Zo z'n gangetje...

De bbq die Sean beloofd had was geweldig en bleek achteraf een traditie te worden. Enige foto's van de bbq zijn te vinden in het album Atherton Travellers Lodge.

Maandag (14/11'11) en dinsdag werd het werk op de limefarm voortgezet, alleen ging het nu om het plukken van de limoenen. Katoenen handschoenen aan, een bucket in je ene hand en de maatring in je andere hand. Past de limoen door de ring dan moet je hem laten hangen, past de limoen niet door de ring dan is hij zeker het plukken waard! Niet trekken, maar draaien: heel belangrijk... Samen met een Duits meisje moest ik een bin vullen. Zij snapte het principe van de ring alleen niet helemaal en dat bracht wat problemen. Dinsdagochtend werd het koppel van de blauwe bin (wij dus) op het matje geroepen en mochten wij ons verantwoorden: waarom bevatte onze bin een te hoog percentage aan te kleine limoenen? Ik stelde me voor als haas en ben weer lekker verder gegaan met plukken. Aan het eind van de dag was men tevrede.

Dinsdagavond bleek er naar de lodge gebeld te zijn door boer Masasso, hij wilde Danique en mij graag terug hebben op de harvester. De 3 duitse meisjes die onze plaats hadden vervangen konden het record wat wij hadden gezet niet verbreken. Danique werkte vanaf maandag fulltime op een bananenbedrijf, waardoor alleen ik van ons twee terug ging naar boer Masasso. Dat deed me de moed in de schoenen zinken, want als er iets minder leuk is dan limoenen dan zijn het wel de kiffler aardappels bij Masasso en zeker als je dan ook nog niet in goed gezelschap verkeerd. Verrassend genoeg keerde het tij woensdagochtend al en kon ik mijn geluk niet op bij het idee om terug te gaan naar de aardappels. Mijn benen werden namelijk geteisterd door de limerush en ook het feit dat ik een paar keer uit een limoenboom was gevallen werkte niet in mijn voordeel. Mijn benen zaten vol met blaren, krassen, wonden, blauwe plekken, rode plekken etc. (Nu, bijna 3 weken later, zijn mijn benen nog steeds herstellende.)

Op de harvester ontmoette ik Mario, een geweldige Italiaan. Overigens duurde het even voordat ik daar achter kwam, want Engels is niet zijn sterkste kant. Gelukkig heb ik het handen en voeten werk van papa aangaande de buitenlandse stagiares thuis altijd goed afgekeken en wisten wij ons prima te redden. Daarnaast werden wij vergezeld door Andrea, je raadt het al: wederom een Duitse. Ook donderdag en vrijdag werkte ik me in het zweet en stof op de harvester van Masasso.

18 november 2011: thrid friday! Third friday is hier een alom bekend begrip. Thrid friday betekend hier een dj!! in de bv, heel veel mensen, en nog veel meer gezelligheid. Thrid friday wordt hier dusdanig gewaardeerd dat zelfs Tablelandsradio er aandacht aan besteedt. Wat een ontlading! (Opnieuw enkele foto's in het album Atherton Travellers Lodge.)

Voor de gelukkige onder ons die zaterdag niet hoefden te werken was het uitslapen en bijkomen geblazen. Zondagochtend heb ik met Sean op z'n Engels ontbeten: scrambled eggs with bacon on toast. Sean voegde ook nog wat witte bonen in tomatensaus toe, maar die heb ik wijs aan mijn neus voorbij laten gaan. (Dit deed me weer even denken aan die goede oude TTO-tijd in al die geweldige hostels en scholen!) 's Middags was het tijd om onszelf te verwennen vonden Tina, Yvonne, Danique en ik. Op naar the BigW en shoppen maar. Een short en twee tops waren het resultaat. Het gaf een heerlijk gevoel om iets nieuws, iets anders aan te trekken na anderehalve maand dezelfde kleren te dragen uit de beperkte en ontoereikende kledingkast in de vorm van een backpack. Zoals ik al zei zou de bbq een traditie worden en dat was dan ook hetgeen wat Sean zondagavond weer organiseerde: love it!

In de week die volgde zou ik maandag, dinsdag en woensdag sowieso weer aan de slag gaan bij Masasso. Andrea bleek vervangen te zijn voor een Iers meisje; Leonie. Opvallend is dat er nog geen Duitser is geweest die het lang bij Masasso uithield, waar ik overigens niets mee wil suggereren. Sean's laatste week ging tevens in op zondag en dat gaf ons reden om een exchange van tea's (dinners) te houden voor de komende week. Maandagavond aten Danique en ik nog samen, maar dinsdag kon het feest beginnen: Eagle Boys samen met Sean. Ik koos voor de pizza Meat Lovers en Sean maakte een eigen creatie. Woensdag werkte ik tot 11 uur, want na 3 uurtjes op de harvester diende de regen zich aan. Het regenseizoen is begonnen en daar kan geen enkele zonnendans meer tegenop... Daarmee was het verhaal 'Masasso' gedaan: de weinige aardappels die nog geoogst moesten worden werden niet de moeite waard gevonden om donderdag nog een keer aan de slag te gaan met de ongelofelijk lage prijs voor aardappels in het achterhoofd.

