Last but not least...

Met nog 4 nachtjes op de teller voor ik weer thuis ben wordt het tijd voor een afsluitende blog...

Het streven is om deze blog iets korter te houden dan de vorige. (:

Zaterdag, 31 maart, begonnen Elco en ik aan onze tour van Adelaide naar Alice Springs van ca. 1600 km. Lorry, de tourguide heette ons hartelijk welkom op groovy grape bus! Het feest kon gelijk beginnen, want toen iedereen in de bus aanwezig was werden de whiteboard stiften tevoorschijn getoverd en kon het raamschilderen beginnen. De duitser naast ons, Henning, startte de rivaliteit meteen en maakte een aantekening van NED-GER: 0-3. Elco bracht daarop al snel het ‘schade Deutschland' ten gehore als weerwoord. Eerste stop was in de McLaren Valley, een van de betere wijnstreken in Australie. Laat daar nou net de jaarlijkse uitverkoop aan de gang zijn, waardoor een dozijn wijn voor $35,- over de tafel ging. De keuze was al snel gemaakt en de chardonnay kon worden ingeladen! Na het pitoreske kerkje nog even bezocht te hebben snel door! De vliegen vermenigvuldigden zich ongelofelijk snel en ook de hitte werd steeds intenser. We bezochten de supermarkt om enig proviand in te slaan en vervolgens gingen we op weg naar Flinders Range, wat in mijn ogen een soort van ravijn van rode rotsen was, met hier en daar een dode kangaroo en een levende boom. Lorry droeg al snel de leidersstok aan mij over, en oh, wat voelde ik me vereerd! Versnelling erbij dus en doorstappen maar, want: ‘zet je beste beentje vooooor, want een olifant loopt dooooor!'. Vervolgens op naar het kamp, waar de swags werden uitgerold, de wijn werd ontkurkt en de spagetti aan de kook werd gebracht. Tijd om iedereen iets beter te leren kennen, in onze groep zaten: Rosalie, Kathelijne, Henning, Manuel, Jana, Jana, (geen grap) Valeria, Emilie, Conni (een 48 jaar oude germaan!) Thomas, Ren, Nev en Lorry natuurlijk. Na een gezellige babbel vroeg onder de sterren, want de volgende dag stond als vol op de planning.

Zondagochtend werd de bus weer ingeladen en vervolgden we onze weg omhoog naar Alice Springs. We brachten een bezoekje aan the Salt Lake, wat opzich geen mis meertje was. Toen door naar een lunchplaats. Lorry, ethousiasteling als hij is, dacht ondanks de hitte een leuk potje cricket neer te zetten. Met Elco als teamcaptain boven mij, wisten we het team van (kleine) Jana (Elco's geheime liefde) helemaal plat te spelen. En daar stond die Lorry, die toevallig ook in het team van kleine Jana speelde, toch van te kijken. Toen het andere team het verlies eindelijk had verwerkt nog even snel langs het oude luchtmacht museum en weer door. 's Avonds kwamen we in het mijnstadje van Australie aan: Coober Pedy. Lorry had ondertussen uitgevonden dat ik niet Elco's vriendin was, tegen zijn verwachtingen in, en dat had zo z'n gevolgen... All good! Na een paar punten pizza genuttigd te hebben nam een ieder een snelle douche en gingen we op weg naar de bar, ondergronds natuurlijk. Samen met Kathelijne was dat reuze gezellig! Te gek was het ook dat er een arme ziel aan de bar zat, die zo graag het bezit zou hebben over de Hahn Dry Stubby Holder incl. Speaker. Het te gekke hieraan was dat hij bij elk biertje dat hij kocht een krascode kreeg. Aangezien hij zelf niet zo'n drinker was besloot hij daarom dat hij mij maar voorzien zou van drinken, als ik de stubbyholder maar aan hem zou geven als ik zou winnen. De winst bleef uit, het bier smaakte er niet minder om! Na dat de klok allang de maandag had ingeluid, maakte wij rechtsomkeerd naar de mijn, om daar ons hoofd te rusten te leggen, lekker knus, niet te warm, geen vliegen, toppie joppie.

Maandag, 2 april, kregen wij een rondleiding door de opal mine. Opal is een bepaald soort steen, zeer geliefd, en niet lelijk, wat vooral word verwerkt in sieraden. Leren we toch nog wat op zo'n trip! Rond de middag reden we verder, kregen we nog enige uitleg over the dogfence en zaten we onder een koeienrooster te wachten tot er een auto overheen reed, want wat brengt dat een tof kabaal, haha. Foto's werden geschoten bij het Northern Territory sign en uiteindelijk kwamen we dan om kwart voor 8 in Alice Springs aan. Snel ingecheckt bij YHA, gedoucht en toen door naar Toddy's Backpackers waar we een afsluitend maal met al onze tourgenoten hadden. Vervolgens nog een drankje gedaan in the Rock Bar. Met de taxi terug naar onze verblijfplaats, want ondanks dat het op 2 min. loopafstand is, zijn de abo's kennelijk niet te vertrouwen. Dinsdag regelden wij zelf nog een meeting met alle mensen van de tour die nog in Alice waren. De bikini werd voor de dag getoverd en het bommenfestijn kon beginnen. Ook Lorry kwam nog even langs, die woensdag pas terug zou gaan naar Adelaide, en die gooide er dus nog maar even een gratis bbq in voor die avond. Samen met Lorry, zijn vrienden uit Alice Springs en alle overgebleven tourmensen hadden we toch weer een heerlijke avond. Woensdag ochtend, 6 uur, gingen onze 2^e tour van start. Henning, de duitser en Kathelijne, een Nederlandse hadden deze tour ook geboekt, wij dus even geregeld dat we bij elkaar in de bus zouden zitten en toen op weg naar Kings Canyon. Wookie was dit keer onze tourguide, aardige knul, maar kon zeker niet tippen aan Lorry. Bij de Kings Canyon begonnen we aan de Heart Attack Hill, dwaalden we 3 uur over de Canyon, namen een verfrissende duik in the Garden of Eden en liepen uiteindelijk terug naar the Rocktour Bus. Snel op weg naar een kampeerplaats: swags uitgerold en beginnen met ants dood maken, die waren namelijk overal. En dan niet het soort dat alleen over je heen loopt, nee het soort dat ook z'n tandafdrukken graag in je vlees achterlaat... Elco, Henning, Kathelijne en ik lagen gestationeerd bij het kampvuur, maar werden al snel verjaagd door de regen waardoor we onder een schamel afdakje ons onderkomen zochten.

Wookie schudde ons bruut wakker rond 5 uur om op weg te gaan naar Kata Tjuta en de Uluru! Al van verre zagen we Lorry's bus bij Kata Tjuta staan, Lorry was echter in geen velden of wegen te bekennen. Als enigen kozen, Elco, Henning, Kathelijne en ik voor de lange route door Kata Tjuta, de andere tourgasten incl. de tourguide, zagen de maar 4km lange toch niet zitten, watjes. Anyway, doordat wij die lange route hadden gekozen, je raadt het al, kwamen we Lorry tegen, in een woord: KILLA. Geweldige foto's geschoten en vervolgens door naar het Aboriginal cultural centre. Zeer boeiend! Toen de zonsondergang naderde snel op weg naar een lookout, waar wij perfect zicht op de Uluru hadden. De Uluru zou elke 5 min. van kleur veranderen. Nou, dat heb ik niet gezien, maar het was zeker mooie. Arme Elco kreeg er niet al te veel van mee, want die was na 1 biertje al dronken en stond al snel over te geven (De volgende dag bleek het toch een fikse buikgriep te zijn, die nog een week aanhield en ook Kathelijne en Henning in de macht kreeg...). Die nacht namen de donder en bliksem de touwtjes in handen en besloten Kathelijne, Elco en ik ons swag uit te spreiden op de tafel in het eetgedeelte. Henning zoch zijn heil onder de tafel, maar laat de grond nou net overstromen... Die regen was opzich geen pretje, deed de zonsopgang bij de Uluru ook geen goed, maar bracht wel watervallen op de Uluru, en laten we eerlijk zijn, dat zien de meeste niet tijdens een bezoekje aan de Uluru. Kathelijne, Henning en ik begonnen aan de 9km lange basewalk rond de Uluru. Op sommige plekken was het aanploeteren geslagen en stonden we tot onze knieen in het water, maar het was zeker tof! Dat afgesloten te hebben kon de terugreis naar Alice Springs beginnen. Tijdens het tanken stuitte we per toeval nog op Barry en Danique die met een andere tour op weg waren naar Uluru, super leuk! We deden nog een lookout met een bezoek aan en als afsluiter gingen we nog langs een camelfarm. Kathelijne waagde nog een ritje op een van de vele kamelen, ik daarentegen hield m'n beide voeten stevig op de grond! Weer in Alice Springs aangekomen zat Matt, een van Lorry's vrienden van de bbq van dinsdag, me op te wachten bij het hostel: wat een verrassing! Even een snelle babbel met hem gemaakt en toen door naar het afsluitende avondmaal in Toddy's. Elco nog steeds ziek, zwak en misselijk, dus ik nam op eigen houtje een taxi terug. Iets wat Henning ook gedaan zou moeten hebben, want op zijn weg naar huis werd hij aangevallen door abo's. Eerst werd hij beschoten met rugby ballen en even later werden zijn benen van een paar blauwe plekken voorzien. Super eng! Het liep gelukkig met een sisser af, maar een wijze les is wel: neem altijd een taxi in Alice Springs!

Zaterdag namen we afscheid van Kathelijne en was het verder vooral steady-away. Ook zondag deden we rustig aan. Immers, maandag, 9 april, stond ons een grote reis voor de boeg. 6 uur 's middags sprongen wij op de trein voor een 24 uur durende reis naar Darwin. Het inchecken van mijn 22.5kg backpack, bracht enige problemen aangezien max 20kg was toegestaan, maar een lieve glimlach naar de weegman maakte een hoop goed! Op de trein ontmoette we veel mensen van de eerste tour die hetzelfde plan hadden, het feest kon beginnen! De trein was onderdeel van de Ghantrail, een van de oudste treinroutes in Australie, die nog steeds een keer per week de hoorn blaast. Dinsdag kwamen we, na enige vertraging, om 7 uur in Darwin aan. De humidity was ongelofelijk intens en zweetpareltjes verschenen al snel op een ieders voorhoofd, maar we hadden het in ieder geval gehaald! Snel op naar de Youth Shack, waar Henning, Elco en ik zouden verblijven. Daar was ook Sean, een goude oude uit Atherton, die speciaal naar Darwin was komen vliegen, zodat we elkaar nog konden zien voor ik terug kom naar Nederland. Super tof om hem weer te zien! Hij had speciaal een welkomstcadeautje gekocht: een oranje shirt met de tekst: ‘same same, but different!', held!

Woensdag was zeer steady-away again. We maakten een wandelingetje naar de wharf en huurden een auto voor de volgende 2 dagen zodat we Darwin en omstreken konden vertrekken. Donderdag gingen we met onze bolide op weg naar NP Litchfield! Watervallen in overvloed. We genoten! De jongens moesten zich menigmaal uitsloven door van hoge watervallen af te springen, wat enige schrammen opleverden, maar daar was de pret niet minder om! We hadden verwacht 2 dagen nodig te hebben voor Litchfield, maar dat bleek niet het geval, wat ons de mogelijkheid gaf om op vrijdag Darwin zelf te ontdekken. The harbour, Fannie bay, Alexander lake, Mindil Beach en the Eastpoint warden vastgelegd op de camera! ‘s Avonds kwamen Barry and Danique aan in Darwin en hielden we een groot feestmaal. Ook Isaac, een goede vriend van Elco, kwam even om de hoek kijken! Aardige knul, die Isaac.

