Maandag, 26 december, werd er ongetwijfeld alom 2e kerstdag gevierd in Nederland, die dag gaat hier in Australie echter niet op. Wij kwamen, zonnenbadend aan het zwembad, wat bij, hebben mijn haar een tikje blonder doen kleuren door middel van citroensap, hebben Donna's skydive bewonderd, verorberden nog wat left over steaks, maakten ons op voor onze vervolgreis en kwamen al doende de dag gelukkig ook prima door zonder '2e kerstdag bezigheden' te hebben. Vicky en Daniel verruilden onze roadtrip naar Sydney van 4 dagen voor een 13 uur durende, rechtstreekse bustrip naar Sydney om vast enige verkenning van Sydney uit te kunnen oefenen.

Uitgerust en wel begonnen wij de volgende dag aan onze reis naar Sydney. 10 uur werd het vertreksignaal gegeven en volgden wij opnieuw de grijze en rode toyota's van John en Luke. Voor wij verder naar het zuiden trokken reden we eerste een stukje landinwaarts. Nimbin moest immers vereerd worden met een bezoek. Nimbin, het plaatsje waar de tijd is stopgezet in de 70's&80's, waar de hippie's de broek nog aan hebben (vaak een hele wijde), waar de abo's de cookies op straat verkopen en de politie haar ogen dicht knijpt... Wij hadden uiteraard graag dagen willen blijven en meer willen leren over deze bijzondere levensstijl, maar Sydney riep! Rond 9pm begonnen de magen te knorren, werd de dag verruilt voor de nacht en werd de beslissing genomen kamp op te slaan op een restarea aan het water bij Nambucca Heads. Onze Daihatsu bracht ons de volgende dag naar Port Maquirie. Zon, zee en strand, eten en drinken, surfers en skaters, het prachtige uitzicht en de zilte lucht waren de ingredienten die ons overtuigden dat ook hier een prima restarea gevonden kon worden. Niets bleek minder waar en dit keer was er zelfs een (koude) douche aanwezig die ons de volgende ochtend de slaap uit de ogen zou ontnemen. (uiteindelijk heb ik enkel m'n haar even ontdaan van het citroensap, dat we er in op het strand de vorige dag nogmaals in hadden gedaan, aangezien koud water toch wel heel koud is). Donderdag zijn we Newcastle binnen gereden, kwamen tot de conclusie dat dat ietwat onder de maat was en zijn voor een slaapplaats nog een stukje naar beneden gegaan.Wij gingen er vanuit dat wij op de Pacific Highway, de weg tussen Newcastle en Sydney, wel een camping of restarea tegen zouden komen. Immers, de daarvoor afgelegden duizenden kilometers konden wij om de 10 kilometer een camping of restarea op rijden als we wilden. Toen het bord 'SYDNEY 30' boven de weg verscheen bleek dat wij een grote fout hadden begaan: ervaringen uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst... Uiteindelijk kozen wij een tourist drive als route op zoek naar een slaapplek en deze drive bracht ons bij een pitoresk vissersdorpje met een paar parkeerplaatsjes onderaan de heuvel bij de haven: perfect. De zeelieden waren uiteraard de hele nacht in de weer, maar wij genoten van onze warme, kleine, oncomfortabele auto en vielen al snel in slaap.

Vrijdag, 30 december, was het eindelijk zover, wij arriveerden voor een tweede keer in Sydney. Ca. 3600 km. hadden wij met John, Luke, Lucas, Donna, Steve, Vicky en Daniel afgelegd, wat een geweldige tijd!

