Tijd is een relatief begrip. Soms kruipt het voorbij, vaker nog vliegt het... Om eventuele verontrustende gedachten te voorkomen of weg te nemen bij deze een update.

Na een geweldig eerste weekend maakten wij ons op zondag 30/10 op voor een nieuwe week van aardappels, stof, zon, zweet, tablelandsradio etc. Toen het rooster zondagavond eindelijk werd gelanceerd konden wij ons geluk niet op, wij waren namelijk een volle week bij boer Massasso geplaatst! Dat betekende dat onze snelle start wat betreft werk gewoon werd voortgezet!

Maandagochtend stonden wij om 8 uur op de harvester samen met Jimmie, een Zweedse backpacker, en Ronnie, de 60+ local. Onze driver was Graham, tevens 60+'er en local, wat er overigens geenzins toe doet. Wat er achteraf wel toe zou doen was het gegeven dat de harvester uit de zelf tijd stamden als de locals. Wij teelden dit keer een aardappelsoort wat behoort tot de eliten der aardappelsoorten, wat een eer! Deze potatoes moet je niet maschen, maar in de microwave garen met wat bacon, kaas en creme fraiche... Dit keer moesten wij juist de goede aardappels van de band halen en in de bins gooien, in plaats van de slechte aardappels van de band te halen. Opzich niet de meest slimme aanpak, want de band gunde ons niet de tijd de goede van de slechte te scheiden waardoor wij op goede gok aardappels in de bins hebben gegooid. Rond 10 uur ging de harvester stuk. Rond 11 uur ging de harvester wederom stuk. Rond 2 uur bleek de grond te nat te zijn, wat de harvester niet aankon. Rond half 5 bleken wij klaar te zijn.

Maandagavond werd het rooster aangepast en kregen wij het nieuws dat we dinsdag geen werk meer hadden. Welke reden dit had kon men ons niet vertellen, was het de 60-jaar oude harvester, de natte grond, onze werkhouding of toch de alombekende Melbourne Cup?

Dinsdag was de perfecte dag om onze was eens weg te werken, dus op naar de Laundromat en wassen maar: kleine wasjes, grote wasjes, laat ze lekker draaien! Onze was weg werken was een hele klus, maar niet van dusdanige grote dat we geen tijd meer hadden voor andere dingen. Spijtig is dat er hier alleen niet zoveel andere dingen zijn en dat we ons dus enige uurtjes verveeld hebben. De pizza die wij 's avonds wisten te scoren voor $7,- bij Eagle Boys Pizza maakte op dat moment veel goed. Dat veranderden toen Danique 's nachts begon over te geven, maagkrampen kreeg en zich vrij ziek voelden.

Woensdag stonden wij weer op de planning bij Massasso, maar dat zat er voor Danique dus niet in. Na 1,5 uur begon het te miezeren, werd de grond te nat en werden Jimmie, Kazuki (de invaller) en ik weer opgehaald en naar de Lodge gebracht: geen werk voor de rest van de dag. Bij terugkomst was Danique er niet zo goed aan toe, waardoor wij besloten onszelf diezelfde dag nog in te wijden in het geneeskundige circuit van Australie. Het advies: geen melk, kip of vis en lekker uitzieken. Donderdag en vrijdag wisten we in totaal nog 11 uurtjes te werken, het is iets, maar we hoopten toch op meer voor deze week...

Vrijdagavond is hier voor een ieder de uitlaat klep. Ondanks dat er nog vrij veel mensen op zaterdag moeten werken wordt het weekend toch altijd op vrijdag al ingeluid. Dat betekent: hoge hakken, strakke pakken, een borrel op het terras van de Lodge en een afzakker bij de BV (Barron Valley Hotel). We hebben het hier ontzettend naar ons zin. Iedereen is geweldig, lief, aardig, gezellig, leuk en ga zo maar door. Het is heerlijk om hier 'thuis te komen' na een dag vol aardappels.