Elco en Henning hadden ondertussen besloten een nieuwe wending aan hun reis te geven en zijn zaterdag vertrokken voor 2 weekjes Bali, niet onaardig al zeg ik het zelf... Sean en ik houden nu al 2 dagen lang ‘lazy day' en dat bevalt zeer goed. We springen zo af en toe eens in het zwembad, kijken een filmpje, drinken een biertje en genieten. Morgen verruild Sean Darwin voor Melbourne en zal er weer afscheid genomen moeten worden: hoera! Woensdag vertrekt Barry richting Cairns en donderdag, tsja, dan vertrekken Danique en Mirjam naar Amsterdam... En ik ben bang dat daar het verhaal ophoudt.

We vliegen om kwart over 7 's ochtends van Darwin naar Melbourne, van Melbourne naar Hongkong, van Hongkong naar Londen (waar ik Danique helaas moet achter laten) en van Londen naar Amsterdam, waar ik vrijdag, 20 april, om 09.40u. zal aankomen.

Blij dat ik iedereen heel snel weer ga zien, minder blij, of beter gezegd, helemaal niet blij, dat er (bijna) een einde is gekomen aan mijn backpackavontuur. Wat heb ik hier een te gekke tijd gehad, wat heb ik hier een minder te gekke tijd gehad, wat heb ik hier geweldige mensen ontmoet en ook minder geweldige mensen, wat heb ik ontzettend veel toffe dingen gedaan, en ook minder toffe dingen, maar bovenal, wat heb ik ontzettend veel geleerd!

Het was altijd super fijn om een lief mailtje te krijgen, een lieve reactie op m'n blog, een lieve reactie op foto's, een lief berichtje op m'n fb, aan iedereen: dankjewel daarvoor!

Ik hoop iedereen vrijdag, zaterdag of in de dagen daarna een dikke knuffel te geven! (:

Liefs&xxx

Happy travels!

Zondag, 11 maart, genoot ik m'n laatste avond in Loxton. Barry, Danique, Chris, Aldo en ik gingen ter ere van mijn vertrek uiteten bij het bekende Loxton Hotel. Voor de 2e keer in mijn Australie carriere werden de hoge hakken tevoorschijn getoverd en werden de ‘sinaasappelpluk kleren' verruild voor een jurk! Een heerlijke avond hadden wij met z'n allen. Maandag, 12 maart, was een public holiday in Australie, maar vertrouwende op de receptioniste van the Tourist Centre zou dat geen problemen moeten veroorzaken omtrent het openbaar vervoer. Niets bleek minder waar en toen ik om half 8 bij de bushalte verscheen was de busdriver in geen velden of wegen te bekennen. Ik was nog niet eens weg en de problemen begonnen al! Snel afscheid genomen van Chris en Aldo en samen met Barry en Danique in de auto gesprongen op weg naar Kingston on Murray waar de bus een stop zou moeten maken... Echter liet de bus het ook daar afweten. Na enige bereik problemen wist Barry the Premier Stateliner office te pakken te krijgen en kregen wij te horen dat er een fout was gemaakt en dat mijn bus pas om kwart over 4 in de middag zou vertrekken. Een goed begin is het halve werk zullen we maar zeggen. Terug naar Loxton dus, afscheid genomen van Barry en Danique die op weg moesten naar de almondfarm en samen met Chris en Aldo, die een dag vrij hadden, de tijd gespendeerd! Om 4 uur trokken Chris, Aldo, ik en mijn 1000 kilo bagage er weer op uit naar de bushalte, dit keer kregen wij de busdriver al snel in het vizier en kon mijn reis eindelijk beginnen. Afscheid genomen, tranen weggepinkt en heel lieve kaarten in ontvangst genomen! Om 8 uur zouden we in Adelaide aan (moeten) komen en om 9 uur zou mijn trein vanaf Adelaide central naar Noarlunga central vertrekken, waar ik opgehaald zou worden door Elco en Kenny. Laat de bus nou net vertraging hebben en pas om kwart voor 9 in Adelaide aankomen. Kwart voor 9 uit de bus, een 20 minuten wandeling naar het treinstation voor de boeg, om 9 uur in de trein zitten, en oh ja, ik moest ook nog een ticket kopen: onmogelijk. Je ziet het misschien wel voor je: ik ren als een kip zonder kop de bus uit, ren naar het bagageluik, wacht iets minder geduldig dan normaal tot mijn trolley als laatste uit de bus komt gerold en begin hem dan toch wel hard te stressen... Ik zie deze boom van een kerel, je kent het wel: tattoo's, piercings, de hele ratteplan en ook een blousje van het bussenbedrijf, ren op hem af en vertel m'n verhaal in een recordtijd. De beste man geeft me opdracht hem te volgen, rent voor me uit en probeert met wilde gebaren elke taxi aan te houden die voorbij komt gereden. Leuk geprobeerd, maar het fringe festival was in volle gang dus ook de taxi's waren in volle gang. De beste man rent naar binnen, beveelt mij te blijven staan en draagt een andere goede man op de taxi taak over te nemen. De goede man was beter in de taxibaan dan de beste man en binnen mum van tijd stond er een taxi voor m'n neus. Deze wist mij voor 8 dollar in 5 minuten op het station af te zetten. Ondertussen is het 5 voor 9, 3 minuten later kom ik aan bij de helpdesk, koop een ticket en ren in 1.5 minuten naar de trein. 30 seconden later komt de trein op gang en laten we Adelaide achter ons. Tijd om weer adem te halen! Kwart voor 10 kom ik eindelijk aan in Noarlunga, zie ik Elco na enige herkenningsproblemen staan en spring ik in de auto bij Kenny...
Waar ik heen ga en met wie? Ik ben op weg naar het huis van Kenny, waar Elco vanaf woensdag, 7 maart, was gehuisvest. Elco had het adres van Kenny via een vriendin uit Nederland gekregen en wij zouden daar een paar dagen verblijven om een reisplannetje te maken. Kenny is de eigenaar van het huis, maar huisvest ook Terry, Jermaine en Amy. Alsof dat nog niet genoeg laat hij zijn huis gebruiken voor christelijke doeleinden. Het huis is overigens nog niet helemaal af, waardoor de woonkamer er meer uitziet als een bouwput, maar in de keuken is het prima toeven. Daarnaast beschikt Kenny ook over een eigen zwembad en een homecinema, de spa had het helaas een paar weken geleden begeven.
Eenmaal bij het huis aangekomen wordt mij mijn slaapplaats gewezen: het homecinema, incl. eigen douche en toilet en keuze uit 10 matrassen. Geen wonder dat ik al snel sliep als een roos.

Dinsdag, 13 maart, was het tijd om bij te praten met Elco en te genieten van het mooie weer op het strand, dat op 5 minuten loopafstand is van het huis! Helemaal te gek was het toen we dolfijnen ontdekten in de zee op een paar honderd meter afstand! 's Avonds bond Elco een schort voor en toverde haai van de barbie op tafel die eerder door Kenny was gevangen. Woensdag childe we gewoon verder en nadenken over het reizen lieten wij nog even wachten. Donderdagavond werden Elco en ik door Terry en Jermaine (de 2 huisgenoten) meegenomen naar het Fringe Festival: een groot kunstfestival wat een aantal weken per jaar in Adelaide draait. Op aanraden van Terry bezochten wij Barry Morgan, die een show opvoerde over een organ (orgel). Ongelofelijk interessant, voor de eerste 5 minuten, en daarna had ik het wel gezien. Terry wist het enigszins goed te maken toen hij ons na afloop naar het Belgisch cafe bracht waar de Leffe blond-, Kwak- en La Choeffe biertjes tevoorschijn werden getoverd!
Die vrijdag besloten Elco en ik voor een iets langere tijd in Noarlunga te blijven, omdat we het toch best wel naar ons zin hadden en daarnaast bleek er genoeg te bezoeken. We regelden een huurauto voor maandag, 19 maart, tot en met woensdag 28 maart. Tevens werd er een overtocht naar Kangaroo Island geboekt voor dinsdag, 20 maart, waar Elco en ik 3 dagen zouden vertoeven.

Vrijdagavond gingen wij wederom op weg naar Adelaide, dit keer om het optreden te bezoeken van een drietal bands in de dop. Elco en ik zouden met de trein naar Adelaide gaan en Terry daar ontmoeten die nog een andere show wilde bezoeken. Op weg naar het treinstation kwamen Elco en ik Josh, het neefje van Kenny, tegen en hij was zo aardig ons naar Adelaide te rijden. Eerst nog even langs zijn huis, waar we zijn hoogzwangere vrouw Sharyn ontmoette en geinformeerd werden over Josh' zijn geweren, zijn bouwplannen, de kippen, etc.! Ook deelde hij ons mede dat hij ons zondag mee de hort op zou nemen. Het programma was: eerst een paar uurtjes surfen, dan vissen (vissen is hier iets anders dan in Nederland, waardoor het mij zelfs interessant leek) en als afsluiter zouden we op kangaroo's gaan jagen! Elco en ik sprongen een gat in lucht!

Rond 8 uur kwamen we in de overvolle stad aan, vonden we Terry en gingen we na enig oponthoud op weg naar the SA Uni. De bands vielen ietwat tegen en het publiek wist er ook niet echt een feestje van te maken, waarschijnlijk ook omdat publiek vrij gering was, maar we waren van de straat... Zaterdag toverde Kenny, na lang zoeken, het snorkelset uit zijn auto te voorschijn en gingen Elco en ik er dus op uit om de zeebodem van dichterbij te bekijken, waar overigens niet heel veel viel te zien. Voor zaterdagavond stond een Ozzie Rules game op de planning. Wij zouden the Adelaide Crows toejuichen in de strijd tegen Westcoast voor de NAB Cup. We liepen vertraging op toen de bus naar het AAMI Stadion in de file kwam te staan. Het duurde voor een ietwat gezette, abo vrouw te lang en hoge nood deed haar de bus uitrennen naar het dichtsbijzijnde muurtje, waardoor de stembanden van de overige reizigers al wat opgewarmd werden. Het eerste halfuur van de wedstrijd gemist, maar dat mocht de pret niet drukken. De wedstrijd werd gewonnen door de Adelaide Crows dus doken wij de stad in om dat te vieren!
Zondag, 18 maart, was voor ons een grote dag: surfen, vissen en schieten, dachten wij, tot Josh ons rond 10 uur in de morgen opbelden met het nieuws dat hij in het ziekenhuis was, omdat Sharyn op het punt stond te bevallen... Een paar uur later kregen wij het nieuws dat Olivia Poppy Haines gezond en wel ter wereld was gekomen, een pracht baby!