Toen was het zoeken naar een slaapplaats. Als backpackers heb je zo je connecties en uiteindelijk wisten wij voor vrijdagnacht accomodatie te regelen. Het was dan wel geen ****hotel, maar we hadden op z'n minst een bed. We en een bed, inderdaad. Danique en ik zouden een eenpersoonsbed delen dat stond in een 2kamer appartement waar ca. .18 mensen waren gehuisvest, waar wij per persoon $35 voor mochten neertellen. Douchen werd in het donker gedaan, want ondanks dat deze vrouw bakken met geld verdient kon er nog geen nieuw peertje vanaf. 's Middags het appartement snel verlaten voor een etentje met Barry, Deco en Cheez, die met ons Nieuwjaar zouden gaan vieren! Zodra Scruffy Murphy in ons gezichtsveld verscheen was de keuze snel gemaakt. Scruffy Murphy is een Ierse bar, waar wij de dansvloer tijdens ons eerste bezoek aan Sydney al onveilig hadden gemaakt, waar (als een van de weinige plekken) Heinekenbier uit de tap vloeit en waar er heerlijk eten wordt geserveerd! Al snel werd een ieder uit de Lodge die zich in Sydney bevond ingelicht dat Scruffy Murphy the place to be was en dat uitte zich in een heerlijke avond!

Zaterdag, oudjaarsdag, begon enigzins chaotisch. Danique had de auto vrijdagavond bij Bondi Junction geparkeerd, maar wist niet meer hoe daar te komen. Daarnaast had ik m'n telefoon laten liggen in het appartement, waardoor enige vorm van contact met Maarten Visser wegviel. Helaas zijn wij elkaar volledig misgelopen en heb ik geen oud&nieuw met hem kunnen vieren. Uiteindelijk bereikte wij, iets later dan gepland, de auto, kleedden ons snel om en hebben de taxi gepakt naar de Botanic Gardens. Onderweg nog de convenience store binnen gerend, want oudjaarsdag werd regenachtig ingeluid... Rond 10 uur stonden wij in een kilometers lange rij voor de entrance Miss Macquirie. Na veel wachten traden wij 1 uur de Botanic gardens binnen. Het weer was inmiddels opgeklaard en nu was het wachten geblazen op het vuurwerk. De wereld lijkt soms groot, maar is vaak ook heel klein. In de Botanic Gardens kwamen we Tim en Jesper tegen en ook Philip was van de partij, mensen die we uit de Lodge kenden. Rond 9 uur begon het familievuurwerk, wat mooi was. Maar 12 uur, dat was geweldig! Voor een keer was ik blij dat ik met mijn hakken aan 1.90m. lang ben en dat ik dus boven veel mensen uittorende. Uitzicht op het Opera House, de Harbour Bridge en de haven. Het vuurwerk was ongelofelijk mooi! Na het vuurwerk trokken wij de stad in voor nog een drankje en uiteindelijk keerden wij terug naar de auto, om daar nog wat uurtjes slaap mee te pikken voordat we een nieuwjaarsduik op Bondi Beach zouden nemen. Zo gezegd, zo gedaan en dus beleefden wij een heerlijke middag op Bondi, waar Brian & Joanne, Yeon-Hee, Suzie, Franceska en Leonardo bij ons aanhaakte. 's Avonds gingen we met Barry, Deco, Cheez, Brian, Joanne en Yeon-Hee uiteten bij de Italiaan.

