy niet gesproken en nog steeds niet precies wetende wat er aan de hand was. Chris, Aldo, Sven en Flo waren er redelijk klaar mee en besloten het er voor die dag bij te laten en terug te gaan naar de lodge. Toen we daar aankwamen meldde Joe dat we waren ontslagen... Vrij frappant, want het blok waar we hadden gewerkt zou per uur moeten betaald worden, kathy nam niet de verantwoordelijkheid ons te vertellen wat er aan de hand was, we wisten van niets, en dan is het raar dat we weg gaan. Geen man overboord overigens, want een uur later werden we weer ingehuurd. Ze dacht ons toch wel nodig te hebben. Lichtpuntje van de dag was het samenwerken met Aldo en Chris en hun vele acties... Gisteren dus voor het laatst geplukt met Chris en Aldo. Afscheid genomen van Tony, zelfs de hug binnen, die je niet zomaar van Tony krijgt! Kathy heeft ons voor 59 dagen afgetekend voor het second year visa, dus nu aan mij de beurt om achter de dagen van Atherton aan te gaan.

Vandaag moeten de second year visa dagen uitgezocht worden, moet tax worden terug gevraagd, moet de auto registratie overgezet worden, moet de was gedaan worden, moeten spullen ingepakt worden, moet het busticket geboekt worden, moeten trips geboekt worden, moeten foto's uitgezocht worden en wordt het nog even een paar dagen genieten geblazen voor het reizen weer gaat beginnen! Zondagavond gaan we ter ere van mijn vertrek dineren met z'n alle en dan stap ik maandag kwart voor 8 op de bus.

De tijd vliegt. Het zal weer even slikken zijn om afscheid te nemen van iedereen, in het bijzonder om Danique hier achter te laten. Als er namelijk een ding is gebleken, dan is het wel dat ik niet de beste ben in afscheid nemen. Een troost is dat ik met Aldo en Chris heb afgesproken om hen op te komen zoeken in Schotland volgend jaar en die houden we er zeker in! Ik kijk uit naar het reizen, maar dat betekend wederom ook dat het laatste hoofdstuk van mijn reis ingaat... 19 april vliegen Danique en ik terug naar Nederland, waarop we na ca. 35 uur later op 20 april in Nederland aan zullen komen.

Aan iedereen die mij blijft voorzien van info over het thuisfront, mij een hart onder de riem heeft gestoken op de momenten dat ik het even niet zag zitten de afgelopen weken of gewoon iets van zich laat horen: super bedankt. Het is zo dat ik gemiddeld een half uur internet per week heb gehad hier, waardoor ik in de meeste gevallen geen mogelijkheid heb gezien te reageren, maar ik waardeer het zeker! Hopelijk snel meer mogelijkheden!

Tot over ruim een maand,