Twee weken geleden verlieten Danique en ik Atherton, op weg naar de mooiste plekjes van de Australische oostkust, we hebben ze zeker gevonden!

Op vrijdag, 9 december, reden wij rond half 7 weg uit Atherton, na uitgebreid afscheid van iedereen genomen te hebben. Een ding was zeker; wij zouden Atherton zeker gaan missen. Rond 10 uur kwamen wij op onze eerste stop aan: Mission Beach. Een camping vinden rond 10 uur 's avonds is opzich geen probleem, echter is de receptie van de desbetreffende camping vaak al wel dicht. Na enig wikken en wegen besloten onze tent gewoon op te zetten en de gok te nemen. Dat bleek de volgende ochtend geen probleem te zijn gelukkig. Onze camping was direct aan het strand gestationeerd, wat inhoud; wakker worden van de zee, de zon, de wind. De zon was overigens iets minder; na half 6 was slapen geen optie meer. Hoe om te gaan met deze zon is heel simpel: vooral heel veel niets doen, zo af en toe een stukje zwemmen, een stukje lopen en jezelf blijven voorzien van drinken en eten.

Zondagmiddag kwamen John, Lucas (Lucatoni), Luc, Steve, Donna (Donnie), Vicky (princes Victoria) & Daniel (Ikea) aan. Geweldige mensen die we hebben leren kennen in de Lodge waar wij een stukje mee zouden gaan reizen. De taalbarriere is over het algemeen geen probleem, alleen Mirjam wordt door sommige ietwat lastig ervaren. Vanaf het moment dat zij ons vergezelden werd Mirjam dus Mirijeam, Murjeam, Mary J. Blidge of gewoon Mary J. Danique werd Donique, Dominique of Donnie 2. Samen met hen verbleven wij nog 1 nacht in Mission Beach, waarop we de volgende ochtend om 10 uur vertrokken naar Airlie Beach. Achter elkaar aan rijden is niet altijd het makkelijkste wat er is, dus was het spoorzoeken geblazen in Townsville, maar gelukkig herkent iedereen onze Daihatsu uit duizenden waardoor we uiteindelijk safe and sound om 6 uur 's avonds in Airlie Beach aankwamen. Dat was wennen; heel veel mensen, veel gezelligheid en iets minder benauwd als Mission Beach. Onze tenten werden opgezet op de XBase campingground. De volgende dag, dinsdag, zouden wij een trip gaan boeken naar the Whitsunday Islands; een totaal van 74 eilanden in the Great Barrier Reef, waarvan de meeste onbewoond. En jawel, wij zouden met z'n 9'en een van die 74 eilanden bewonen voor een paar dagen. Whitehavenbeach voor 4 dagen in ons geval, wat betekend: wit zand, blauw water, koraal, vissen, bossen, bergen, maar geen: stromend zoetwater, electriciteit, of andere faciliteiten. BOOM!

Woensdag vertrokken wij om half 10 uit de haven van Airlie Beach. 300 liter water, blik groenten en pasta, lampjes op zonnenenergie, borden, bestek pannen en gaskookers, tenten, slaapzakken en zeilen, snorkelgear and last but not least; heel veel muskietenspray. Wij kwamen rond 1 uur in de middag op ons eiland aan. Ons tentenkamp opgezet en vervolgens de tijd stop gezet. 4 dagen lang mochten wij genieten van de natuur, de rust. We zwommen tussen de vissen, we sliepen op het strand, we liepen door de bossen, we deden alles en niets. Whitehavenbeach: geweldig! Veel meer valt er niet te zeggen, kijk vooral even naar de foto's!

Zaterdagmiddag om 1 uur keerden wij terug naar de realiteit. Rond 4 uur stonden wij weer op het vaste land en zouden wij onze reis down south vervolgen. Luc, Steve & Donna besloten meteen naar Noosa te rijden (een reis van ongeveer 12 uur), John, Lucas, Vicky, Daniel, Danique en ik zouden een stop hebben in Rockhampton. Daar kwamen we rond 11 uur aan, dit keer was het vinden van een camping echter iets moeilijker. Wij reden twee uur rond in Rockhampton, tevergeefs. De enige opties die wij hadden waren parkeren in de stad of doorrijden naar beneden en bij het eerste rest area stoppen en daar slapen. Vrij weinig verschil tussen die twee, alleen laat de politie zich in de stad iets vaker zien dan bij een rest area in the middle of nowhere en zou een rest area nog een extra uur rijden zijn. Wij kozen voor het laatste, immers, backpackers hebben weinig geld en kunnen een boete zeker niet veroorloven.

2 uur 's nachts kwamen wij eindelijk aan, auto geparkeerd, nog even naar het toilet gegaan, wat voor sommige backpackers ook een prima slaapplaats bleek te zijn en toen gaan slapen. De volgende ochtend, zondag, om half 8 weggereden, op naar the Town of 1770. Daar kwamen we rond half 10 aan. Wij parkeerden onze auto naast het strand en naast een camping, dat laatste was vooral van groot belang. Als mensen namelijk al 5 dagen niet gedoucht hebben en veel tijd hebben doorgebracht in de brandende zon dan wordt het tijd voor een douche. De beste sluiproute dus uitgestippeld en de camping ge-enterd. Een douche is nog nooit zo fijn geweest! Het was weer fijn om naast elkaar te zitten! (: 1770 staat bekend om Scooterroo: een motorbike organisatie. Dat wilden wij niet missen dus om half 4 vertrokken wij met een groep van 40 man op onze Harleys voor een toch door Agnes Water en the Town of 1770. Dat was te gek! Daarnaast hadden wij die dag bij Tribal Travel een tour geboekt naar Fraser Island en een skydive bij Rainbow Beach.