Zaterdagochtend ben ik om 8 uur uit bed gegaan om pannenkoeken te gaan bakken. Voor vandaag stonden de watervallen en meren van the Tablelands op de planning. Dave had een auto gehuurd in Cairns en samen met Barry, Declan en Danique zijn we lekker rond gaan touren. In totaal 5 watervallen gezien, bij de waterval Milla Milla een duik genomen en vervolgens neergestreken bij Lake Tinaroo. Om de avond compleet te maken hebben wij de bbq bij terugkomst aangeslingerd en kon het kangaroovlees gebraden worden!

Zondag maakt iedereen zich op voor een nieuwe week vol werk. In ons geval was dit niet nodig, want Danique en ik hadden maandag en dinsdag sowieso een dag off. Dat was balen! Om maandag nog enige productiviteit aan de dag te verbinden op weg gegaan naar de Lookout van Atherton. Ons werd beloofd een wandeling van een klein uurtje en een prachtig uitzicht. Sean is de man die hier alles weet, dus aan hem om uitleg gevraagd over hoe we het beste naar de Lookout konden lopen. Vervolgens om half 5 op weg gegaan (op onze flipflops en zonder water) zodat we de zonsondergang zouden zien. Het was even zoeken, ons leven gewaagd doordat we door een schietgebied moesten lopen, en toen kon de wandeling omhoog beginnen. Ongelofelijk steil en achteraf bleek het 1017 m. hoog te zijn: dit was niet de Lookout, maar de mountain. Uitdroging en blaren waren het resultaat, maar het uitzicht was er niet minder om: wat een machtig land!

Dinsdag heeft Sean hutspot proberen te koken om het een en ander goed te maken, Engelsen kunnen kennelijk alleen geen hutspot koken... Dinsdagavond bleek dat we woensdag nog steeds geen werk zouden hebben, dus ben ik verhaal gaan halen bij de receptie. Het beleid hier is als volgt: werk je minder dan 24 uur per week dan betaal je $150,- huur en werk je meer dan 24 uur dan betaal je $195,- huur. Ze proberen iedereen hier dus op z'n minst 24 uur te laten werken en daarna kijken ze wel weer verder. Dat nieuwe mensen dus wel werk hadden en wij niet maakte geen verschil. De vlam van Danique werd dusdanig bang dat wij zouden weggaan als we geen werk kregen, dat hij zelf ook nog woord is gaan halen. Hij heeft tevens geregeld dat we op zijn farm terecht konden. De Lodgedoet echter niet aan vriendjespolitiek...

Donderdag en vrijdag hadden we eindelijk werk: weeding onder de limetrees, oftewel: onkruid ruchten (wieden) onder limoenbomen. Limoenbomen zijn laag, dat betekend dat je 9,5 uur lang op je knieen en je billen in de modder zit, zonder muziek en zonder te praten, want dat is ten strengste verboden. Daarnaast stikt het van de giftige kikkers, insecten, muizen en ratten en ook de slangen komen een enkele keer voorbij. WE HEBBEN WERK! De mentale uitputting is verschrikkelijk, nog erger dan de fysieke. De vrijdagavond kwam als een welkome afleiding!

Zaterdag was een dag vol van niets en dat was heerlijk! Sean, Barry, Danique en ik besloten dat we zondagochtend wederom een poging zouden wagen om de Lookout te bezoeken. Om half 4 begonnen de alarmbellen te rinkelen en na een bak koffie vertrokken wij opweg naar de Lookout, dit keer voor de zonsopgang. Sean was er dit keer zeker van dat hij wist waar we heen moesten, niets bleek minder waar. Verder dan Hallorans park zijn we niet gekomen... Wat een flop. Om half 7 weer ons bed ingedoken. Sean heeft de organisatie van een bbq vanavond op zich genomen, wat als een goedmaker klinkt!

Ik geniet!

Liefs&xxxxx