Maandag, 2 januari, begonnen wij aan onze trip naar Melbourne. We pikten Suzie en Franceska bij hun appartement op, want zij zouden met ons meerijden. De roofracks op onze auto kwamen nu goed van pas! Onze eerste stop was bij de Blue Mountains, wederom geweldige natuur! We brachten de nacht door bij de Blue Mountains, hebben dinsdag nog een tourist drive door de Blue Mountains gedaan en zijn langs de Wentworth falls gelopen! Daarna reden we door naar Canberra. Canberra is tot de hoofdstad van Australie gebombardeerd, toen men het niet eens kon worden over of Sydney of Melbourne de hoofdstad moest zijn. Canberra is toen uit de grond getrokken, precies tussen Sydney en Melbourne in. Het Parlementsgebouw ziet er mooi uit, maar verder oogde de stad mij in veel opzichten nep. Snel verder dus, opzoek naar een slaapplaats. Die vonden wij in Cooma, aan het begin van de Snowy Mountains. Een camping, met alle nodigen facaliteiten en dat was fijn! Lekker gebbq'ed met de meiden. Woensdagochtend wilden wij op weg gaan naar de Buchan caves. Enig oponthoud werd veroorzaakt toen Danique dacht dat ik de sleutel van de auto op zak had en de auto dicht gooiden. Daar stonden we dan, 4 meiden met een gesloten auto zonder sleutel... Gelukkig schoot een local al snel te hulp en wisten we uiteindelijk het raam open te draaien met een kleerhanger en kon daardoor de deur geopend worden. Voordat dat lukte brak er wel een deurklink/hendel/geval af... Maar de motor kon weer gestart worden en we gingen weer de weg op. We kwamen rond 4 uur bij de Caves aan, maar daar bleek de laatste tour net te zijn gestart. We sloegen ons kamp op bij de Caves, zodat we er de volgende ochtend als eerste bij zouden zijn. Danique en ik sliepen die nacht in de tent en we werden al snel met de neus op de feiten gedrukt: de oostkust was verledentijd. Twee paar sokken, een lange broek, 2 truien, een sjaal, een handdoek en onze dikke slaapzak waren het gevolg. Donderdagochtend, 10 uur stonden wij paraat voor de wandeling door de Fairy Caves. Deze caves kunnen niet tippen aan caves die ik eerder in Frankrijk heb bezocht, maar waren zeker mooi! Melbourne zou de volgende en laatste stop zijn, waar we rond 6 uur aankwamen. Barry, Deco en Cheez waren daar al en hadden voor ons een slaapplaats in het discovery hotel geregeld.

Vrijdag, 6 januari, was Danique jarig. We luidde de dag in met het zoeken van huizen en werk, want het geld gaat hard. 's Avonds kon het feest beginnen, we gingen uiteten bij Equinox. Dat was ontspannen en gezellig. Als desert hadden Barry en ik een chocolat mudcake geregeld, met 19 kaarsjes en de barman wist een happy birthday ten gehore te brengen! Dat was super leuk om te zien en toen kon het feest niet meer stuk! Mijn cadeau moet nog even wachten tot we een dagje weg kunnen...

Zaterdag de zoektocht naar huizen en baantjes vervolgd en zondag (gisteren) opnieuw. Vrijdag dachten we eigenlijk al een huis gevonden te hebben waar we zaterdag konden intrekken, dus checkten wij zaterdagochtend uit, waarna bleek dat het huis toch niet geschikt was. Gisteren gebeurden hetzelfde en vanochtend hebben we wederom hetzelfde gedaan. Dit keer wel met 2 inspections op de planning... Gisterenavond zijn Deco en ik Tina nog wezen op pikken bij the airport. Dat was nog niet niets, eerst stonden we op het verkeerde vliegveld, moesten we duizend omwegen nemen, waardoor we uiteindelijk 2 uur te laat op het goede vliegveld aankwamen. Half 2 waren we eindelijk terug bij het hostel.

Vandaag gaan we dus 2 huizen bezichtigen en ik hoop echt heel erg dat dat iets oplevert en dat we snel een baantje vinden. Anders gaat de reis weer een heel andere wending krijgen ben ik bang...

Spannend, spannend. Ik geniet nog steeds ontzettend. Misschien beginnen de verhalen ietwat eentonig te worden, omdat ik alles als geweldig, mooi en prachtig ervaar, maar dat is nou eenmaal hoe het zit en daar ben ik eigenlijk heel blij om. Ik mag nog steeds mijn dagen doorbrengen met ontzettend leuke mensen.

I'm living the dream!

Ik hoop dat iedereen in Nederland een mooi oud&nieuw heeft gehad, alles goed maakt en de draad weer heeft opgepakt! Bedankt aan iedereen die mij lieve berichtjes blijven sturen of soms eens aan me denken!

Liefs, Mirjam