Maandagochtend haalde Elco en ik onze huurauto, een Suzuki Swift, in Adelaide op. Elco zou rijden, ik zou kaartlezen. Geen probleem voor mij natuurlijk, als ik een fatsoenlijke kaart had gehad. Waar je normaal dus met 3 kwartier weer in Noarlunga staat deden wij er 2 uur over. Pluspunt was dat we weer iets meer van de wereld hadden gezien! 's Middags stoken Elco en ik de handen uit de mouwen en tuinierde wij erop los met onze groene vingers!
Dinsdag, 20 maart. De 3-daagse trip naar KI kon beginnen. Half 5 uit bed, 2 koppen koffie en een oude vertrouwde boterham met pindakaas naar binnen en op weg naar Cape Jervis, vanwaar de ferry zou vertrekken. Kenny rijdt in een uur naar Cape Jervis, maar gaf ons het advies 2 uur van tevoren te vertrekken, waarom is nog steeds een vraag voor mij... Kwart voor 8 kwamen we aan op KI en kon er een nieuw avontuur beginnen. Na wat info ingewonnen te hebben bij the Tourist Centre tourden we naar Cape Willoughby. Pracht vuurtoren! Vervolgens op naar Island Beach, Pennington Bay, the Prospect Hill en Seal Bay, waar vele zeeleeuwen aan het zonnebaden waren. We besloten de dag in Vivonne Bay en deelde daar de maaltijd met een groep schoolkinderen die de pannen niet leeg kregen! De regen viel ondertussen met bakken uit de hemel, maar de Suzuki Swift liet ons (nog niet) in de steek. Woensdag vroeg op om de sandboards onder te binden in the Little Sahara. Sandboarden bleek moeilijker dan gedacht, maar was zeker good fun! 2 Duitse meiden, die ook in Vivonne Bay hadden overnacht, waren ook bij the Little Sahara en hadden daar het overzicht van alle campings verloren. Wij waren zo aardig dit onder hun ruitenwissers te steken en Elco kon het niet laten daar nog een kleine boodschap op achter te laten: dinner @ stokes bay en natuurlijk zijn nummer. Snel door naar Kelly Hill om de caves te bezoeken. De duitsers hadden hetzelfde idee en dus kwamen we hen even later weer tegen. Helaas, voor Elco, stond Stokes Bay bij hen niet op de planning. Prachtige caves, thanks to mother earth, aldus de gids. Voor woensdag stonden ook de Koalawalk, the Remarkable Rocks en Admirals Arch nog op de planning, kijk daar vooral even de foto's van! Het tentenkamp sloegen wij op in Stokesbay, dat we donderdagochtend bij opkomende zon bewonderden! Vervolgens op weg naar Emu Bay, Kingscote en the American River. Hier begon de Suzuki ons in de steek te laten. De waarschuwingslichten begonnen onophoudelijk te knipperen zodra wij het contact uit draaide. Of dit kwam doordat wij tegen de regels in het grootste gedeelte van de tijd over unsealed roads reden durf ik niet te zeggen. Tevens kwam de regen opnieuw met bakken uit de hemel. Om half 8 reden wij de ferry weer op en gingen we terug naar Noarlunga.

Vrijdag, 23 maart, had onze Swift geen batterij meer over en kwam er een monteur langs. De beste man laadde de accu weer op, maar kon het probleem van de knipperlichten niet oplossen, waarop wij naar Adelaide reden om daar de Suzuki te verruilen voor een Holden Barina, als troost werd de huurperiode verlengt tot donderdag, 29 maart. De Holden Barina werd gelijk ingezet voor een goed doel:Elco haalde twee surfboards op bij Justin en het surfavontuur kon van start gaan. Net als bij het sandboarden, bleek surfen moeilijker dan gedacht, voor mij dan, Elco stond natuurlijk al snel op die plank, dat maakte het plezier er echter niet minder om! Zaterdagavond stelde Kenny zijn huis open voor een filmavond voor Christian Surfers. Heel veel lieve mensen ontmoet! Zondagochtend nam Kenny ons mee naar de Hawforth Church, waar ook Josh en Sharyn waren. Het deed me goed om na zo lange tijd weer eens naar de kerk te gaan! Ook de aansluitende lunch was zeker niet verkeerd (misschien iets om ook eens in Nederland te introduceren! (: ) en na enige energie opgedaan te hebben namen Kenny en Josh ons mee naar Middleton om de golven te trotseren. Het plankgevoel begon te komen, maar staan viel nog niet mee. Dinner werd voor ons bereid bij Justin, die verschillende soorten vis op tafel toverden, allemaal zelf gevangen natuurlijk.
Maandag, 26 maart was de dag waarop de wet van Murphy voor ons opging. Een tour naar Alice Springs werd dubbel geboekt, waarop er een geannuleerd moest worden, waar een kostenplaatje van 100 dollar aanhing. Waarop we voor die dag het tour boeken maar gelijk naast ons neer legden. Ook gingen Elco en ik voor een surf, maar de golven waren in geen velden of wegen te bekennen. Dinsdag dus eerst swelnet maar geinformeerd, waaruit we opmaakte dat het die dag ook geen surfweer zou zijn. Zeeen van tijd dus om ons opnieuw te storten op het boeken van tours.

- Resultaat: zaterdag, 31 maart, om 6 uur uit Adelaide vertrekken voor een 3-daagse tour naar Alice Springs. In Alice Springs 2 nachten overnachten en vervolgens verder met de volgende 3-daagse tour naar de Uluru, Kata Tjuta en Kings Canyon. Vrijdag, 6 april, tot maandag, 9 april, nog even vertoeven in Alice Springs en dan maandag via the Ghan-train op naar Darwin waar we de volgende ochtend aankomen. -

Na dit allemaal afgerond te hebben nog even Adelaide in getrokken en de Botanic Gardens bezocht. Daar zelfs mevrouw Nathalie, dé roos van Nederland, gespot. Josh nam ons dinsdagavond mee op jacht. Zoals sommige van jullie misschien al wel vernomen hebben, was geen kangaroo meer veilig voor ons. Enige oeh en aah reacties kreeg ik toen ik dinsdagnacht wat foto's van dode kangaroo's op fb poste. Om enige misverstanden uit de wereld te helpen een stukje info over de kangaroo. De kangaroo is overpopulated en is als een pest voor de boeren, burgers en buitenlui. Ook niet onbelangrijk is het feit dat kangaroo vlees ontzettend lekker en voedzaam is! And last but not least: jagen is ontzettend tof, haha. Josh instaleerde een verstelbare lamp op zijn jute (jagen gebeurt immers in het donker), toverde 2 geweren te voorschijn en het feest kon beginnen. 3 Kangaroo's konden op mijn naam worden bijgeschreven uit een totaal van 13 geschoten kangaroo's. Josh vilde de kangaroo's maar meteen. Ruige gast, die Josh: er waren een aantal kangaroo's nog niet helemaal dood, dus daar werd gewoon even met de jute overheen gereden. (Excuses aan alle dierenliefhebbers...) Alle kangaroo's werden meteen gevild en in de esky gekoeld. Rond 2 uur kwamen we thuis en kon het wassen van de kangaroo beginnen. Woensdag gingen we door met het snijden van de kangaroo. Aan het eind van de middag stond er nog wat vertier met Justin op het programma. Justin is hoofd van Christian Surfers SA en tevens een van de beste surfcoaches hier. Hij vraagt normaal $80,- voor een prive surfles, maar regelde voor ons een vriendenprijsje. Helaas lukte het hem niet mij staande op het surfboard te krijgen... Donderdagochtend probeerden Elco en ik het voor de laatste keer. Algemene conclusie: surfen zit niet in mijn bloed. Schrale troost was dat ik niet de enige was die er niet veel van bakten en daarnaast was de wijze les van Justin: it's not about catching the wave, it's about having fun, en reken maar dat ik dat heb gehad! Donderdagmiddag gingen Elco en ik nog even langs Josh, Sharyn en Olivia (de baby) in Pesadena; Sharyn en Olivia kwamen net uit het ziekenhuis na 2 dagen, omdat Sharyn een infectie had opgelopen, maar gelukkig ging het nu weer allemaal goed! Vervolgens dropten wij de auto af bij Triffty en werd de central market nog met een bezoek vereerd. Voor vrijdag (vandaag) zouden Elco en ik een afscheidsbbq organiseren, dus op de central market werd er heaps of food in geslagen! Ook genoten wij van een ijsje samen met onze buurman op het bijenbankje. Elco en ik hadden een 4-pack magnums gekocht, hadden er eentje over en Elco bood de beste man op het bankje de magnum aan die er zichtbaar van genoot! (: Vervolgens terug naar Noarlunga en vast wat, in red wine and garlic gemarineerde, kangaroo geproefd: heerlijk!. Vrijdag, vandaag, bezochten we de bieb om wat tourconfirmations uit te printen, kochten we de laatste ingredienten voor een geweldige bbq en werden cadeau's voor Kenny en Josh ingeslagen. De bbq bestond uit: shark, kangaroo, beef sausages, chicken wings, corn, potato bake, pasta salad, garlic bread, summer lager and loads of fun! Kenny was erg blij met de nieuwe waterkoker, die gisteren de geest had gegeven en ook de foto's van de afgelopen weken werden zeer gewaardeerd. Josh voorzagen we in wat schoonmaakmiddelen voor zijn jute; to get rid of mud and kangarooblood! (: Aan het eind van de avond heb ik nog een geweldig gesprek gehad met Kenny, just about life! (Thanks for the prayers Kenny!)

Toen Elco en ik rond 11 uur het inpakken begonnen kregen we een belletje van Josh. Hij had vernomen dat een taxi naar Adelaide 65 dollar kost en dat vond hij toch wel unbelieveable. Josh staat morgen dus om 5 uur op, om ons om 6 uur op te kunnen pikken en om kwart voor 7 af te droppen bij het Hilton Hotel in Adelaide, waar de tourbus voor ons klaar zal staan. Applausje voor Josh, wat een held!

From tomorrow on new travels, new adventours, new people, alhoewel, Sean (een goude oude uit Atherton) verblijdde mij een paar dagen geleden met het nieuws dat hij naar Darwin komt gevlogen vanuit Thailand om mij nog even te kunnen zien voor ik terug moet naar Holland. WICKED!

Foto's weer op fb btw!

Snel nieuwe verhalen over Flinders Range, Coober Pedy, Alice Springs, Uluru, Kata Tjuta, Kings Canyon en Darwin!

Tot heel snel!
Liefs&xxxx

Kiekjes

Foto's vanaf heden op mijn facebook pagina in plaats van deze blog.

Een klik op de muis onder het kopje foto's en dan door naar het album naar keuze, bijvoorbeeld Harvest Trail Lodge, wat meest recent is op dit moment...

Binnenkort weer een verhaaltje over alle avonturen van de afgelopen dagen!

Ook aan hen die nog steeds op een mail wachten, hij komt eraan!

Liefs

Klimaatverandering

Het kan dooien, het kan vriezen, dat is de afgelopen maanden in Nederland letterlijk gebleken. Voor ons was het figuurlijk ook zeer toepasselijk.

Waar te beginnen, na anderhalve maand niet geschreven te hebben.(Excuses daarvoor!)

