De bbq die Sean beloofd had was geweldig en bleek achteraf een traditie te worden. Enige foto's van de bbq zijn te vinden in het album Atherton Travellers Lodge.

Maandag (14/11'11) en dinsdag werd het werk op de limefarm voortgezet, alleen ging het nu om het plukken van de limoenen. Katoenen handschoenen aan, een bucket in je ene hand en de maatring in je andere hand. Past de limoen door de ring dan moet je hem laten hangen, past de limoen niet door de ring dan is hij zeker het plukken waard! Niet trekken, maar draaien: heel belangrijk... Samen met een Duits meisje moest ik een bin vullen. Zij snapte het principe van de ring alleen niet helemaal en dat bracht wat problemen. Dinsdagochtend werd het koppel van de blauwe bin (wij dus) op het matje geroepen en mochten wij ons verantwoorden: waarom bevatte onze bin een te hoog percentage aan te kleine limoenen? Ik stelde me voor als haas en ben weer lekker verder gegaan met plukken. Aan het eind van de dag was men tevrede.

Dinsdagavond bleek er naar de lodge gebeld te zijn door boer Masasso, hij wilde Danique en mij graag terug hebben op de harvester. De 3 duitse meisjes die onze plaats hadden vervangen konden het record wat wij hadden gezet niet verbreken. Danique werkte vanaf maandag fulltime op een bananenbedrijf, waardoor alleen ik van ons twee terug ging naar boer Masasso. Dat deed me de moed in de schoenen zinken, want als er iets minder leuk is dan limoenen dan zijn het wel de kiffler aardappels bij Masasso en zeker als je dan ook nog niet in goed gezelschap verkeerd. Verrassend genoeg keerde het tij woensdagochtend al en kon ik mijn geluk niet op bij het idee om terug te gaan naar de aardappels. Mijn benen werden namelijk geteisterd door de limerush en ook het feit dat ik een paar keer uit een limoenboom was gevallen werkte niet in mijn voordeel. Mijn benen zaten vol met blaren, krassen, wonden, blauwe plekken, rode plekken etc. (Nu, bijna 3 weken later, zijn mijn benen nog steeds herstellende.)

Op de harvester ontmoette ik Mario, een geweldige Italiaan. Overigens duurde het even voordat ik daar achter kwam, want Engels is niet zijn sterkste kant. Gelukkig heb ik het handen en voeten werk van papa aangaande de buitenlandse stagiares thuis altijd goed afgekeken en wisten wij ons prima te redden. Daarnaast werden wij vergezeld door Andrea, je raadt het al: wederom een Duitse. Ook donderdag en vrijdag werkte ik me in het zweet en stof op de harvester van Masasso.

18 november 2011: thrid friday! Third friday is hier een alom bekend begrip. Thrid friday betekend hier een dj!! in de bv, heel veel mensen, en nog veel meer gezelligheid. Thrid friday wordt hier dusdanig gewaardeerd dat zelfs Tablelandsradio er aandacht aan besteedt. Wat een ontlading! (Opnieuw enkele foto's in het album Atherton Travellers Lodge.)

Voor de gelukkige onder ons die zaterdag niet hoefden te werken was het uitslapen en bijkomen geblazen. Zondagochtend heb ik met Sean op z'n Engels ontbeten: scrambled eggs with bacon on toast. Sean voegde ook nog wat witte bonen in tomatensaus toe, maar die heb ik wijs aan mijn neus voorbij laten gaan. (Dit deed me weer even denken aan die goede oude TTO-tijd in al die geweldige hostels en scholen!) 's Middags was het tijd om onszelf te verwennen vonden Tina, Yvonne, Danique en ik. Op naar the BigW en shoppen maar. Een short en twee tops waren het resultaat. Het gaf een heerlijk gevoel om iets nieuws, iets anders aan te trekken na anderehalve maand dezelfde kleren te dragen uit de beperkte en ontoereikende kledingkast in de vorm van een backpack. Zoals ik al zei zou de bbq een traditie worden en dat was dan ook hetgeen wat Sean zondagavond weer organiseerde: love it!