Woensdagmiddag was het moment om mijn backpack op z'n kop te keren en al mijn kleren te wassen, duurde even, maar dan heb je ook wat: schone kleren voor een dag, daarna is de kans groot dat het aardappelstof wat hier overal rond dwarrelt ook weer grip krijgt op je kleren. Sean had beloofd 's avonds nog een keer een poging te wagen wat betreft de hutspot. Hij zou de aardappels regelen, wij de rest. Helaas kwam hij pas om 8 uur thuis. Ik ben dus snel hutspot gaan koken, Sean is gaan douchen en om 9 uur zaten Danique, Sean en ik eindelijk fris en fruitig aan tafel.

Donderdagochtend werden Leonie en ik welkom geheten bij Mark Ewin, een limoenboer. Dit keer was ik iets beter voorbereid op limoenen: hoge sokken, een lange, wijde broek, een lange mouwe shirt en een pet. Behalve mijn schoenen was niets van wat ik droeg van mezelf, maar het resultaat mocht er zijn! It's all about fashion! Jammer dat alles zwart was, wat de hitte nog een keer extra benadrukte. Toen we bij Mark Ewin aankwamen had het net geregend: limoenen dus nat en dan is het not done om limoenen te plukken! Immers, plekken zullen dan het resultaat zijn en de consument van vandaag de dag gaat enkel nog voor het beste van het beste. (Dat is tevens ook de reden waarom er zo ongelofelijk veel aardappels afgekeurd worden: bizar.) Om 10 uur waagde wij een poging, na een half uur zaten we weer aan de koffie. Uiteindelijk ingezien dat de regen aan zou houden voor de rest van de dag en om 1 uur terug gegaan naar de lodge. 's Avonds was het Sean's beurt en wist hij een heerlijke salade tonijn voor te schotelen.

Voor vrijdag stond ik on call op het rooster. Dat uitte zich in een roekeloze verstoring van mijn ontbijt: Roary kwam vertellen dat ik over 5 minuten in de bus moest zitten. Ook Danique stond on call, want de bananen waren op, en samen snelden wij ons dus naar boven om ons te verkleden, namen wij brood mee en begaven wij ons op weg naar boer Trimachi: aardappels. De radio aan, in gezelschap van Liam, Tobias, Gabriella en een paar boeren en gaan! Toch weer centjes verdiend en daar gaat het uiteindelijk allemaal om.

Vrijdagavond kookte Sean voor Chanel, Davina, Tim, Jesper, Mallory, Jordan, Danique en mij Green Kangaroo. Een stir fry van, je raadt het al, kangaroe, daarnaast brocolli, wortels, bonen, groene paprika en peultjes in sojasaus en wat rijst: heerlijk! 's Avonds bezochten wij het Barron Valley Hotel opnieuw.

Zaterdagochtend om 8 uur vertrokken de twee Nederlandse jongens, Tim en Jesper en onze Canadese, Mallory. Daar afscheid van genomen en vervolgens ontbeten met Sean. Voor de lunch ging ik de uitdaging aan om aardappel pannenkoeken te bakken, immers, aardappels in overvloed. In combinatie met een beetje suiker of maple sirup was dat helemaal niet onaardig. 's Avonds werd de bbq georganiseerd, dit keer door Danique. Zaterdagavond zouden alle backpackers van the Lodge naar the Stump gaan, het andere cafe in Atherton. Steve, een Ierse jongen, verjaarde zaterdag en dat was reden voor een feestje. Zijn vriendin, Donna, had geregeld dat we bij the Stump terecht konden en als kers op de taart kon men de hele avond gratis gebruik maken van de jukebox!! Steve waardeerde de verrassing enorm en het dak ging er vanaf. Heel teleurstellend was het dat een aantal locals het niet konden waarderen dat Steve en Brian een aantal Ierse liederen ten gehore brachten en dat deed het einde van de avond geen goeds.

Zondagochtend om kwart voor 9 vertrok Sean. Reizen is geweldig, maar afscheid nemen van geweldige mensen is zeker minder leuk. Aan de andere kant zit de kans er altijd in dat je iemand ooit nog een keer tegen komt, zo bleek, toen zondagavond Remco opeens de keuken binnen kwam wandelen: de Nederlandse jongen waar wij in Sydney mee opgetrokken zijn. Wij hebben 5 minuten tegenover elkaar gestaan en kwamen uiteindelijk tot de conclusie dat we elkaar echt al eens eerder hadden ontmoet.