Ik sloot mijn laatste blog af met: 'we blijven gewoon lekker doorplukken'. Dat zat er echter niet in. De sinaasappeloogst is geweldig dit jaar, de afname van sinaasappels is daarentegen zeer slecht. Dat uitte zich in het feit dat de fabrieken geen lege bins meer leverden om gevuld te worden, omdat de sinaasappels niet nodig waren.Een aantal dagen off was het resultaat. Maandag, 30/01 gingen we weer aan de slag. In de weken die volgden vulden we de ene dag 1 bin, de andere 4 en als we een goede dag hadden 8. Vaker nog werkten we niet of een halve dag. Om de tijd te doden dronken we zo af en toe een biertje met z'n allen, namen een duik in de rivier of genoten van de rust en het halfuurtje internet in de bibliotheek. Daarnaast intorduceerde we de wekelijkse bbq ook hier waar Chris en ik nu de verantwoordelijkheid voor dragen (wat een eer!). Tevens begonnen we moedig aan een workout schema, wat een hele week stand heeft gehouden! Op de dagen dat we konden plukken voelde Barry zich zeer eenzaam (aangezien hij alleen moest plukken, sinds Deco weg was) waarop Barry, Danique en ik met z'n drieen gingen plukken, wat niet bevorderlijk was voor onze pluk snelheid. Op 11 februari besloot ik daarom dat ik alleen zou gaan plukken op aanraden van onze Australische backpackers, Megan en James. Het resultaat was meteen zichtbaar!

Dinsdag, 14 februari, werd de hele pluk weer stop gezet. Niet voor een dag, nee, voor dagen en niemand wist wanneer het weer van start zou gaan. Ze konden ons geen groter plezier doen op Valentijnsdag! Andrew, onze Colombiaanse/Australische supervisor besloot dat hij een einde zou breien aan het sinaasappel avontuur. Iedereen maakte een sprongetje in z'n hart, want laten we eerlijk zijn, het werk niet heel motiverend als je supervisor je komt vertellen dat de indiase plukkers in de rij naast je al 2 keer zoveel hebben geplukt dan jij. Om een vrolijke noot aan de dag te geven dook ik de keuken in en bakte pannenkoeken voor Chris, Aldo, Phil, Barry en Danique. Dinsdagavond kwam Joe (de hosteleigenaar) met het nieuws dat de beste plukkers waren geselecteerd voor een speciaal interview op woensdagochtend (15 feburari), waaronder Barry, Danique en ik. Dat gaf ons hoop, heel veel hoop, op een betere baan. Woensdagochtend werden Chris, Aldo, Phil, Juri, Elena, Barry, Danique en ik toegesproken door een werknemer van MADEC. MADEC is een soort uitzendbureau aangaande farmwork in the riverland. Het betrof werk dat minimaal $19,00 per uur zou betalen en het kon elk moment van start gaan. We maakten een afspraak om donderdagochtend naar het hoofdkantoor in Renmark te komen, om daar al het papierwerk in te vullen. Nog meer hoop! Rond 9 uur was het interview, wat geen interview was, afgerond en hadden we nog een hele dag voor ons. Chris en ik informeerde bij Joe wat te doen op een dag als deze in Loxton. Joe zei: 'Probeer de MAC in Renmark!'. Zie je het voor je: wij, vol goede hoop er een leuke dag van te maken in een of ander geweldig natuurgebied of in een geweldige stad, maar nee, meer dan de MAC hebben ze hier niet. Toch besloten Chris, Aldo en ik dat een dag weg uit het trieste Loxton ons goed zou doen, dus op weg naar Renmark! We hingen de tourist uit, maakten wat foto's terwijl we 'the face' deden (die ene face you know...), bezochten de wereldberoemde Renmarkclub en gaven uiteindelijk toe aan het lonkende MAC bord dat boven dit boerendorp uitstak. Aldo contacte ondertussen zijn tante uit Adelaide die op een camping in de buurt verbleef. We werden uitgenodigd voor een drankje en dat was hartstikke gezellig! Die avond werd een grote pan tevoorschijn getoverd en stond er hutspot op het menu. Rookworst konden we helaas niet vinden, of het kwam door onze vertaling in smokesausage of simpelweg door het feit dat ze dat hier nog niet uitgevonden hebben weet ik niet, maar de hutspot was er niet minder om! Donderdag wederom op weg naar Renmark, naar het hoofdkantoor van MADEC. Het betrof veel rompslomp, zoals 1000 keer invullen hoe je heet, een film over veiligheid kijken en naar instructies luisteren. De test die uiteindelijk werd afgenomen was appeltje eitje met de nodige hulp van onze Aldo. Vervolgens op weg naar de winery voor een rondleiding. Ergens had ik een kleine hoop dat de druiven nog met de voeten geperst werden, maar helaas, grote machines en veel kabaal zijn de kenmerken van een winery anno 2012. Ook het proefgedeelte was niet aan ons besteed. MADEC nam onze telefoonnummers af en beloofde ons meteen te bellen als ze werk hadden, wat tot op heden nog niet het geval is geweest. Diezelfde dag bracht Joe het nieuws dat we vrijdag en zaterdag in een vineyard aan de slag konden, als vervanging voor de sinaasappeltjes. $15,- per uur en een geweldige partner, Ierse Eddie, maakte het plukken van de druiven een feest! Daarnaast was Lance, de 80-jarige supervisor altijd in voor een babbel, dronken we een kopje koffie met hem en zelfs de biscuitjes waren van de partij!

Zaterdagmiddag, we zijn ondertussen op 18 februari, kreeg ik een belletje van Elco Jansen. Elco Jansen is er eentje van de vele Jansen's uit Zeeland die we, pak 'em beet, 5 jaar geleden op een camping in Duitsland tijdens onze vakantie hebben ontmoet. Elco is begin januari in Perth aangekomen, is meteen begonnen in de druivenpluk en komt ergens in maart richting Adelaide. Laat ik daar nou net vlakbij zitten! Hij zocht nog een reisgenoot en ik goed gezelschap, dus hebben we afgesproken dat ik naar Adelaide kom, zodra hij daar aankomt en dat we dan samen omhoog gaan reizen naar Alice Springs en Darwin! Danique en Barry zullen een paar weken later vertrekken uit Loxton richting Alice Springs, van waar Barry naar Cairns zal vliegen en Danique naar Darwin waar we onze reis samen gaan afsluiten.

- Na enig heen en weer gebel met Elco de afgelopen weken heb ik zaterdag, 3 maart, besloten om maandag as, 12 maart te vertrekken uit Loxton. Elco is op dit moment iets ten zuiden van Adelaide en we gaan elkaar in Adelaide treffen! -

De sinaasappels gingen zondag, de 19e, weer van start, waar wij uiteraard volop van genoten, niet voor lang overigens. Op de almondfrarm van Brett Spilsbury moest er maandag werk verzet worden en daarvoor had hij de 2 beste meiden van de lodge nodig, Joe selecteerde ons. Maandagochtend werden wij, uitgeslapen en wel, om 10 uur welkom geheten door Brett op zijn farm in Loxton, wat voor de verandering hier 2 straten verderop is in plaats van 100 km bij ons vandaan. Amandelbomen worden machinaal geschudt en vervolgens worden de almonds met een andere machine van de grond geraapt. Het is niet de bedoeling dat de machine de irrigatie ook meeneemt in dat proces dus aan ons de eer de irrigatie in de bomen op te hangen. Niet het meest makkelijke werk, omdat het enige armkracht vereist en laat het daar bij nou net aan ontbreken, maar de beloning maakte veel goed: $23,- per uur. Brett's broer en vader zitten ook in de amandelbranche en, na dinsdag weer een dagje sinaasappels gedaan te hebben, mocht ik woensdag alleen aan de slag bij Craig. Craig heeft het opzich allemaal redelijk goed voor elkaar. Een lange oprit kwam uit bij een gigantisch huis. De muren in een vrolijk roze gehuld, het water in het zwembad helder blauw en een kabbelend geluid van de waterval langs de rotsen in dat zwembad. De tafeltennistafel, de trampoline en het basketbalveld waren eenzaam en verlaten, want de kinderen waren naar school. De gezinsauto, de auto van Craig en de auto van zijn vrouw stonden geparkeerd in de 3 garages die bij het huis inbegrepen zijn. Voor de jute was plaats in de eveneens zeer grote shed. Daarnaast werd mij een quad toegewezen waarop ik de hele dag mocht rondtouren, lopen gaat immers langzamer. Het betrof een kleine 7 ha grond van het in totaal 90 ha grote bedrijf. Woensdag en donderdag vergezelde Danique mij en donderdag sloten we af met een heerlijk sol biertje. Waren alle boeren maar zo goed gemutst! Vrijdagavond, de 24e, Chris aan z'n mouw getrokken en de bbq weer aangeslingerd. Dit keer het hele hostel maar afgegaan op zoek naar meer leuke mensen, de conclusie: blijven zoeken. Zaterdag hadden we nog een dagje bij Brett, zondag gingen we weer terug naar de sinaasappeltjes. Waar het de afgelopen weken gemiddeld weer 40 graden was, begon het begin deze week af te koelen tot onder 30 graden. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar geloof mij, dat is dan heel koud. De lange broeken en truien werden weer voor de dag gehaald. Op verzoek werden de aardappels, wortels en uien weer in de pan gehakt, zeer toepasselijk!

We werden ook nog vereerd door een bezoek van de Nederlandse local die op z'n 15e naar Australie kwam. We hadden hem ontmoet in de bieb en even een praatje met hem gemaakt, maar het was een vrij rare snuiter. Nadat we hem ontmoet hadden kwam hij een paar dagen later naar het hostel om ons uit te nodigen voor een Dutch/Aussie party, wij sloegen wijs af. Een week later stond hij echter weer op de stoep en liet een briefje voor ons achter met telelefoon nummer en routebeschrijving, ook dat lieten we wijs links liggen; je weet het immers nooit met die Australiers en daarnaast kon Barry het ook niet echt waarderen.De Nederlandse local is niet de enige die de lodge met bezoekjes vereerd. Zo werden we op een morgen wakker (5 am), liepen naar beneden en vonden een man in enkel ondergoed in de gang. Hij vroeg of de toko open was en of hij misschien kleren aan moest doen. Joe wist hem de deur te wijzen, waarop dit verhaal met een sisser afliep. Later bleek dat hij bij verschillende mensen de kamers was binnengelopen en de hele nacht in het hostel was geweest. Misschien tijd voor nieuwe sloten, JOE!

Maandag, 27 februari, had ik een goede dag: 6 bins in m'n uppie bij Nippys RS. Dinsdag echter beleefde ik absoluut een fenomenale dag! Tony, de tractordriver, liet ons los in een andere patch van Nippy's RS. Stipt 7 uur, toen de maan werd verruild voor de zon, begon ik aan een wedstrijd met mezelf. 9 uur later was ik ca. 175 dollar rijker! Het record onder de Loxton-crew was gevestigd: 7 bins door een individu in 1 dag. BOOM! De vreugde duurde niet voor lang, want woensdag, 29 februari, kwam de regen met bakken uit de hemel vallen. Aldo, Barry, Danique en ik waren er om 6 uur op uitgetrokken richting Waikerie, voor de rest van het hostel uit, want Kathy, de contractor, wilde de beste pickers ergens anders heen sturen. Laat het bij dat 'ergens anders' nou ook net regenen. Geen sinaasappeltjes dus, wel het 1½ uur durende praatje met Kathy uitbetaald gekregen in 2 uur van $18,- per uur, want medelijden kregen wij voor onze barre tocht en het teleurstellende nieuws. Altijd fijn! Donderdag werd er niet geplukt en besloten we de auto een grote schoonmaakbeurt te geven. Vervolgens reden we naar een used car dealer die ons voorzag van een stukje treurige info: als je $1000,- voor je auto krijgt heb je geluk.... Joe hielp ons uit de brand, bood ons $1250,- en we verkochten hem uiteindelijk voor $1300,-. Nu alleen nog het papierwerk in orde maken, en dat is nog niet zo makkelijk als het lijkt. Vandaag heeft dat de hoogste prioriteit. Vrijdag, 1 maart, gingen we gewoon weer van start. Zaterdag, 2 maart, werden Danique, Barry, Aldo en ik weer gescheiden van de rest van de groep en mochten we bij McKreth aan de gang. Ik besloot met Aldo te plukken en dat was een feest! Zondag werd Aldo van ons gescheiden en plukte ik dus met Chris. Maandag weer met Aldo. We zetten die avond de samenwerking voort en toverden een geweldige hutspot op tafel. Dinsdag, 6 maart ondertussen, werden we weer herenigd, toen de pluk dus maar voortgezet met ons drie.