In de week die volgde zou ik maandag, dinsdag en woensdag sowieso weer aan de slag gaan bij Masasso. Andrea bleek vervangen te zijn voor een Iers meisje; Leonie. Opvallend is dat er nog geen Duitser is geweest die het lang bij Masasso uithield, waar ik overigens niets mee wil suggereren. Sean's laatste week ging tevens in op zondag en dat gaf ons reden om een exchange van tea's (dinners) te houden voor de komende week. Maandagavond aten Danique en ik nog samen, maar dinsdag kon het feest beginnen: Eagle Boys samen met Sean. Ik koos voor de pizza Meat Lovers en Sean maakte een eigen creatie. Woensdag werkte ik tot 11 uur, want na 3 uurtjes op de harvester diende de regen zich aan. Het regenseizoen is begonnen en daar kan geen enkele zonnendans meer tegenop... Daarmee was het verhaal 'Masasso' gedaan: de weinige aardappels die nog geoogst moesten worden werden niet de moeite waard gevonden om donderdag nog een keer aan de slag te gaan met de ongelofelijk lage prijs voor aardappels in het achterhoofd.

Woensdagmiddag was het moment om mijn backpack op z'n kop te keren en al mijn kleren te wassen, duurde even, maar dan heb je ook wat: schone kleren voor een dag, daarna is de kans groot dat het aardappelstof wat hier overal rond dwarrelt ook weer grip krijgt op je kleren. Sean had beloofd 's avonds nog een keer een poging te wagen wat betreft de hutspot. Hij zou de aardappels regelen, wij de rest. Helaas kwam hij pas om 8 uur thuis. Ik ben dus snel hutspot gaan koken, Sean is gaan douchen en om 9 uur zaten Danique, Sean en ik eindelijk fris en fruitig aan tafel.

Donderdagochtend werden Leonie en ik welkom geheten bij Mark Ewin, een limoenboer. Dit keer was ik iets beter voorbereid op limoenen: hoge sokken, een lange, wijde broek, een lange mouwe shirt en een pet. Behalve mijn schoenen was niets van wat ik droeg van mezelf, maar het resultaat mocht er zijn! It's all about fashion! Jammer dat alles zwart was, wat de hitte nog een keer extra benadrukte. Toen we bij Mark Ewin aankwamen had het net geregend: limoenen dus nat en dan is het not done om limoenen te plukken! Immers, plekken zullen dan het resultaat zijn en de consument van vandaag de dag gaat enkel nog voor het beste van het beste. (Dat is tevens ook de reden waarom er zo ongelofelijk veel aardappels afgekeurd worden: bizar.) Om 10 uur waagde wij een poging, na een half uur zaten we weer aan de koffie. Uiteindelijk ingezien dat de regen aan zou houden voor de rest van de dag en om 1 uur terug gegaan naar de lodge. 's Avonds was het Sean's beurt en wist hij een heerlijke salade tonijn voor te schotelen.

Voor vrijdag stond ik on call op het rooster. Dat uitte zich in een roekeloze verstoring van mijn ontbijt: Roary kwam vertellen dat ik over 5 minuten in de bus moest zitten. Ook Danique stond on call, want de bananen waren op, en samen snelden wij ons dus naar boven om ons te verkleden, namen wij brood mee en begaven wij ons op weg naar boer Trimachi: aardappels. De radio aan, in gezelschap van Liam, Tobias, Gabriella en een paar boeren en gaan! Toch weer centjes verdiend en daar gaat het uiteindelijk allemaal om.

Vrijdagavond kookte Sean voor Chanel, Davina, Tim, Jesper, Mallory, Jordan, Danique en mij Green Kangaroo. Een stir fry van, je raadt het al, kangaroe, daarnaast brocolli, wortels, bonen, groene paprika en peultjes in sojasaus en wat rijst: heerlijk! 's Avonds bezochten wij het Barron Valley Hotel opnieuw.

Zaterdagochtend om 8 uur vertrokken de twee Nederlandse jongens, Tim en Jesper en onze Canadese, Mallory. Daar afscheid van genomen en vervolgens ontbeten met Sean. Voor de lunch ging ik de uitdaging aan om aardappel pannenkoeken te bakken, immers, aardappels in overvloed. In combinatie met een beetje suiker of maple sirup was dat helemaal niet onaardig. 's Avonds werd de bbq georganiseerd, dit keer door Danique. Zaterdagavond zouden alle backpackers van the Lodge naar the Stump gaan, het andere cafe in Atherton. Steve, een Ierse jongen, verjaarde zaterdag en dat was reden voor een feestje. Zijn vriendin, Donna, had geregeld dat we bij the Stump terecht konden en als kers op de taart kon men de hele avond gratis gebruik maken van de jukebox!! Steve waardeerde de verrassing enorm en het dak ging er vanaf. Heel teleurstellend was het dat een aantal locals het niet konden waarderen dat Steve en Brian een aantal Ierse liederen ten gehore brachten en dat deed het einde van de avond geen goeds.