Maandag (28/11/'11) mocht ik Sean vervangen bij (p)Rickie Poggioli, wederom aardappels. Samen met Sophie, Stephen, Miquel, Enrico en Owen op de harvester. Deze boer wil dat de aardappels een minimale lengte hebben van ca. 13 cm. Weer werden er ongelofelijk veel goede aardappels gewoon weg gegooid.

Dinsdagavond zijn Danique en ik samen met onze Australische vrienden, Sam en Gisle bij een auto wezen kijken. Een Mitshibushi Magna in perfecte, als wij de eigenaar mochten geloven, voor $1200,-. Een geweldige kans dachten wij. Eenmaal aangekomen bleek dat de eigenaar een creep was, de auto nog geregistreerd moest worden, een roadworthy check moest ondergaan en daarnaast lekte de auto olie, was de radiotor in zeer slechte staat en deed de snelheidsmeter het niet meer. Wat een flop.

Woensdag kwam de aardappeloogst ook bij Poggioli ten einde en dat werd gevierd met een biertje! Tevens afscheid genomen van Yorrith, onze belg en Vinnie. Kortom, de lodge loopt leeg. Donderdag en vrijdag was ik geplaats bij Rosebud, een bloemenbedrijf. Een verrassing was het toen bleek dat de manager Nederlands is en samen met zijn vrouw ongeveer de hele farm runt.Onkruid wieden en overtollige knoppen van de stelen verwijderen waren onze taken. Opzich geen onaardig werk alleen ontzettend warm in de kassen. Zowel donderdag als vrijdag werden wij met bloemen naar huis gestuurd: super lief en dat geeft zeker een vrolijk tintje aan de lodge.

Vrijdagavond zijn Danique en ik nog bij een andere auto wezen kijken, opnieuw een Mitshubishi magna en ook weer voor $1200,- zonder registration of roadworthy certificate. Het verschil was dat de eigenaar dit keer geen creep was maar super aardig en eerlijk over het feit dat er nieuwe banden onder moesten, kon zelf de uitlaat maken en Danique kon met haar technisch oog geen andere gebreken vinden. Aan Danique de eer om een testdrive te doen en dat ging uitstekend als ik haar mag geloven. Daarnaast gaat de eigenaar voor ons een afspraak maken voor een roadworthy check. Deze auto is onze laatste hoop. De avond besloten met een borrel en toen naar bed.

Zaterdag was steady-away. Vandaag, eveneens. Aangezien het onze laatste weekend was, besloten we met een aantal anderen nog een keer een bbq te organiseren om het af te leren. Een totaal van 35 man, 35 hamburger, 35 worstjes, 35 kipspiezen, 35 corns, salade, uien en veel bbq-saus! Helaas kwam de regen met bakken uit de hemel vallen, dus moest het onder het afdak, dat mocht de pret echter niet drukken! Na de bbq zijn Danique en ik voor een tweede keer bij de auto wezen kijken, dit keer vergezeld door een van de Australische jongens. Hij heeft de auto goedgekeurd, dus we gaan ervoor! Woensdag gaat de auto naar de roadworthy check en dan maar hopen dat er niet teveel aan gesleuteld hoeft te worden. Dan kunnen we vrijdag in onze eigen auto vertrekken!! I can't wait! Morgen weer terug naar de werkelijkheid en weer aan het werk.

(Ik heb geprobeerd alles compact op te schrijven, maar ik wil geen gebeurtenis tekort doen, vandaar deze ietwat lange blog... Wij gaan nu dus onze laatste week Atherton in en daarna gaan we op pad naar Sydney. Of de internet mogelijkheden beter worden durf ik niet te zeggen. Het zou goed kunnen dat het weer een paar weken duurt voordat jullie weer teken van leven ontvangen. Ik waardeer alle lieve mailtjes, reacties, berichtjes, smsjes nog steeds ontzettend, dankjewel!)

Heel veel liefs&xxx

Verzoeknummer

Tijd is een relatief begrip. Soms kruipt het voorbij, vaker nog vliegt het... Om eventuele verontrustende gedachten te voorkomen of weg te nemen bij deze een update.

Na een geweldig eerste weekend maakten wij ons op zondag 30/10 op voor een nieuwe week van aardappels, stof, zon, zweet, tablelandsradio etc. Toen het rooster zondagavond eindelijk werd gelanceerd konden wij ons geluk niet op, wij waren namelijk een volle week bij boer Massasso geplaatst! Dat betekende dat onze snelle start wat betreft werk gewoon werd voortgezet!