Woensdag, 7 maart was een ietwat merkwaardige dag. De beste pickers werden naar Nippy's lr gestuurd, waar we 4 uur pp over 1 bin deden en gemiddeld 26 bomen nodig hadden om deze ene bin te vullen. Leon, de tractordriver, was nieuw en kon ons niet van verdere info voorzien. Kathy had ondertussen de 2 griekse meiden en ken, onze aziatische collega, meegenomen naar een goed blok, zonder ons te melden hoe of wat. Wij belden dus heen en weer met kathy, Danique en Barry gingen naar haar toe om met haar te praten. En uiteindelijk moesten wij erachter aankomen en in een ander blok gaan plukken. Nog steeds kathy niet gesproken en nog steeds niet precies wetende wat er aan de hand was. Chris, Aldo, Sven en Flo waren er redelijk klaar mee en besloten het er voor die dag bij te laten en terug te gaan naar de lodge. Toen we daar aankwamen meldde Joe dat we waren ontslagen... Vrij frappant, want het blok waar we hadden gewerkt zou per uur moeten betaald worden, kathy nam niet de verantwoordelijkheid ons te vertellen wat er aan de hand was, we wisten van niets, en dan is het raar dat we weg gaan. Geen man overboord overigens, want een uur later werden we weer ingehuurd. Ze dacht ons toch wel nodig te hebben. Lichtpuntje van de dag was het samenwerken met Aldo en Chris en hun vele acties... Gisteren dus voor het laatst geplukt met Chris en Aldo. Afscheid genomen van Tony, zelfs de hug binnen, die je niet zomaar van Tony krijgt! Kathy heeft ons voor 59 dagen afgetekend voor het second year visa, dus nu aan mij de beurt om achter de dagen van Atherton aan te gaan.

Vandaag moeten de second year visa dagen uitgezocht worden, moet tax worden terug gevraagd, moet de auto registratie overgezet worden, moet de was gedaan worden, moeten spullen ingepakt worden, moet het busticket geboekt worden, moeten trips geboekt worden, moeten foto's uitgezocht worden en wordt het nog even een paar dagen genieten geblazen voor het reizen weer gaat beginnen! Zondagavond gaan we ter ere van mijn vertrek dineren met z'n alle en dan stap ik maandag kwart voor 8 op de bus.

De tijd vliegt. Het zal weer even slikken zijn om afscheid te nemen van iedereen, in het bijzonder om Danique hier achter te laten. Als er namelijk een ding is gebleken, dan is het wel dat ik niet de beste ben in afscheid nemen. Een troost is dat ik met Aldo en Chris heb afgesproken om hen op te komen zoeken in Schotland volgend jaar en die houden we er zeker in! Ik kijk uit naar het reizen, maar dat betekend wederom ook dat het laatste hoofdstuk van mijn reis ingaat... 19 april vliegen Danique en ik terug naar Nederland, waarop we na ca. 35 uur later op 20 april in Nederland aan zullen komen.

Aan iedereen die mij blijft voorzien van info over het thuisfront, mij een hart onder de riem heeft gestoken op de momenten dat ik het even niet zag zitten de afgelopen weken of gewoon iets van zich laat horen: super bedankt. Het is zo dat ik gemiddeld een half uur internet per week heb gehad hier, waardoor ik in de meeste gevallen geen mogelijkheid heb gezien te reageren, maar ik waardeer het zeker! Hopelijk snel meer mogelijkheden!

Tot over ruim een maand,

Sinaasappels.

Loxton

pop 4100

Sitting above a broad loop of the slow-roaming Murray, Loxton proclaims itself the 'Garden City of the Riverland'. The vibe here is lowkey, agricultural and un-touristy, with more tyre distributors, hardware shops and irrigation supply outlets than anything else.

Harvest Trail Lodge

Inside a converted '60s waterworks office are neat four-bed dorms with tvs and fridges, and a barbecue balcony to boot. Staff will find you fruitpicking work, and shunt you to and from the jobs.

Source: Lonely Planet

Loxton ligt in South-Australia, een paar honderd kilometer van Adelaide vandaan. Een klein plaatsje, waar stilte overheerst, ondanks de speakers op alle hoeken van de straten. Het is geen uitzondering dat de temperatuur oploopt tot 40 graden. Het landschap is stoffig, zonder al te veel groen en vooral heel levenloos. De Harvest Trail Lodge is leeg en vrij saai. Wat wij hier doen? Wij vonden hier werk....

De 2 huizen die we maandag, 9 januari, bezichtigden boodden beiden geen uitkomst. Dus, je raadt het al, checkten wij maandagavond weer in bij het Discovery Hotel. Dit keer werd ons een kamer toegewezen op het dak van het hostel. Grote tenten deden daar dienst als kamers. De bedden waren nieuw en dat was zeker een +punt, daarnaast was airco aanwezig en hadden wij uitzicht over de stad!

Toen ik wakker werd dinsdagochtend, verblijdde Danique me met het nieuws dat we een boete hadden. We hadden een wisselbeurt constructie opgezet aangaande het betalen van de parkeerplaats voor de auto (gratis parkeren in Melb is namelijk onmogelijk). Opzich een goed systeem, het enige nadeel was dat degene die de ochtendbeurt had altijd rond 5 uur z'n bed uit moest... Het kon niet anders dan dat het een keer mis zou gaan en dinsdag was dat dan eindelijk zover. Niemand wist wiens beurt het was en niemand realiseerde zich dat niemand aan het betalen dacht. $66,- dollars lichter gingen wij gewoon weer verder... Scheelt dat je als backpacker zwemt in het geld en graag de politie enigszins sponsort! Om enigszins te ontspannen gingen Tina, Deco, Cheese en ik diezelfde ochtend op weg naar the Queen Victoria Market. Een van de grootste openlucht markten van Australie, waar meer dan 600 handelaars hun waar aan de man brengen: geweldig. Als een kind in de snoepwinkel struinden wij de markt af op zoek naar allerlei hebbedingetjes. Na met elkaar geluncht te hebben toch maar weer op weg naar the Victoria State Library, het internet afzoekend naar een baantje en een verblijfplaats. Enige mailtjes de deur uit gedaan die tot nog toe niets hebben opgeleverd. Daarnaast een belletje gepleegd naar Terry. Terry zou backpackers voorzien van een baantje in de kunsthandel: dat klonk als mijn roeping! Echter toen ik Terry aan de lijn kreeg was het een nogal vaag project. Ik moest de volgende ochtend, woensdag 11 januari, om 09.30u. naar St. Kilda komen, daar zou ik olieschilderijen in m'n handen gedrukt krijgen die ik aan de deur voor $200,- per stuk moest verkopen en waarvan $80,- voor mezelf zou zijn... Ik besloot het een gooi te geven en gewoon te kijken wat het was. Voordat het zover was zouden Deco en ik Tina nog naar het treinstation brengen dinsdagnacht. Tina miste Markus te veel en wilde heel graag terug naar Atherton, dus had maandag gelijk een vlucht naar Cairns geboekt toen ze in Melb aan was gekomen... Om half 3 liepen wij het hostel uit, maakten een praatje met de security, brachten Tina weg en kwamen om 3 uur weer terug. De security konden zich het praatje echter niet herinneren waarop wij, naast de kamer passen te laten zien, ons moesten legitimeren. Deco had zijn ID niet op zak, daarnaast vonden wij het vrij overbodig, was het 3 uur 's nachts, wilden we graag gaan slapen en vonden we het vrij frappant dat de security ons zich niet konden herinneren. Tevens hadden wij de random check van vrijdagnacht nog in onze gedachten: een check die inhield: de kamer binnenstormen een paar keer rondkijken en weer vertrekken. Uiteindelijk lagen we 3 kostbare kwartieren later in ons bed. Slapen was er desondanks niet bij met het kunstproject in m'n achterhoofd. Mijn wekker ging die ochtend om 7 uur, die ik uitdrukte en waarop ik vervolgens verder sliep. Half 10 werd ik wakker, in Melbourne CBD, ver verwijderd van St. Kilda...

Franziska en Susi besloten die dag om Melbourne te verruilen voor een WWOOF-farm. WWOOF-farms voorzien je van kosten en inwoning waar je ongeveer 5 uur per dag voor moet werken. Het levert je geen geld op, maar je geeft er ook niets aan uit. Ik nam Deco mee naar de bibliotheek waar we opzoek gingen naar alle werkhostels in Tasmanie, Victoria, South-Australia en West Australia. In de tijd dat Deco en ik onze tijd doorbrachten in de bieb kochten Barry, Danique en Cheese een taart en een cadeau voor Deco. Deco was namelijk 26 jaar geworden!! (: Die middag belde Barry alle werkhostels die we hadden gevonden, om precies te zijn 32 hostels, maar geen daarvan kon ons voorzien van werk. Die in Tasmanie en Victoria waren allemaal vol en de hostels in SA en WA hadden nog geen werk. We legden het naast ons neer en zetten het Happy Birthday in om Deco's verjaardag te vieren. Na zijn Bob Marley hoody gepast te hebben zetten wij de avond voort in Equinox. Na wederom heerlijk gegeten te hebben werd de caramelcheesecake met kaarsjes erop gepresenteerd en werd nogmaals het Happy Birtyday ingezet. Een heerlijke avond.

Donderdag besloten we om Melbourne vrijdag te verlaten. Al onze zoekuren naar werk hadden niets opgeleverd, we hadden geen huis gevonden, de peak van het peakseason zou volgende week van start gaan (wat $45,- per nacht per kamer zou betekenen) en daarnaast stond het weer ons ook nog steeds niet aan. Deco, Barry, Danique en ik zouden op weg gaan naar een werkhostel in Loxton, met het idee dat we de grote stroom backpackers dan voor zouden zijn als het plukwerk van start zou gaan. Cheese koos ervoor Melb te verruilen voor haar grote rivaal: Sydney. Vrijdagavond hadden een klein afscheidsdiner voor Cheese en zaterdagochtend genoten voor de laatste keer van Melbourne door nog een keer naar de markt te gaan. Rond 1 uur waren de backpacks weer op de roofracks vastgeknoopt en gingen we met z'n vieren op weg naar Loxton, via the Great Ocean Road welteverstaan!