Zondagochtend om kwart voor 9 vertrok Sean. Reizen is geweldig, maar afscheid nemen van geweldige mensen is zeker minder leuk. Aan de andere kant zit de kans er altijd in dat je iemand ooit nog een keer tegen komt, zo bleek, toen zondagavond Remco opeens de keuken binnen kwam wandelen: de Nederlandse jongen waar wij in Sydney mee opgetrokken zijn. Wij hebben 5 minuten tegenover elkaar gestaan en kwamen uiteindelijk tot de conclusie dat we elkaar echt al eens eerder hadden ontmoet.

Maandag (28/11/'11) mocht ik Sean vervangen bij (p)Rickie Poggioli, wederom aardappels. Samen met Sophie, Stephen, Miquel, Enrico en Owen op de harvester. Deze boer wil dat de aardappels een minimale lengte hebben van ca. 13 cm. Weer werden er ongelofelijk veel goede aardappels gewoon weg gegooid.

Dinsdagavond zijn Danique en ik samen met onze Australische vrienden, Sam en Gisle bij een auto wezen kijken. Een Mitshibushi Magna in perfecte, als wij de eigenaar mochten geloven, voor $1200,-. Een geweldige kans dachten wij. Eenmaal aangekomen bleek dat de eigenaar een creep was, de auto nog geregistreerd moest worden, een roadworthy check moest ondergaan en daarnaast lekte de auto olie, was de radiotor in zeer slechte staat en deed de snelheidsmeter het niet meer. Wat een flop.

Woensdag kwam de aardappeloogst ook bij Poggioli ten einde en dat werd gevierd met een biertje! Tevens afscheid genomen van Yorrith, onze belg en Vinnie. Kortom, de lodge loopt leeg. Donderdag en vrijdag was ik geplaats bij Rosebud, een bloemenbedrijf. Een verrassing was het toen bleek dat de manager Nederlands is en samen met zijn vrouw ongeveer de hele farm runt.Onkruid wieden en overtollige knoppen van de stelen verwijderen waren onze taken. Opzich geen onaardig werk alleen ontzettend warm in de kassen. Zowel donderdag als vrijdag werden wij met bloemen naar huis gestuurd: super lief en dat geeft zeker een vrolijk tintje aan de lodge.

Vrijdagavond zijn Danique en ik nog bij een andere auto wezen kijken, opnieuw een Mitshubishi magna en ook weer voor $1200,- zonder registration of roadworthy certificate. Het verschil was dat de eigenaar dit keer geen creep was maar super aardig en eerlijk over het feit dat er nieuwe banden onder moesten, kon zelf de uitlaat maken en Danique kon met haar technisch oog geen andere gebreken vinden. Aan Danique de eer om een testdrive te doen en dat ging uitstekend als ik haar mag geloven. Daarnaast gaat de eigenaar voor ons een afspraak maken voor een roadworthy check. Deze auto is onze laatste hoop. De avond besloten met een borrel en toen naar bed.

Zaterdag was steady-away. Vandaag, eveneens. Aangezien het onze laatste weekend was, besloten we met een aantal anderen nog een keer een bbq te organiseren om het af te leren. Een totaal van 35 man, 35 hamburger, 35 worstjes, 35 kipspiezen, 35 corns, salade, uien en veel bbq-saus! Helaas kwam de regen met bakken uit de hemel vallen, dus moest het onder het afdak, dat mocht de pret echter niet drukken! Na de bbq zijn Danique en ik voor een tweede keer bij de auto wezen kijken, dit keer vergezeld door een van de Australische jongens. Hij heeft de auto goedgekeurd, dus we gaan ervoor! Woensdag gaat de auto naar de roadworthy check en dan maar hopen dat er niet teveel aan gesleuteld hoeft te worden. Dan kunnen we vrijdag in onze eigen auto vertrekken!! I can't wait! Morgen weer terug naar de werkelijkheid en weer aan het werk.

(Ik heb geprobeerd alles compact op te schrijven, maar ik wil geen gebeurtenis tekort doen, vandaar deze ietwat lange blog... Wij gaan nu dus onze laatste week Atherton in en daarna gaan we op pad naar Sydney. Of de internet mogelijkheden beter worden durf ik niet te zeggen. Het zou goed kunnen dat het weer een paar weken duurt voordat jullie weer teken van leven ontvangen. Ik waardeer alle lieve mailtjes, reacties, berichtjes, smsjes nog steeds ontzettend, dankjewel!)

Heel veel liefs&xxx