Maandagochtend stonden wij om 8 uur op de harvester samen met Jimmie, een Zweedse backpacker, en Ronnie, de 60+ local. Onze driver was Graham, tevens 60+'er en local, wat er overigens geenzins toe doet. Wat er achteraf wel toe zou doen was het gegeven dat de harvester uit de zelf tijd stamden als de locals. Wij teelden dit keer een aardappelsoort wat behoort tot de eliten der aardappelsoorten, wat een eer! Deze potatoes moet je niet maschen, maar in de microwave garen met wat bacon, kaas en creme fraiche... Dit keer moesten wij juist de goede aardappels van de band halen en in de bins gooien, in plaats van de slechte aardappels van de band te halen. Opzich niet de meest slimme aanpak, want de band gunde ons niet de tijd de goede van de slechte te scheiden waardoor wij op goede gok aardappels in de bins hebben gegooid. Rond 10 uur ging de harvester stuk. Rond 11 uur ging de harvester wederom stuk. Rond 2 uur bleek de grond te nat te zijn, wat de harvester niet aankon. Rond half 5 bleken wij klaar te zijn.

Maandagavond werd het rooster aangepast en kregen wij het nieuws dat we dinsdag geen werk meer hadden. Welke reden dit had kon men ons niet vertellen, was het de 60-jaar oude harvester, de natte grond, onze werkhouding of toch de alombekende Melbourne Cup?

Dinsdag was de perfecte dag om onze was eens weg te werken, dus op naar de Laundromat en wassen maar: kleine wasjes, grote wasjes, laat ze lekker draaien! Onze was weg werken was een hele klus, maar niet van dusdanige grote dat we geen tijd meer hadden voor andere dingen. Spijtig is dat er hier alleen niet zoveel andere dingen zijn en dat we ons dus enige uurtjes verveeld hebben. De pizza die wij 's avonds wisten te scoren voor $7,- bij Eagle Boys Pizza maakte op dat moment veel goed. Dat veranderden toen Danique 's nachts begon over te geven, maagkrampen kreeg en zich vrij ziek voelden.

Woensdag stonden wij weer op de planning bij Massasso, maar dat zat er voor Danique dus niet in. Na 1,5 uur begon het te miezeren, werd de grond te nat en werden Jimmie, Kazuki (de invaller) en ik weer opgehaald en naar de Lodge gebracht: geen werk voor de rest van de dag. Bij terugkomst was Danique er niet zo goed aan toe, waardoor wij besloten onszelf diezelfde dag nog in te wijden in het geneeskundige circuit van Australie. Het advies: geen melk, kip of vis en lekker uitzieken. Donderdag en vrijdag wisten we in totaal nog 11 uurtjes te werken, het is iets, maar we hoopten toch op meer voor deze week...

Vrijdagavond is hier voor een ieder de uitlaat klep. Ondanks dat er nog vrij veel mensen op zaterdag moeten werken wordt het weekend toch altijd op vrijdag al ingeluid. Dat betekent: hoge hakken, strakke pakken, een borrel op het terras van de Lodge en een afzakker bij de BV (Barron Valley Hotel). We hebben het hier ontzettend naar ons zin. Iedereen is geweldig, lief, aardig, gezellig, leuk en ga zo maar door. Het is heerlijk om hier 'thuis te komen' na een dag vol aardappels.

Zaterdagochtend ben ik om 8 uur uit bed gegaan om pannenkoeken te gaan bakken. Voor vandaag stonden de watervallen en meren van the Tablelands op de planning. Dave had een auto gehuurd in Cairns en samen met Barry, Declan en Danique zijn we lekker rond gaan touren. In totaal 5 watervallen gezien, bij de waterval Milla Milla een duik genomen en vervolgens neergestreken bij Lake Tinaroo. Om de avond compleet te maken hebben wij de bbq bij terugkomst aangeslingerd en kon het kangaroovlees gebraden worden!

Zondag maakt iedereen zich op voor een nieuwe week vol werk. In ons geval was dit niet nodig, want Danique en ik hadden maandag en dinsdag sowieso een dag off. Dat was balen! Om maandag nog enige productiviteit aan de dag te verbinden op weg gegaan naar de Lookout van Atherton. Ons werd beloofd een wandeling van een klein uurtje en een prachtig uitzicht. Sean is de man die hier alles weet, dus aan hem om uitleg gevraagd over hoe we het beste naar de Lookout konden lopen. Vervolgens om half 5 op weg gegaan (op onze flipflops en zonder water) zodat we de zonsondergang zouden zien. Het was even zoeken, ons leven gewaagd doordat we door een schietgebied moesten lopen, en toen kon de wandeling omhoog beginnen. Ongelofelijk steil en achteraf bleek het 1017 m. hoog te zijn: dit was niet de Lookout, maar de mountain. Uitdroging en blaren waren het resultaat, maar het uitzicht was er niet minder om: wat een machtig land!