De Great Ocean Road is de 250 km lange weg die je van Torquay naar Wirnambool brengt (of andersom natuurlijk...) langs de oceaan, langs de rotsen, door de bossen, door de bergen, via kleine vissersdorpjes, grote steden, touristische trekpleisters en vergeten schoonheid. Al snel bereikte wij de start van de road en konden we genieten van een eerste uitkijkpunt. We reden verder in onze Daihatsu en besloten een kampeerplaats te gaan zoeken. De eerste camping die we opreden vroegen een bedrag van $70,- per nacht wat ietwat boven ons budget uitsteeg. Campsixbook dus maar weer geraadpleegd, dat ons keer op keer weet te vertellen waar te gaan voor een gratis kampeerplaats. Lang zoeken, liters benzine en een aantal dirt roads later kwamen we rond 7 uur aan bij de campspot van het Great Otway National Park. Campsixbook liet ons vervolgens echter volledig in de steek, want de beloofde bbq-plaats was in geen velden of wegen te bekennen. Deco en ik maakte dus rechtsomkeert en volgden de tomtom op weg naar een shoppingcentre voor een pan (de gascooker die we voor onze East Coast trip hadden gekocht was nog in prima staat, de pan had het helaas niet overleefd...). Na 30 km kwamen we bij Foodworks, maar afgaande op onze intuitie besloten wij gelijk door te rijden naar het 50 km verderop gelegen shoppingcentre. Om 8 uur kwamen we daar eindelijk aan, maar was alleen de Supa IGA nog open en laten daar nou net alle pannen uitverkocht zijn als wij een pan nodig hebben. Dus nog wat aanvullingen voor ons rantsoen gekocht en toen maar weer terug. Besloten om dit keer Foodworks wel even binnen te lopen, bleek dat daar pannen in overvloed waren, zelfs in de aanbieding! Afgezien van de benzinekosten wisten wij dus uiteindelijk een zeer goedkoop pannetje op de kop te tikken waar een half uurtje later de worstjes in werden gebraden en vervolgens het water voor de koffie in werd gekookt: heerlijk, haha. Na wat gegeten te hebben en nog een geweldig door Deco bedacht spel te spelen gaan slapen: Danique en ik in de auto, Barry en Deco in de tent.

De volgende ochtend, zaterdag 13 januari, een eitje gebakken, het kampeergerei ingeladen en de weg weer op. We namen een kijkje bij the Erskine Falls en bij Teddy's Lookout in Lorne. Vervolgens gingen we op naar Apolla Bay. Op onze weg daarheen kwamen we langs the Kenneth River waar koala's in het wild werden beloofd. Zeker het proberen waard en jawel: naar 100 m. gelopen te hebben zagen we de eerste koala's zitten. Koala's zijn in het echt een stukje groter dan je zou denken, maken een vreselijk geluid en hebben klauwen waar ze je mee kunnen doden. Nog maar een stukje verder en op een gegeven moment vonden we een boom met daarin zelfs 2 koala's, dat was interessant! De grootste koala maakte een grommend geluid en ging op weg naar de kleinere koala. Op zijn tocht door de bomen werd hij afgeleidt door een andere koala die om de hoek was komen kijken. Dat kon de grootste koala natuurlijk niet hebben dus die ging achter de indringer aan. De indringer koos voor het hazenpad en snelde zich uit de boom. Een leuk schauwspel, tot de koala op de vlucht opeens op een paar meter van ons vandaan op de weg boos naar ons aan het kijken was... Dat deed ons wat stappen terug deinzen. Het verhaal liep uiteindelijk met een sisser af: de koala op de vlucht wist te ontkomen aan de grootste koala en de grootste koala vervolgden zijn pad naar de kleinere koala. Eind goed, al goed. Na het koala avontuur waren wij toe aan een hapje eten en een slaapplaats. Nog even langs de super en uiteindelijk aangekomen bij Cape Otway National Park. Een hapje gegeten, nog een potje gekaart en toen naar bed. Het idee was om dit keer met z'n vieren in de 2-persoons tent te slapen. Dat was in de verwachting gezelliger. Zo gezegd zo gedaan. Barry mocht in het hoekje met Danique ernaast op het lekke luchtbed en in tegengestelde richting lagen Deco en ik bij de tentopening op het luchtbed wat nog wel in orde was. Barry kreeg helaas al snel last van claustrofobische trekjes en baande zich een weg naar de auto. Danique kon niet slapen door de hitte en was op een gegeven ogenblik ook verdwenen. Deco en ik daarentegen lagen prima in de tent en genoten van onze nachtrust.

Zondag, 14 januari, stond het hoogtepunt van the Great Ocean Road op het programma: the Twelve Apostles: een serie opzichzelf staande rotsen die door de jaren heen zijn vervormd door erosie, super mooi! Ook Loch Ard Gorge the London Bridge en the Arch waren zeker de moeite waard! Heelijke gewandeld langs de oceaan, de zilte zeelucht opgesnoven en onze huid weer even blootgesteld aan de zon! Bij Portland zouden we overnachten waar we sinds tijden weer eens een kampeerplaats met bbq vonden! Het experiment 'met z'n 4'en in een 2-persoonstent overnachten' werd niet herhaald, waardoor Deco en ik uiteindelijk in de auto eindigden en Danique en Barry dit keer het van het goede luchtbed mochten genieten.

Maandagochtend belden we de Loxton Harvest Trail Lodge voordat we vertrokken. Goed nieuws: want als wij diezelfde dag zouden arriveren konden we dinsdag beginnen in de sinaasappelpluk. Zo gezegd, zo gedaan: maandagavond checkte wij in, kregen wij onze eigen kamer toegewezen met eigen kledingkast voor iedereen, airco, tv en koelkast en werden wij gevraagd de volgende ochtend om 5 uur parraat te staan. Snel nog even boodschappen gedaan, een hapje gegeten en gaan slapen. Om 4 uur op, waar de een iets meer moeite mee had dan de ander, om 5 uur in de auto en om 6 uur kwamen we aan bij Kathy (het is inderdaad een ritje van 100km, maar daar doen ze in Aus niet moeilijk over, voor Deco en mij een prima gelegenheid om nog een uurtje slaap mee te pikken terwijl Barry Danique probeert wakker te houden onder het rijden...). Kathy is de persoon die verschillende boeren voorziet van plukkers. Een vrij chaotisch persoon die zelf vaak niet helemaal weet wat er gaande is. Uiteindelijk konden we aan de slag. Ik pluk met Danique en we proberen zoveel mogelijk bins per dag te vullen. Per bin krijgen wij $25,- betaald en de eerste dag kwamen wij niet verder dan 4 bins: een schamele 50 dollar per persoon was het resultaat. Naast het feit dat we niet veel verdienen, oogde het hostel ons vrij saai en hadden we nog geen leuke mensen ontmoet. Dat was niet heel bevorderlijk voor de sfeer, maar toch sprongen wij elke ochtend moedig weer in onze auto. Vrijdag hadden wij een dagje vrij en dat was zeker fijn, maar zaterdag ging het sinaasappel leven gewoon weer door. Maandag, 23 januari, werd Deco met het idee wakker dat hij het sinaasappel leven niet meer aankon, dus bleef hij thuis en toen wij terug kwamen had hij een ticket naar Melbourne geboekt. Dinsdagochtend vertrok hij, ervan overtuigd dat het hem dit keer wel zou lukken om werk te vinden, wat overigens tot op heden nog niet is gelukt... Deco's vertrek sloeg in als een bom en de stemming daalde tot ver onder het nulpunt. Een lichtpuntje dinsdag was dat we aan de slag konden bij Nippys!! en daar wisten wij 8 bins te vullen wat ons een broodnodige $100,- opleverde.

Donderdag, 26 januari, was het Australia Day. Australia Day is een dag simpelweg in het teken van Australie, wij verwachtte een soort Koninginnedag. Donderdag en vrijdag zouden we dus vrij hebben (vrijdag in verband met het feit dat Australiers een dag nodig zouden hebben om uit te kateren). Hoogtijd om de rest van de backpackers in het hostel toch wat beter te leren kennen op uitnodiging van onze Schotse vriend Chris. Woensdagavond werden er dus wat Tooheys New biertjes ingeslagen en kon het feest beginnen. Dat deed ons erg goed, eindelijk wat mensen ontmoet waar ik het zeker wel mee kan vinden! Donderdag gingen wij op weg naar the Murray River, opzich een vrij vieze rivier, maar daar was de verkoeling niet minder om. Rond etenstijd gingen we terug naar het hostel, aten we een heerlijke australische burger en zijn we als een blok in slaap gevallen. Vrijdag was steady-away en zaterdag kon de pluk weer beginnen. Het begint winter te worden, dus het is hier iets aan het afkoelen, dat maakt het plukken zeker een stukje makkelijker. We blijven gewoon lekker doorplukken tot er hopelijk snel iets anders komt!

Binnenkort hopelijk (nog)meer nieuws!

Liefs&xxxx

Byron Bay to Sydney - Newyearseve - Sydney to Melbourne

Maandag, 26 december, werd er ongetwijfeld alom 2e kerstdag gevierd in Nederland, die dag gaat hier in Australie echter niet op. Wij kwamen, zonnenbadend aan het zwembad, wat bij, hebben mijn haar een tikje blonder doen kleuren door middel van citroensap, hebben Donna's skydive bewonderd, verorberden nog wat left over steaks, maakten ons op voor onze vervolgreis en kwamen al doende de dag gelukkig ook prima door zonder '2e kerstdag bezigheden' te hebben. Vicky en Daniel verruilden onze roadtrip naar Sydney van 4 dagen voor een 13 uur durende, rechtstreekse bustrip naar Sydney om vast enige verkenning van Sydney uit te kunnen oefenen.

Uitgerust en wel begonnen wij de volgende dag aan onze reis naar Sydney. 10 uur werd het vertreksignaal gegeven en volgden wij opnieuw de grijze en rode toyota's van John en Luke. Voor wij verder naar het zuiden trokken reden we eerste een stukje landinwaarts. Nimbin moest immers vereerd worden met een bezoek. Nimbin, het plaatsje waar de tijd is stopgezet in de 70's&80's, waar de hippie's de broek nog aan hebben (vaak een hele wijde), waar de abo's de cookies op straat verkopen en de politie haar ogen dicht knijpt... Wij hadden uiteraard graag dagen willen blijven en meer willen leren over deze bijzondere levensstijl, maar Sydney riep! Rond 9pm begonnen de magen te knorren, werd de dag verruilt voor de nacht en werd de beslissing genomen kamp op te slaan op een restarea aan het water bij Nambucca Heads. Onze Daihatsu bracht ons de volgende dag naar Port Maquirie. Zon, zee en strand, eten en drinken, surfers en skaters, het prachtige uitzicht en de zilte lucht waren de ingredienten die ons overtuigden dat ook hier een prima restarea gevonden kon worden. Niets bleek minder waar en dit keer was er zelfs een (koude) douche aanwezig die ons de volgende ochtend de slaap uit de ogen zou ontnemen. (uiteindelijk heb ik enkel m'n haar even ontdaan van het citroensap, dat we er in op het strand de vorige dag nogmaals in hadden gedaan, aangezien koud water toch wel heel koud is). Donderdag zijn we Newcastle binnen gereden, kwamen tot de conclusie dat dat ietwat onder de maat was en zijn voor een slaapplaats nog een stukje naar beneden gegaan.Wij gingen er vanuit dat wij op de Pacific Highway, de weg tussen Newcastle en Sydney, wel een camping of restarea tegen zouden komen. Immers, de daarvoor afgelegden duizenden kilometers konden wij om de 10 kilometer een camping of restarea op rijden als we wilden. Toen het bord 'SYDNEY 30' boven de weg verscheen bleek dat wij een grote fout hadden begaan: ervaringen uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst... Uiteindelijk kozen wij een tourist drive als route op zoek naar een slaapplek en deze drive bracht ons bij een pitoresk vissersdorpje met een paar parkeerplaatsjes onderaan de heuvel bij de haven: perfect. De zeelieden waren uiteraard de hele nacht in de weer, maar wij genoten van onze warme, kleine, oncomfortabele auto en vielen al snel in slaap.