Toen wij om half 7 terug kwamen van onze motortocht sprongen wij in de auto op weg naar Rainbow Beach. Daar kwamen wij 1 uur 's nachts aan waarop wij meteen in ons bed konden springen, het hostel zat namelijk bij de tour in begrepen. Maandagochtend kregen wij onze 4 Wheel Drive toegewezen. Niet de meest nieuwe auto, maar dat ben ik wel gewend, dus dat leek geen probleem te zijn. Vanaf Rainbow Beach 5 minuutjes met de ferry en toen kon het avontuur Fraser Island beginnen. Een eiland bestaande uit enkel zand, vol van prachtige natuur en tevens veel dingoes. Wij vereerden lake McKenzie, the Sandhole, the Shipwreck, Elly Creek, the Idian Head, the Champagne pool en Central Station met een bezoek. Verbleven voor een nacht op de camping in K'Gari.

Dinsdag moesten wij om 1 uur terug zijn bij de ferry, want Danique en ik zouden om 2 uur gaan skydiven!! in Rainbow Beach. Daar begonnen de problemen met de auto: het startte wilde niet meer lukken. De eerste twee keer wisten wij dat probleem op te lossen door middel van wat mankracht. Toen de auto voor de derde keer protesteerde stonden we vlakbij het punt waar de ferry ons zou oppikken. De auto was oververhit en het zand was ontzettend rul, waardoor duwen iets minder goed lukte. Gelukkig zijn Australiers altijd bereid een handje te helpen: de ferry veranderde koers en wist naast onze auto aan te meren. Een andere Fraser Island avonturier wist onze auto voort te trekken en 3 beren van mannen hielpen duwen. Uiteindelijk stond de auto op de ferry en sloten wij ons Fraser avontuur af.

Danique en ik vervolgden onze weg in een sneltrein vaart naar de Skydive company. 14000 feet hoog, oftewel, 4.3 km, 65 seconde vrije val en 6 minuten zweven boven de oceaan. Het was ongelofelijk eng, Danique sprong eerst, dus ik zag haar vallen en verdwijnen in de lucht en toen mocht ik. Het was zo eng, maar zo ontzettend tof. Een van de geweldigste dingen die ik tot nu toe gedaan heb!

We verlieten Rainbow Beach rond 6 uur op weg naar Brisbane. Daar had John een slaapplaats geregeld bij een vriend van hem. Ik reed en laat dat nou net geen goed idee zijn als je op weg bent naar een ongelofelijk grote stad, gebouwd op heuvels, vol van stoplichten die John wel groenlicht gaven en ons niet. Het was geen verrassing dat wij John, Lucas, Vicky & Daniel kwijt raakte. Uiteindelijk vonden wij elkaar weer, reed Daniel ons naar onze slaapplaats en pompten wij onze luchtbedden in de keuken op.

Woensdag hebben wij het shopping centre van Brisbane onveilig gemaakt, want ook al voelt het misschien niet zo, kerst en oud&nieuw komen er immers aan! Danique en ik scoorden allebei een outfit. Na veel dagen van geen netwerk op onze telefoon konden wij woensdag weer in contact komen met Luc, Steve & Donna. Zij waren inmiddels naar Byron Bay vertrokken om zeker te zijn van een plaatsje op een camping voor de kerstdagen. John, Lucas, Vicky, Daniel, Danique en ik vervolgden onze weg ook naar Byron Bay en kwamen daar rond 10 uur aan.

Byron Bay, dat is de plaats waar we nu zijn.

Vrijdag zijn Danique en ik nog een stukje terug naar het noorden gereden om Surfers Paradise te checken. Een strand met gelijk daarnaast de grote stad, hoge gebouwen, veel verkeer, veel uitlaatgassen. Naast de groep waar wij mee gereisd hebben zijn er hier nog heel veel andere mensen uit de Lodge aangekomen. Het voelt alsof we een grote familie zijn. We eten met elkaar (Steve is chef!), we drinken met elkaar, we praten met elkaar, we lachen met elkaar en ik kom aan m'n uurtjes voetbal, tennis, zwemmen en misschien wel het belangrijkste: frisbeeen.

Zaterdagavond hebben we eerst een drankje met z'n allen gedaan op de camping en vervolgens het feest voortgezet bij Cheeky Monkeys! Daar ging het feest tot in de late uurtjes door... Zondag hebben we een massive kerstlunch/dinner gehad met iedereen. Kerst werd afgesloten op het strand: amazing!

Morgen verlaten we Byron Bay, op weg naar Sydney. Spannende tijd, want door enige miscommunicatie hebben wij geen tickets voor de Botanic Gardens. Of Sydney dus voor ons een verblijfplaats kan bieden tijdens oud&nieuw is nog even de vraag...

Ik hoop dat iedereen een hele fijne kerst heeft en alvast een heel gelukkig nieuwjaar. Internet blijft schaars, dus ook de blogs, reacties op mails, etc.

Veel liefs&xxxx