Dinsdag heeft Sean hutspot proberen te koken om het een en ander goed te maken, Engelsen kunnen kennelijk alleen geen hutspot koken... Dinsdagavond bleek dat we woensdag nog steeds geen werk zouden hebben, dus ben ik verhaal gaan halen bij de receptie. Het beleid hier is als volgt: werk je minder dan 24 uur per week dan betaal je $150,- huur en werk je meer dan 24 uur dan betaal je $195,- huur. Ze proberen iedereen hier dus op z'n minst 24 uur te laten werken en daarna kijken ze wel weer verder. Dat nieuwe mensen dus wel werk hadden en wij niet maakte geen verschil. De vlam van Danique werd dusdanig bang dat wij zouden weggaan als we geen werk kregen, dat hij zelf ook nog woord is gaan halen. Hij heeft tevens geregeld dat we op zijn farm terecht konden. De Lodgedoet echter niet aan vriendjespolitiek...

Donderdag en vrijdag hadden we eindelijk werk: weeding onder de limetrees, oftewel: onkruid ruchten (wieden) onder limoenbomen. Limoenbomen zijn laag, dat betekend dat je 9,5 uur lang op je knieen en je billen in de modder zit, zonder muziek en zonder te praten, want dat is ten strengste verboden. Daarnaast stikt het van de giftige kikkers, insecten, muizen en ratten en ook de slangen komen een enkele keer voorbij. WE HEBBEN WERK! De mentale uitputting is verschrikkelijk, nog erger dan de fysieke. De vrijdagavond kwam als een welkome afleiding!

Zaterdag was een dag vol van niets en dat was heerlijk! Sean, Barry, Danique en ik besloten dat we zondagochtend wederom een poging zouden wagen om de Lookout te bezoeken. Om half 4 begonnen de alarmbellen te rinkelen en na een bak koffie vertrokken wij opweg naar de Lookout, dit keer voor de zonsopgang. Sean was er dit keer zeker van dat hij wist waar we heen moesten, niets bleek minder waar. Verder dan Hallorans park zijn we niet gekomen... Wat een flop. Om half 7 weer ons bed ingedoken. Sean heeft de organisatie van een bbq vanavond op zich genomen, wat als een goedmaker klinkt!

Ik geniet!

Liefs&xxxxx

Aardappel, aardappel, aardappel, aardappel

Zoals ik in het vorige verhaal vertelde, zouden Danique en ik maandag uitchecken bij Global Central, het hostel waar wij verbleven in Cairns. Het leven van een backpacker kan echter elke seconde veranderen, ook dat stond in het verhaaltje, en zo bleek dat wij niet tot maandag hadden geboekt, maar tot dinsdag! Wat een geluk. Dat gaf ons de kans misschien nog op bezoek te gaan bij de kennissen van Anja: Simon & Martina Thompson. Na eventjes getelefoneerd te hebben werden we om 4 uur op de koffie verwacht en konden we ook bij het avondeten aanschuiven! Voordat we gingen stipelden we de route nog even uit via Google Maps (41 minuutjes lopen) en gingen we nog even naar the Lagoon. Rond kwart over 3 vertrokken we richting fam. Thompson. Google is echter niet te vertrouwen, want wij kwamen pas om kwart voor 5 aan in plaats van 4 uur, terwijl wij echt steving de pas er in hielden. Gelukkig deed Martina het af met een 'All good!'. Simon & Martina zijn erg aardige mensen die zich suf hadden gezocht naar werk voor ons (tevergeefs helaas) en zich uit hadden gesloofd voor het avondeten: gestoofd lam van het bot met homegrown groente. Spijtig was wel, dat het lam me iets te veel aan Leendert, de geitenboer, deed denken, waardoor het me nog al zwaar op de maag viel. Na nog wat biertjes genuttigd te hebben bracht Simon ons terug naar ons hostel!

Dinsdagochtend hebben we dan toch echt uitgecheckt bij the Global Central en kregen wij na wat telefoontjes te horen dat we bij Atherton Travellers Lodge, in, je raadt het al, Atherton terecht konden voor accomodatie en werk! Het zou enige dagen kunnen duren voordat we werk zouden hebben, maar dat kon ons niet deren; alles beter dan niets! Wij stemden vanzelfsprekend dus volmondig in. Het plan was om om half 1 de bus richting Atherton te pakken. Tot die tijd deden wij nog wat research op internet...

Dit deed ons redelijk in paniek raken en als gevolg stortten wij ons op internet: gumtree.com.au, harvesttrail.gov.au en google.com.au waren niet meer veilig voor ons. Het leverde alleen niets op. De tijd verstreek en we passeerde half 1, zonder resultaat. Uiteindelijk de knoop doorgehakt en besloten de uitdaging aan te gaan: wij zouden wel even dealen met dit vreselijke hostel. Voor de ontspanning en als afsluiting genoten wij onze laatste middag aan the Lagoon. Rond half 5 gingen wij met onze 20 kg bagage richting Cairns Central, Platform 1. Na enig zoekwerk, het station telt namelijk wel 2 platforms, kwamen wij om 5 uur aan bij onze bushalte. De bus vertrok kwart voor 6, dus voor die tijd nog even snel wat broodjes gehaald. Toen de bus in gesprongen en op naar het hostel waar we half 8 aankwamen. Eerste indruk viel eigenlijk niet tegen en ook konden wij gelijk aan de slag op de aardappelboerderij van Scott was het goede nieuws! Ons bed staat in een 10-persoonskamer, grenzend aan het balkon, wat bedekt is met rood gruis, overal. De eerste backpacker die we tegen kwamen was eveneens bedekt met dit rode gruis... Ba hem volgde de ontmoeting met 2 Nederlanderse backpackers en een Belg, leuk leuk! Ook met de Duitser, waar ik mijn stapelbed mee deel, kan ik prima overweg!