Vrijdag, 30 december, was het eindelijk zover, wij arriveerden voor een tweede keer in Sydney. Ca. 3600 km. hadden wij met John, Luke, Lucas, Donna, Steve, Vicky en Daniel afgelegd, wat een geweldige tijd!

Toen was het zoeken naar een slaapplaats. Als backpackers heb je zo je connecties en uiteindelijk wisten wij voor vrijdagnacht accomodatie te regelen. Het was dan wel geen ****hotel, maar we hadden op z'n minst een bed. We en een bed, inderdaad. Danique en ik zouden een eenpersoonsbed delen dat stond in een 2kamer appartement waar ca. .18 mensen waren gehuisvest, waar wij per persoon $35 voor mochten neertellen. Douchen werd in het donker gedaan, want ondanks dat deze vrouw bakken met geld verdient kon er nog geen nieuw peertje vanaf. 's Middags het appartement snel verlaten voor een etentje met Barry, Deco en Cheez, die met ons Nieuwjaar zouden gaan vieren! Zodra Scruffy Murphy in ons gezichtsveld verscheen was de keuze snel gemaakt. Scruffy Murphy is een Ierse bar, waar wij de dansvloer tijdens ons eerste bezoek aan Sydney al onveilig hadden gemaakt, waar (als een van de weinige plekken) Heinekenbier uit de tap vloeit en waar er heerlijk eten wordt geserveerd! Al snel werd een ieder uit de Lodge die zich in Sydney bevond ingelicht dat Scruffy Murphy the place to be was en dat uitte zich in een heerlijke avond!

Zaterdag, oudjaarsdag, begon enigzins chaotisch. Danique had de auto vrijdagavond bij Bondi Junction geparkeerd, maar wist niet meer hoe daar te komen. Daarnaast had ik m'n telefoon laten liggen in het appartement, waardoor enige vorm van contact met Maarten Visser wegviel. Helaas zijn wij elkaar volledig misgelopen en heb ik geen oud&nieuw met hem kunnen vieren. Uiteindelijk bereikte wij, iets later dan gepland, de auto, kleedden ons snel om en hebben de taxi gepakt naar de Botanic Gardens. Onderweg nog de convenience store binnen gerend, want oudjaarsdag werd regenachtig ingeluid... Rond 10 uur stonden wij in een kilometers lange rij voor de entrance Miss Macquirie. Na veel wachten traden wij 1 uur de Botanic gardens binnen. Het weer was inmiddels opgeklaard en nu was het wachten geblazen op het vuurwerk. De wereld lijkt soms groot, maar is vaak ook heel klein. In de Botanic Gardens kwamen we Tim en Jesper tegen en ook Philip was van de partij, mensen die we uit de Lodge kenden. Rond 9 uur begon het familievuurwerk, wat mooi was. Maar 12 uur, dat was geweldig! Voor een keer was ik blij dat ik met mijn hakken aan 1.90m. lang ben en dat ik dus boven veel mensen uittorende. Uitzicht op het Opera House, de Harbour Bridge en de haven. Het vuurwerk was ongelofelijk mooi! Na het vuurwerk trokken wij de stad in voor nog een drankje en uiteindelijk keerden wij terug naar de auto, om daar nog wat uurtjes slaap mee te pikken voordat we een nieuwjaarsduik op Bondi Beach zouden nemen. Zo gezegd, zo gedaan en dus beleefden wij een heerlijke middag op Bondi, waar Brian & Joanne, Yeon-Hee, Suzie, Franceska en Leonardo bij ons aanhaakte. 's Avonds gingen we met Barry, Deco, Cheez, Brian, Joanne en Yeon-Hee uiteten bij de Italiaan.

Maandag, 2 januari, begonnen wij aan onze trip naar Melbourne. We pikten Suzie en Franceska bij hun appartement op, want zij zouden met ons meerijden. De roofracks op onze auto kwamen nu goed van pas! Onze eerste stop was bij de Blue Mountains, wederom geweldige natuur! We brachten de nacht door bij de Blue Mountains, hebben dinsdag nog een tourist drive door de Blue Mountains gedaan en zijn langs de Wentworth falls gelopen! Daarna reden we door naar Canberra. Canberra is tot de hoofdstad van Australie gebombardeerd, toen men het niet eens kon worden over of Sydney of Melbourne de hoofdstad moest zijn. Canberra is toen uit de grond getrokken, precies tussen Sydney en Melbourne in. Het Parlementsgebouw ziet er mooi uit, maar verder oogde de stad mij in veel opzichten nep. Snel verder dus, opzoek naar een slaapplaats. Die vonden wij in Cooma, aan het begin van de Snowy Mountains. Een camping, met alle nodigen facaliteiten en dat was fijn! Lekker gebbq'ed met de meiden. Woensdagochtend wilden wij op weg gaan naar de Buchan caves. Enig oponthoud werd veroorzaakt toen Danique dacht dat ik de sleutel van de auto op zak had en de auto dicht gooiden. Daar stonden we dan, 4 meiden met een gesloten auto zonder sleutel... Gelukkig schoot een local al snel te hulp en wisten we uiteindelijk het raam open te draaien met een kleerhanger en kon daardoor de deur geopend worden. Voordat dat lukte brak er wel een deurklink/hendel/geval af... Maar de motor kon weer gestart worden en we gingen weer de weg op. We kwamen rond 4 uur bij de Caves aan, maar daar bleek de laatste tour net te zijn gestart. We sloegen ons kamp op bij de Caves, zodat we er de volgende ochtend als eerste bij zouden zijn. Danique en ik sliepen die nacht in de tent en we werden al snel met de neus op de feiten gedrukt: de oostkust was verledentijd. Twee paar sokken, een lange broek, 2 truien, een sjaal, een handdoek en onze dikke slaapzak waren het gevolg. Donderdagochtend, 10 uur stonden wij paraat voor de wandeling door de Fairy Caves. Deze caves kunnen niet tippen aan caves die ik eerder in Frankrijk heb bezocht, maar waren zeker mooi! Melbourne zou de volgende en laatste stop zijn, waar we rond 6 uur aankwamen. Barry, Deco en Cheez waren daar al en hadden voor ons een slaapplaats in het discovery hotel geregeld.

Vrijdag, 6 januari, was Danique jarig. We luidde de dag in met het zoeken van huizen en werk, want het geld gaat hard. 's Avonds kon het feest beginnen, we gingen uiteten bij Equinox. Dat was ontspannen en gezellig. Als desert hadden Barry en ik een chocolat mudcake geregeld, met 19 kaarsjes en de barman wist een happy birthday ten gehore te brengen! Dat was super leuk om te zien en toen kon het feest niet meer stuk! Mijn cadeau moet nog even wachten tot we een dagje weg kunnen...

Zaterdag de zoektocht naar huizen en baantjes vervolgd en zondag (gisteren) opnieuw. Vrijdag dachten we eigenlijk al een huis gevonden te hebben waar we zaterdag konden intrekken, dus checkten wij zaterdagochtend uit, waarna bleek dat het huis toch niet geschikt was. Gisteren gebeurden hetzelfde en vanochtend hebben we wederom hetzelfde gedaan. Dit keer wel met 2 inspections op de planning... Gisterenavond zijn Deco en ik Tina nog wezen op pikken bij the airport. Dat was nog niet niets, eerst stonden we op het verkeerde vliegveld, moesten we duizend omwegen nemen, waardoor we uiteindelijk 2 uur te laat op het goede vliegveld aankwamen. Half 2 waren we eindelijk terug bij het hostel.

Vandaag gaan we dus 2 huizen bezichtigen en ik hoop echt heel erg dat dat iets oplevert en dat we snel een baantje vinden. Anders gaat de reis weer een heel andere wending krijgen ben ik bang...

Spannend, spannend. Ik geniet nog steeds ontzettend. Misschien beginnen de verhalen ietwat eentonig te worden, omdat ik alles als geweldig, mooi en prachtig ervaar, maar dat is nou eenmaal hoe het zit en daar ben ik eigenlijk heel blij om. Ik mag nog steeds mijn dagen doorbrengen met ontzettend leuke mensen.

I'm living the dream!

Ik hoop dat iedereen in Nederland een mooi oud&nieuw heeft gehad, alles goed maakt en de draad weer heeft opgepakt! Bedankt aan iedereen die mij lieve berichtjes blijven sturen of soms eens aan me denken!

Liefs, Mirjam

Roadtrip Eastcoast

Twee weken geleden verlieten Danique en ik Atherton, op weg naar de mooiste plekjes van de Australische oostkust, we hebben ze zeker gevonden!

Op vrijdag, 9 december, reden wij rond half 7 weg uit Atherton, na uitgebreid afscheid van iedereen genomen te hebben. Een ding was zeker; wij zouden Atherton zeker gaan missen. Rond 10 uur kwamen wij op onze eerste stop aan: Mission Beach. Een camping vinden rond 10 uur 's avonds is opzich geen probleem, echter is de receptie van de desbetreffende camping vaak al wel dicht. Na enig wikken en wegen besloten onze tent gewoon op te zetten en de gok te nemen. Dat bleek de volgende ochtend geen probleem te zijn gelukkig. Onze camping was direct aan het strand gestationeerd, wat inhoud; wakker worden van de zee, de zon, de wind. De zon was overigens iets minder; na half 6 was slapen geen optie meer. Hoe om te gaan met deze zon is heel simpel: vooral heel veel niets doen, zo af en toe een stukje zwemmen, een stukje lopen en jezelf blijven voorzien van drinken en eten.

Zondagmiddag kwamen John, Lucas (Lucatoni), Luc, Steve, Donna (Donnie), Vicky (princes Victoria) & Daniel (Ikea) aan. Geweldige mensen die we hebben leren kennen in de Lodge waar wij een stukje mee zouden gaan reizen. De taalbarriere is over het algemeen geen probleem, alleen Mirjam wordt door sommige ietwat lastig ervaren. Vanaf het moment dat zij ons vergezelden werd Mirjam dus Mirijeam, Murjeam, Mary J. Blidge of gewoon Mary J. Danique werd Donique, Dominique of Donnie 2. Samen met hen verbleven wij nog 1 nacht in Mission Beach, waarop we de volgende ochtend om 10 uur vertrokken naar Airlie Beach. Achter elkaar aan rijden is niet altijd het makkelijkste wat er is, dus was het spoorzoeken geblazen in Townsville, maar gelukkig herkent iedereen onze Daihatsu uit duizenden waardoor we uiteindelijk safe and sound om 6 uur 's avonds in Airlie Beach aankwamen. Dat was wennen; heel veel mensen, veel gezelligheid en iets minder benauwd als Mission Beach. Onze tenten werden opgezet op de XBase campingground. De volgende dag, dinsdag, zouden wij een trip gaan boeken naar the Whitsunday Islands; een totaal van 74 eilanden in the Great Barrier Reef, waarvan de meeste onbewoond. En jawel, wij zouden met z'n 9'en een van die 74 eilanden bewonen voor een paar dagen. Whitehavenbeach voor 4 dagen in ons geval, wat betekend: wit zand, blauw water, koraal, vissen, bossen, bergen, maar geen: stromend zoetwater, electriciteit, of andere faciliteiten. BOOM!

Woensdag vertrokken wij om half 10 uit de haven van Airlie Beach. 300 liter water, blik groenten en pasta, lampjes op zonnenenergie, borden, bestek pannen en gaskookers, tenten, slaapzakken en zeilen, snorkelgear and last but not least; heel veel muskietenspray. Wij kwamen rond 1 uur in de middag op ons eiland aan. Ons tentenkamp opgezet en vervolgens de tijd stop gezet. 4 dagen lang mochten wij genieten van de natuur, de rust. We zwommen tussen de vissen, we sliepen op het strand, we liepen door de bossen, we deden alles en niets. Whitehavenbeach: geweldig! Veel meer valt er niet te zeggen, kijk vooral even naar de foto's!

Zaterdagmiddag om 1 uur keerden wij terug naar de realiteit. Rond 4 uur stonden wij weer op het vaste land en zouden wij onze reis down south vervolgen. Luc, Steve & Donna besloten meteen naar Noosa te rijden (een reis van ongeveer 12 uur), John, Lucas, Vicky, Daniel, Danique en ik zouden een stop hebben in Rockhampton. Daar kwamen we rond 11 uur aan, dit keer was het vinden van een camping echter iets moeilijker. Wij reden twee uur rond in Rockhampton, tevergeefs. De enige opties die wij hadden waren parkeren in de stad of doorrijden naar beneden en bij het eerste rest area stoppen en daar slapen. Vrij weinig verschil tussen die twee, alleen laat de politie zich in de stad iets vaker zien dan bij een rest area in the middle of nowhere en zou een rest area nog een extra uur rijden zijn. Wij kozen voor het laatste, immers, backpackers hebben weinig geld en kunnen een boete zeker niet veroorloven.

2 uur 's nachts kwamen wij eindelijk aan, auto geparkeerd, nog even naar het toilet gegaan, wat voor sommige backpackers ook een prima slaapplaats bleek te zijn en toen gaan slapen. De volgende ochtend, zondag, om half 8 weggereden, op naar the Town of 1770. Daar kwamen we rond half 10 aan. Wij parkeerden onze auto naast het strand en naast een camping, dat laatste was vooral van groot belang. Als mensen namelijk al 5 dagen niet gedoucht hebben en veel tijd hebben doorgebracht in de brandende zon dan wordt het tijd voor een douche. De beste sluiproute dus uitgestippeld en de camping ge-enterd. Een douche is nog nooit zo fijn geweest! Het was weer fijn om naast elkaar te zitten! (: 1770 staat bekend om Scooterroo: een motorbike organisatie. Dat wilden wij niet missen dus om half 4 vertrokken wij met een groep van 40 man op onze Harleys voor een toch door Agnes Water en the Town of 1770. Dat was te gek! Daarnaast hadden wij die dag bij Tribal Travel een tour geboekt naar Fraser Island en een skydive bij Rainbow Beach.

Toen wij om half 7 terug kwamen van onze motortocht sprongen wij in de auto op weg naar Rainbow Beach. Daar kwamen wij 1 uur 's nachts aan waarop wij meteen in ons bed konden springen, het hostel zat namelijk bij de tour in begrepen. Maandagochtend kregen wij onze 4 Wheel Drive toegewezen. Niet de meest nieuwe auto, maar dat ben ik wel gewend, dus dat leek geen probleem te zijn. Vanaf Rainbow Beach 5 minuutjes met de ferry en toen kon het avontuur Fraser Island beginnen. Een eiland bestaande uit enkel zand, vol van prachtige natuur en tevens veel dingoes. Wij vereerden lake McKenzie, the Sandhole, the Shipwreck, Elly Creek, the Idian Head, the Champagne pool en Central Station met een bezoek. Verbleven voor een nacht op de camping in K'Gari.

Dinsdag moesten wij om 1 uur terug zijn bij de ferry, want Danique en ik zouden om 2 uur gaan skydiven!! in Rainbow Beach. Daar begonnen de problemen met de auto: het startte wilde niet meer lukken. De eerste twee keer wisten wij dat probleem op te lossen door middel van wat mankracht. Toen de auto voor de derde keer protesteerde stonden we vlakbij het punt waar de ferry ons zou oppikken. De auto was oververhit en het zand was ontzettend rul, waardoor duwen iets minder goed lukte. Gelukkig zijn Australiers altijd bereid een handje te helpen: de ferry veranderde koers en wist naast onze auto aan te meren. Een andere Fraser Island avonturier wist onze auto voort te trekken en 3 beren van mannen hielpen duwen. Uiteindelijk stond de auto op de ferry en sloten wij ons Fraser avontuur af.

Danique en ik vervolgden onze weg in een sneltrein vaart naar de Skydive company. 14000 feet hoog, oftewel, 4.3 km, 65 seconde vrije val en 6 minuten zweven boven de oceaan. Het was ongelofelijk eng, Danique sprong eerst, dus ik zag haar vallen en verdwijnen in de lucht en toen mocht ik. Het was zo eng, maar zo ontzettend tof. Een van de geweldigste dingen die ik tot nu toe gedaan heb!

We verlieten Rainbow Beach rond 6 uur op weg naar Brisbane. Daar had John een slaapplaats geregeld bij een vriend van hem. Ik reed en laat dat nou net geen goed idee zijn als je op weg bent naar een ongelofelijk grote stad, gebouwd op heuvels, vol van stoplichten die John wel groenlicht gaven en ons niet. Het was geen verrassing dat wij John, Lucas, Vicky & Daniel kwijt raakte. Uiteindelijk vonden wij elkaar weer, reed Daniel ons naar onze slaapplaats en pompten wij onze luchtbedden in de keuken op.

Woensdag hebben wij het shopping centre van Brisbane onveilig gemaakt, want ook al voelt het misschien niet zo, kerst en oud&nieuw komen er immers aan! Danique en ik scoorden allebei een outfit. Na veel dagen van geen netwerk op onze telefoon konden wij woensdag weer in contact komen met Luc, Steve & Donna. Zij waren inmiddels naar Byron Bay vertrokken om zeker te zijn van een plaatsje op een camping voor de kerstdagen. John, Lucas, Vicky, Daniel, Danique en ik vervolgden onze weg ook naar Byron Bay en kwamen daar rond 10 uur aan.

Byron Bay, dat is de plaats waar we nu zijn.

Vrijdag zijn Danique en ik nog een stukje terug naar het noorden gereden om Surfers Paradise te checken. Een strand met gelijk daarnaast de grote stad, hoge gebouwen, veel verkeer, veel uitlaatgassen. Naast de groep waar wij mee gereisd hebben zijn er hier nog heel veel andere mensen uit de Lodge aangekomen. Het voelt alsof we een grote familie zijn. We eten met elkaar (Steve is chef!), we drinken met elkaar, we praten met elkaar, we lachen met elkaar en ik kom aan m'n uurtjes voetbal, tennis, zwemmen en misschien wel het belangrijkste: frisbeeen.

Zaterdagavond hebben we eerst een drankje met z'n allen gedaan op de camping en vervolgens het feest voortgezet bij Cheeky Monkeys! Daar ging het feest tot in de late uurtjes door... Zondag hebben we een massive kerstlunch/dinner gehad met iedereen. Kerst werd afgesloten op het strand: amazing!

Morgen verlaten we Byron Bay, op weg naar Sydney. Spannende tijd, want door enige miscommunicatie hebben wij geen tickets voor de Botanic Gardens. Of Sydney dus voor ons een verblijfplaats kan bieden tijdens oud&nieuw is nog even de vraag...

Ik hoop dat iedereen een hele fijne kerst heeft en alvast een heel gelukkig nieuwjaar. Internet blijft schaars, dus ook de blogs, reacties op mails, etc.

Veel liefs&xxxx

Love and leave.

Bij deze een final update aangaande ons verblijf in Atherton. De volgende blog zal waarschijnlijk lang op zich laten wachten.

De afgelopen week heb ik maandag en dinsdag nog op het rozen bedrijf gewerkt. Woensdag was mijn laatste werk dag die ik genoot op de limefarm. Dit keer lange mouwen en een lange broek, waardoor de limerush mij niet weer teisterd, echter was de hitte ontzettend... Woensdag zou de Mitsubishi naar de garage gaan voor de roadworthy check. Wij gingen ervan uit dat alles goed zou zijn. Om 6 uur die middag keek ik op mijn telefoon na het werken en had ik 8 gemiste oproepen van Danique, wat mij de stuipen op het lijf deed jagen. En jawel, de Mitsubishi was niet roadworthy en kon niet binnen 2 dagen gemaakt worden. Wij hadden te vroeg gejuichd en waren terug bij af met nog 2 dagen op de teller voor wij zouden vertrekken. Dat was slikken. De moed zonk ons redelijk in de schoenen ondanks de geweldige peptalk van Liam.

Donderdagochtend was ik vroeg uit de veren, het farmritme ben je niet in een dag kwijt, half 6 was het slapen voor mij gedaan. Prima gelegenheid om heel internet af te speuren op zoek naar auto's. Gumtree bood een mogelijkheid: een Daihatsu Charade Toscana uit 1995 met registration en roadworthy certificate voor $2800,-. Ver boven ons budget, maar aan deze auto hoefde werkelijk niets meer te gebeuren. De auto stond geparkeerd in Gordonvale en laat daar nou net geen bus heen rijden. De man dus vriendelijk gevraagd naar Atherton te komen. Dat wilde hij met alle liefde doen. De hele dag wachtte wij in spanning op de auto. Om 5 uur werd de auto voorgereden. Na enig mechanisch onderzoek van Danique en een testdrive door Barry besloten wij de auto te kopen. Wij zijn nog nooit zo gelukkig geweest! $2700,- hebben wij uiteindelijk neer geteld voor deze bolide.

Dit heugelijke feit moest gevierd worden en het was tevens onze laatste avond. Samen met Declan, Conor, Barry en Danique zijn we gaan dineren bij the Stump.Heerlijk! Vervolgens de avond/nacht besloten in the Lodge.

Vanochtend hebben wij de auto op onze naam laten overzetten, een verzekering afgesloten (je weet het nooit met al die kangaroe's...) en onze kampeerspullen ingekocht. Over 2 uurtjes vertrekken Danique en ik naar Mission Beach. Morgen gaat er een andere groep weg uit the Lodge die zich gaan aansluiten bij ons in Mission Beach. In Mission Beach hopen we te gaan skydiven en wie weet wat nog meer...

25/10/2011 – 09/12/2011 Atherton Travellers Lodge

Wie had gedacht dat farmwork, een backpackershostel, maar vooral de mensen in dat ene hostel ons zouden aanspreken... We hebben een te gekke tijd gehad in het grootste gat van Australie, werkende in niet de meest aantrekkelijke branche. De mensen hier waren geweldig.

Love and leave.

There's nothing more to say...

Op naar een nieuw avontuur, een nieuwe uitdaging; de oostkunst afreizen in ons eigen autootje, overleven in de rimboe, kerst vieren op het strand in Byron Bay en uiteindelijk het nieuwjaar inluiden in Sydney, waar we heel veel mensen uit dit hostel hopelijk opnieuw gaan ontmoeten! Liefs