Woensdag, na een vreselijke nacht op een doorgezakt stapelbed, om kwart over 6 uit de veren, want er werd van ons verwacht dat we om 10 over 7 klaar zouden staan voor de bus naar Scott, in Kairi. Daarnaast was het advies: goed insmeren, vooral zwarte kleren aan, pet op je hoofd, 2 liter water meenemen en veel eten: all good... (: Om half 8 kwamen we aan bij de aardappelboerderij, waar de boer, knechten en 2 andere backpackers ons al op stonden te wachten. We sprongen achterop de truck (dit was de McLeods Daugthers scene) en reden met z'n allen naar een van de vele velden. Scott beheert 480 ha grond. Uitgelegd werd welke aardappels wel en welke niet door de keuring kunnen, denk aan groen, rot, stinkend, lelijk, kapot, etc. in de categorie niet. Met in totaal 6 man mochten wij aardappels gaan 'graden'! Bril op, pet op, handschoenen aan, Tablelands radio!! aan en gaan... TE GEK! Het werk is vrij simpel, maar lichamelijk niet zwaar: we mogen niet klagen! Na een lange dag aardappels gestorteerd te hebben snel iets gegeten en na het eten op bed neer geploft en bijna in slaap gevallen. Het enige wat me tegen hield was de kever die over mijn bed heen liep... Wederom was het Danique die me wist te redden! Daarna toch maar in slaap gevallen.

Vanochtend duurde het even voor de nek en rug weer op de juiste plaats zaten. Om 7 uur dit keer weer op naar Scott en de aardappelrooier weer op! Tot half 3 gewerkt, want toen was de order voldaan, wat betekent dat we morgen niet meer bij Scott terecht kunnen. De cheque dus in ontvangst genomen, wat ons echt een goed gevoel gaf!! Een van de knechten, de 60-jarige, vrijgezelle, tandloze local, bood ons aan om ons naar het hostel terug te brengen: helemaal goed! Hij koos voor de toeristische route, dus langs 2 meren, club international en de pub waar hij boven woont gereden. Al met al een aardige man! Na thuis komst zijn wij de supermarkt in gedoken op zoek naar wortels, uien en worst, Scott had ons namelijk wat aardappels mee gegeven waar wij prima hutspot van wilden gaan maken! Dat laatste lukte iets minder, het is nu eenmaal nooit zoals het thuis is, maar we hebben vandaag in ieder geval agv op! Blij waren we toen we vanavond op het rooster keken en zagen dat boer J. Nix nog een gaatje voor ons vrij had langs de aardappel-inpak-band: weer een nieuwe tak van de aardappelsport, ik ben benieuwd.

Kortom: het gaat goed met ons!!

Liefs, xxxx

PS: probeer eens 8 uur lang naar aardappels te kijken!

Na regen komt zonneschijn!

Zondag hadden we heerlijk weer in Sydney, zoals op de foto's te zien. Reden genoeg dus om met Remco, Jonas, Danique en Paulien naar Bondi Beach te gaan en vervolgens naar the Opera House en the Harbour Bridge. 's Avonds waren we allemaal wel enigszins verbrand, ook wij ontkomen kennelijk niet aan de Australische zon. De spagetti van Remco maakte veel goed. Maandagochtend vroeg in de benen voor de vlucht naar Cairns. Blij dat alles goed ging, want dit keer was het dan echt alleen. Rond 1 uur kwam ik aan en werd ik naar the Global Central gebracht en wat was het warm! Boodschapjes gedaan en gekookt, toch wel apart om voor jezelf te gaan koken, etc. maar toen ik aan het eten was kwamen er gelijk mensen bij me zitten. (: 's Avonds kwam Danique aan. Dinsdag stortte de regen uit de hemel toen we wakker werden en werd de treurige ondertoon voortgezet toen bleek dat werk zoeken hier geen makkie is. We zijn 's avonds maar met de ultimate party bus meegegaan om nog een vrolijke draai aan de dag te geven; geslaagd! Woensdag wederom veel regen en geen werk, daarnaast bleek dat een auto huren ongeveer $67,- per dag gaat kosten, dus dat is ook geen optie. Donderdag het hele werkprobleem naast ons neergelegd en tussen de buien door the Lagoon van Cairns ontdekt; een buitenzwembad naast de oceaan. Daarna onze weg vervolgd langs the Esplanade richting the Little Rainforest en the Botanic Gardens van Cairns. Het strand wilde we ook graag ontdekken, maar naast strand was er ook drijfzand! (: Onderweg vroegen we ons toch af of we nog op de goede weg zaten, dus de kaart erbij gepakt... Als je dat hier in Cairns doet blijkt dat je zo een lift aangeboden krijgt, waar wij natuurlijk gretig gebruik van hebben gemaakt! Aangekomen bij the little rainforest kozen wij voor the red arrow route, maar toen dit een eitje bleek te zijn, toch maar door voor the blue arrow route, ondanks alle 'danger-waarschuwingen'. We hebben alleen maar bergopwaarts gelopen en na 4 uur lopen toch maar omgekeerd... Langs prachtige lookout's gekomen, walibi's gespot, rode kalkoenen en ook de vleesetende plant passeerde de revue. Laat deze mij nou net te pakken hebben gekregen. Gelukkig had ik Danique bij me, die me wist te bevrijden. 's Avonds zijn we bij P.J. O'Brien's wezen eten en vervolgens wezen stappen in the Woodshed. Vrijdag werd duidelijk dat we onze spieren iets vaker moeten trainen, want zelfs op plaatsen waarvan je niet weet dat je daar spieren hebt, hadden wij spierpijn. Vrijdag dus weer op zoek gegaan naar werk, wat een aantal telefoonnr.'s opleverden die we zondag en maandag moesten terug bellen. Vervolgens de straat opgegaan langs barretjes, restaurants, hotels, etc.; vrij vernederende bedoeling opzich om telkens te horen dat er niemand nodig is. Vrijdagavond besloten we dat we alles gezien moesten hebben in Cairns voor we maandag weg zouden gaan, dus een Cape Tribulation Day Tour geboekt, Cape Tribulation: where the rainforest meets the reef! Zaterdag om 6 uur op, want kwart over 7 stond de driver op de stoep! Van de 20 mensen waren er 6 Nederlands, dus dat was te gek! Daarnaast gingen opa&oma van 82 en 81 ook mee: respect! We vertrokken richting noorden, naar Daintree village. Daar gingen we op de Wildlife River Cruise, maar veel verder dan koeien, zwaluws en 1 slang kwamen we niet. Jammer van de eventuele krokodillen die we hadden kunnen zien. Vanaf de Daintree Village door naar Alexandra Lookout, prachtig fotomomentje! (: En weer verder, dit keer naar het echte regenwoud! Overweldigend is het wel, al dat groen en al die bomen. Tevens een wilde cassowary gespot en ook de slang ontging niet aan ons oog. Al deze indrukken maakte ons hongerig, dus gingen we iets eten bij PK's in hartje Cape Tribulation! Voor het ijs reden we verder naar Daintree Ice Cream Company: heerlijk. Voor wat fotomomentjes met native animals gingen we naar Daintree Wildlife Sanctuary. We besloten de middag in Mossman Gorge, een stukje regenwoud wat nog door Aboriginals wordt beheerd. Helaas was de rivier zeer onstuimig, waardoor we geen duik konden wagen. Al met al een volle dag, zeker geslaag! Ideetje van de driver was om ons af te zetten bij the City Night Market in Cairns, altijd goed. We werden overspoeld met didgeridoo's, haaientanden, armbanden, uggs, boemerangs, thai massages, etc.; voor kerstcadeautjes ben je hier zeker op je plek (helaas is het nog geen kerst...). 's Avonds nog even de was gedaan, althans geprobeerd te doen. Eerst de was in de droger gegooid, wat opzich geen succes was. Dus toch de wasmachine maar gebruikt, die na 10 minuten ophield en het unbalanced signaal begon wild te knipperen. Wij geven de moed alleen nooit op, dus uiteindelijk konden we een paar uur later onze (schone) was uithangen over onze bedden! (: We springen vandaag nog even in the Lagoon, want de zon neemt eindelijk weer haar normale gedaante aan! Morgen gaan we weg, waarheen weet niemand, vinden we vandaag nog werk, dan gaan we daar heen, vinden we geen werk, dan gaan we misschien naar een adres via Anja, of anders een paar honderd km naar het zuiden: Mission Beach. We houden het spannend! Liefs

8 schnitzels

De jetlag hakte er harder in dan verwacht... We zijn dus nog geen enkele keer toe gekomen aan avond eten, maar vanavond nieuwe ronden nieuwe kansen! De 8 schnitzels zullen toch een x in de pan gehakt moeten worden! Toen we gisterenavond rond 8 uur wakker werden hadden wewel een nieuwe roommate. We hoopte in eerste instatie op een gespierde, jonge surfdude, maar toen wij de slaap uit onze ogen hadden gewreven bleek het tegendeel waar. Een echte aussie van rond de 65 was in onze kamer neergestreken, ook niet verkeerd overigens! Hij wist ons veel te vertellen over de outback en de clue van het verhaal was dat je ergens stil moest zitten en gewoon moest luisteren naar wat er gebeuren zou, als was het 6 maanden op 1 plek. Echter had hij zelf nogal wat moeite met stil zitten; hij bleef maar praten.Danique en ik besloten dus nog even van het uitgaansleven in Sydney te gaan genieten, wat zeker niet verkeerd was!

Vandaag zijn we het een en ander aan het regelen geweest, naar aanleiding van de orientatie die we gisterenochtend hebben gehad.

Het plan is nu om morgen nog even langs het Opera House, Sydney Harbour en Bondi Beach te gaan. En dan vliegen Danique en ik maandag naar Cairns. Daar zoeken we het beste hostel uit wat er is en blijven daar voor 4 weken om te werken. Vervolgens hadden we het idee om een auto te huren (wat dus kennelijk wel mag als je 18 bent) en dan de kust af te rijden! Geweldig plan al zeg ik het zelf, dus die houden we er voorlopig in. Hopelijk vind ik een beetje een normale baan!

Ik hoop dat het in Nederland ook allemaal op rolletjes gaat? (:

Liefs&xxx

Found!

Gisterenochtend met elkaar een tour door Singapore gehad, niet wat je ervan verwacht, maar zeker tof!

's Middags zijn we snel naar het vliegveld vertrokken om daar onze backpacks terug te claimen, wat uiteindelijk lukte. Om kwart voor 7 kwamen onze backpacks vanuit Londen aan waarna we snel doorgerend zijn naar de volgende vlucht die om 10 voor 8 ging. Uiteindelijk heelhuids aangekomen in Sydney om 6 uur Australische tijd. Daar door de strenge douane (oorbellen maar uitgedaan dit keer) en afscheid genomen van de 3 die door gingen naar Nieuw-Zeeland.

We zijn naar het Central YHA Hostel gebracht, waar we pas om 12 uur in kunnen checken, dus even de stad door gelopen en de china market bezocht; gelijk maar goedkoop eten in geslagen voor vanavond.

Ik ben benieuwd, het gaat nu echt beginnen...

Liefs.

Een goed begin is het halve werk!

Nooit gedacht dat een half jaartje Australie toch nog best ingewikkeld kan zijn...

Na een geweldig weekend, reisde Aron, Jasmijn, Laura, mijn ouders en ik af naar Schiphol. Om 5 uur gingen onze backpacken na het inchecken de band op, met als laatste vraag van ons of ze alsjeblieft doorgelabeled konden worden tot Singapore! Na het inchecken snel nog een sapje genuttigd en toen afscheid genomen en door de douane. Snel naar de gate gerend om nog op tijd te komen, bleek dat ons vliegtuig naar London Heathrowvertraging had. Om kwart voor 8 stegen we op en kwamen om 9 uur aan. Na even opgehouden te zijndoor de douaneomdat m'n oorbellen maar niet wilden stoppen met piepen,renden we door naar gate D voor onze vlucht naar Singapore, echter had ook deze vlucht vertraging.

Eenmaal in het vliegtuig waande we onsineen droom, een eigen deken+kussen, een eigen scherm voorons neus en een uitgebreidmenu! Om kwart voor 12 engelse tijdkregen we ons diner,maar dat vliegtuig eten valt toch eigenlijk vies tegen. Weinig gegeten dus. Wel heerlijkgeslapen.

Na 13 uur vliegen kwamen we met 35 min. vertraging aan in Singapore, eindelijk!Snelde strengeformulieren ingevuld om onze backpack te halen. Toen we bij de meters lange banden aankwamen lagen er echter enkel wat koffers, geen backpacks te bekennen. Na wat navraag begrepen wij dat onze backpacks tot de zogenoemde loss&found behoren, alleen dan in ons geval zonder de found... Hopelijk komen ze morgen aan en anders moet het door gestuurd worden naar Sydney: hoera! Gelukkig wel een steuntje in de rug gekregen in de vorm van een onkosten vergoeding. Belangrijkste en daarmee het vervelendste is dat we vannacht geen spullen bij de hand hebben. Omdat alle formaliteiten nogal traag gingen omtrent onze backpackswas onze driver van tour east singapore vertrokken, ongeduldig als ze hier soms zijn, behalve als het om kwijt geraakte bagage gaat dan. Dus snel naar de info balie van qantas, taxi geregeld en op naar ons hotel. Geweldig hotel, even lekker in een shopping mall gegeten en nu even een update. Trouwens ook nog de badkamer deur van de buitenkant dichtgegooid, waardoor we nu geen badkamer meer hebben..

Al met al: shit happens... soms heel vaak.

Verder gaat het heel goed met me, de groep is leuk, het is fijn om samen te reizen en de temperaturen beginnen al aangenamer te worden!

Binnenkort meer goed nieuws hoop ik!

Liefs Mirjam